ບັນທຶກຊີວິດ http://visnu.laoblogger.com ຊີວິດທີ່ຖືກກັ່ນກອງອອກມາເປັນບົດຂຽນຈາກໃຈ Tue, 02 Feb 2010 02:01:53 +0000 http://wordpress.org/?v=2.9.2 en hourly 1 ຄວາມ​ງຽບ​ເຫງົາ​ມາ​ຢາມ http://visnu.laoblogger.com/2010/02/01/%e0%ba%84%e0%ba%a7%e0%ba%b2%e0%ba%a1%e2%80%8b%e0%ba%87%e0%ba%bd%e0%ba%9a%e2%80%8b%e0%bb%80%e0%ba%ab%e0%ba%87%e0%ba%bb%e0%ba%b2%e2%80%8b%e0%ba%a1%e0%ba%b2%e2%80%8b%e0%ba%a2%e0%ba%b2%e0%ba%a1/ http://visnu.laoblogger.com/2010/02/01/%e0%ba%84%e0%ba%a7%e0%ba%b2%e0%ba%a1%e2%80%8b%e0%ba%87%e0%ba%bd%e0%ba%9a%e2%80%8b%e0%bb%80%e0%ba%ab%e0%ba%87%e0%ba%bb%e0%ba%b2%e2%80%8b%e0%ba%a1%e0%ba%b2%e2%80%8b%e0%ba%a2%e0%ba%b2%e0%ba%a1/#comments Tue, 02 Feb 2010 01:54:02 +0000 visnu http://visnu.laoblogger.com/?p=206

ສາຍ ລົມ​ພັດ​ມາ​ຄ່ອຍໆ… ​ເຖິງ​ຄື້ນລົມ​ຈະ​ນ້ອຍ ​ແຕ່​ກໍ​ເຮັດ​ໃຫ້​ຄວາມ​ຮ້ອນ​ທີ່​ເຜົາ​ຜານ​ຮ່າງຄີງ​ກໍ​ຄ່ອຍ​ຫຼຸດລົງ​ໄປ​ຫຼາຍ​ ເຕີບ… ສາຍຕາ​ອັນ​ຝ່າ​ມົວ​ທອດ​ໄປ​ຍັງ​ສາຍ​ນ້ຳຫ້ວຍ​ທີ່​ໄຫຼ​ເລື່ອຍ​ລົງ​ສູ່​ຄ້ອຍ​ຊັນ ​ຂອງ​ໜ້າດິນ​ທ່າມກາງ​​ແສງ​ແດດ​ອັນ​ຮ້ອນ​ກ້າ​ທີ່​ແຜ່​ຄຸມ​ລົງ​ໃສ່​ຈົນ​ເກີດ​ ເປັນ​ປະກາຍ​ແວວ​ວັບ​ເຫຼື້ອມລະ​ຍິບລະ​ຍັບ​ດຸດ​ດັ່ງ​ມະນີ​ໂຊ​ແກ້ວ​ປະ​ເສີດ​ທີ່ ​ວາງ​ຂາຍ​ຢູ່​ຕາມ​ຫ້າງ​ຮ້ານ​ອັນຍະ​ມະນີ…

ຫຼາຍປີ​​ແລ້ວທີ່​ບໍ່​ໄດ້ ​ມາ​ນັ່ງ​ເບິ່ງ​ສາຍ​ນ້ຳ​ໄຫຼຢູ່​ນະ​ສາຍ​ຫ້ວຍ​ແຫ່ງ​ນີ້ ຍ້ອນ​ພາລະ​ໜ້າ​ທີ່​ທີ່​ຕ້ອງ​ຈຳ​ຈາກ​ຈອນ​ແດນ​ບ້ານ​ເກີດ​ໄປ​ສູ່​ປະ​ເທດ​ອື່ນ​ ເພື່ອ​ການ​ສຶກສາ… ​ແຕ່​ມາ​ບັດ​ນີ້ ທັງໆ​ທີ່​ສຽງ​ນ້ຳ​ໄຫຼດັງ​ຊວດ​ຊາດ ​ແຕ່​ຄວາມ​ງຽບເຫງົາ​ຊ້ຳພັດ​ເຂົ້າມາ​ຢ້ຽມຢາມຫົວ​ໃຈ​ແບບ​ບໍ່​ໄດ້​ນັດ​ໝາຍ ​ເມື່ອ​ຫວນ​ຄືນ​ອະດີດ​ຄັ້ງທີ່​​ເຄີຍມີນາ​ງ​ມາ​ນັ່ງ​ຄຽງ​ໃກ້… ພຽງ​ແຕ່ 4 ປີ​ທີ່​ຫ່າງ​ຈາກ​ກັນ ສາຍສຳພັນ​ທີ່​ເຄີຍ​ແໜ້ນ​ແຟ້ນ ຖືກ​ມາຍ​ອອກ​ດ້ວຍ​ນ້ຳມື​ຂອງ​ນາງ… ​ບັດ​ເຊີນ​ເຂົ້າຮ່ວມ​ງານ​ດອງ​ທີ່​ຈະ​ຈັດ​ຂຶ້ນຢູ່​ພັດ​ຕາ​ຄານ​ຊ້າງ​ເຜືອກ​ໃນ​ ຕອນ​ແລງ​ມື້​ນີ້​ຍັງ​ນອນ​ແຜ່​ຄວາມ​ຮ້ອນຮົນຢູ່​ໃນອຸ້ງມື… ຄວາມ​ເຈັບ​ຊ້ຳລະກຳ​ໃຈ​ແຕກ​ກະຈາຍ​ໄປ​ທົ່ວ​ຮ່າງຄີງ​ ປານ​ປະ​ໜຶ່ງ​ເກີດ​ແຜ່ນດິນ​ຢູ່​ເຮ​ອິຕິ! ​ໂອ້! ນີ້​ຫວະ​…ຄວາມ​ຮັກ! ຄວາມ​ຮັກ​ທີ່​ປະສົບ​ກັບ​ຄວາມ​ຜິດ​ຫວັງ! ນີ້ລະ​ນໍ ອາການ​ຂອງ​ຄົນ​ອົກ​ຫັກ ຄົນ​ທີ່​ຖືກ​ເຂົາ​ທຳລາຍ​ໝາກ​ຫົວ​ໃຈ… ​ເຖິງ​ຈະ​ເຈັບ​ຈະ​ປວດ​ກໍ​ຈະ​ທົນ… ສູ້​ທົນ​ເພື່ອ​ອະນາຄົດ​ ບໍ່​ຍອມ​ພ່າຍ​ແພ້​ຕໍ່​ອາການ​ທີ່​ແສນ​ເຈັບ​ປວດ​ນີ້… ລາ​ກ່ອນ​ຄວາມ​ງຽບ​ເຫງົາ​ເສົ້າຊວງ…

]]> http://visnu.laoblogger.com/2010/02/01/%e0%ba%84%e0%ba%a7%e0%ba%b2%e0%ba%a1%e2%80%8b%e0%ba%87%e0%ba%bd%e0%ba%9a%e2%80%8b%e0%bb%80%e0%ba%ab%e0%ba%87%e0%ba%bb%e0%ba%b2%e2%80%8b%e0%ba%a1%e0%ba%b2%e2%80%8b%e0%ba%a2%e0%ba%b2%e0%ba%a1/feed/ 0 ສະບາຍດີປີໃໝ່ 2010 http://visnu.laoblogger.com/2009/12/25/%e0%ba%aa%e0%ba%b0%e0%ba%9a%e0%ba%b2%e0%ba%8d%e0%ba%94%e0%ba%b5%e0%ba%9b%e0%ba%b5%e0%bb%83%e0%bb%9d%e0%bb%88-2010/ http://visnu.laoblogger.com/2009/12/25/%e0%ba%aa%e0%ba%b0%e0%ba%9a%e0%ba%b2%e0%ba%8d%e0%ba%94%e0%ba%b5%e0%ba%9b%e0%ba%b5%e0%bb%83%e0%bb%9d%e0%bb%88-2010/#comments Fri, 25 Dec 2009 14:04:56 +0000 visnu http://visnu.laoblogger.com/?p=199 new-year-2010

ໃນທີ່ສຸດ ປີ 2009 ກໍຈະໂບກມືອຳລາຈາກພວກເຮົາໄປໂດຍບໍ່ຫວນກັບຄືນມາອີກ
ປີໃໝ່ ປີ 2010 ກໍຈະໂປໂລໜ້າອັນຍິ້ມແຍ້ມເຂົ້າມາແທນທີ່ຢ່າງສະຫງ່າງາມ
ໂອ້! ເວລາຊ່າງໝູນວຽນປ່ຽນໄປໄວປານກັບມີປີກບິນເອົາແທ້ໜໍ!!!

ປີໃໝ່ 2010 ນີ້ ຂໍອວຍພອນໃຫ້ທີມງານລາວບລັອກເກີ ຕະຫລອດຮອດສະມາຊິກ ແລະ ທ່ານຜູ້ອ່ານທຸກຄົນ ຈົ່ງມີແຕ່ຄວາມສຸກ ສົມຫວັງ ໂຊກດີ ຕະຫລອດປີໃໝ່ນີ້ດ້ວຍເຖີດ ແລະ ຂໍຝາກກອນປີໃໝ່ກ້ອມໆແດ່ບັນດາທ່ານຜູ້ອ່ານຈາກໃຈຈິງ:

ປີໃໝ່ມາຮອດແລ້ວ………………..ຮຽມຂໍສົ່ງພອນໄຊ
ແດ່ຜູ້ອ່ານທັງຫລາຍ……………….ຈົ່ງເຂັ້ມແຂງແຮງກ້າ
ມີອາຍຸຍືນໝັ້ນ………………………ວັນນະສີໃສສ່ອງ
ຄວາມສຸກນອງເລີດລົ້ນ…………….ຕາບເທົ້າຊົ່ວນິລັນ ພຸ້ນທ້ອນ…

ດ້ວຍຄວາມນັບຖື ແລະ ຮັກແພງ

ວິສະນຸ

]]> http://visnu.laoblogger.com/2009/12/25/%e0%ba%aa%e0%ba%b0%e0%ba%9a%e0%ba%b2%e0%ba%8d%e0%ba%94%e0%ba%b5%e0%ba%9b%e0%ba%b5%e0%bb%83%e0%bb%9d%e0%bb%88-2010/feed/ 2 ລະບາຍຮັກ http://visnu.laoblogger.com/2009/11/06/%e0%ba%a5%e0%ba%b0%e0%ba%9a%e0%ba%b2%e0%ba%8d%e0%ba%ae%e0%ba%b1%e0%ba%81/ http://visnu.laoblogger.com/2009/11/06/%e0%ba%a5%e0%ba%b0%e0%ba%9a%e0%ba%b2%e0%ba%8d%e0%ba%ae%e0%ba%b1%e0%ba%81/#comments Fri, 06 Nov 2009 10:44:27 +0000 visnu http://visnu.laoblogger.com/?p=193 ຄ່າແຕ່ສ້າງຄອບຄົວກັບສຸພາພອນມາກໍເຂົ້າເກືອບສອງປີແລ້ວ. ຕອນທີ່ເອົາກັນໃໝ່ໆກໍຮູ້ສຶກວ່າມີຄວາມສຸກດີເພາະທຸກສິ່ງທຸກຢ່າງຍັງຫວານຊື່ນ ເຖິງອ່ອມຂີ້ເຫຼັກຈະຂົມ ສົ້ມຜັກສ້ຽນຈະຮຶນ ກໍກືນລົງຄໍໄດ້ຢ່າງສະບາຍ ເພາະຢູ່ໃນໄລຍະເຂົ້າໃໝ່ປາມັນ… ແຕ່ມາຮອດທ້າຍຂອງປີທີສອງແຫ່ງຊີວິດຄອບຄົວ ຮູ້ສຶກວ່າຊີວິດສີຈືດໆຈາງໆໄປວາດໃດວາດໜຶ່ງ. ສຸພາພອນມັກຈະໝົກໝົ້ນນຳກອງປຶ້ມ ເພາະພວມຮຽນເອົາປະລິນຍາໂທສາຍພິເສດຂອງຄະນະ… ຄວາມເອົາໃຈໃສ່ໃນການຮັກສາຄວາມງາມໃນຕົນໂຕຂອງນາງກໍຮູ້ສຶກວ່າຫຼຸດຢ່ອນຜ່ອນລົງ ຈົນເຮັດໃຫ້ແສງແກ້ວຜູ້ເປັນຜົວທີ່ເຄີຍເຝົ້າເບິ່ງເຝົ້າແຍງພາຍຫຼັງທີ່ເລີກຈາກວຽກງານມາ ກໍປັບປ່ຽນໄປ ບໍ່ສູ້ໄດ້ຫຼົງສະເໜ່ຫາຂອງຜູ້ເປັນເມຍຄືດັ່ງເກົ່າ… ສິ່ງທີ່ປ່ຽນໄປນີ້ ໄດ້ເຮັດໃຫ້ຫົວໃຈຂອງແສງແກ້ວທີ່ເຄີຍມີແຕ່ສຸພາພອນທີ່ນັ່ງຄອງ ແປສະພາບໄປຫຼົງສະເໜ່ສຸພິນທອງ ນ້ອງເມຍຜູ້ພວມແຕກເນື້ອສາວ… ຮູບຮ່າງໜ້າຕາຂອງສຸພິນທອງບໍ່ຜິດຜ້ຽນຈາກຜູ້ເປັນເອື້ອຍໃນສະໄໝທີ່ພົບກັນຄັ້ງທຳອິດຈັກໜ້ອຍເລີຍ… “ອ້າຍຊິໄປໃສຕໍ່ຫັ້ນ?” ຜູ້ເປັນເມຍກ່າວຂຶ້ນ ຫຼັງຈາກລົງຈາກລົດເກ໋ງຄັນງາມ. “ຊິໄປຮັບນາງທອງ.” “ກະດຽວວ່າລາວຊິເມືອກັບໝູ່. ບໍ່ໄປຮັບກໍໄດ້ແລ້ວແຫຼະ!” “ບໍ່ໄປຮັບໄດ້ແນວໃດ ຂອງແນວວ່ານັດກັບນ້ອງແລ້ວເດ!” “ຂ້ຽວໄປຂ້ຽວມາເດີ! ແລະຢ່າລືມແວ່ຊື້ນໍ້າເຕົ້າຮູ້ມາໃຫ້ແດ່!” ເວົ້າສຸດ ສຸພາພອນກໍຫອບເອົາເອກະສານຫອບບັກໃຫຍ່ເຂົ້າໄປໃນເຮືອນດ້ວຍອາການອິດອ່ອນ… ຫຼາຍມື້ມາແລ້ວ ທີ່ແສງແກ້ວຫັນມາເອົາອົກເອົາໃຈນ້ອງເມຍແບບບໍ່ເຄີຍເປັນມາກ່ອນ, ນັບແຕ່ທີ່ສຸພາພອນຄຸມທັງວຽກງານທັງວຽກຮຽນ ຈົນບໍ່ມີເວລາທີ່ຈະມາເອາະເຊາະເງາະງອນນຳຜູ້ເປັນຜົວ… ແມ່ນກະທັ່ງເວລານອນ ພໍແຕ່ຫົວຕິດໝອນ ສຽງຫັນໃຈເຂົ້າອອກແບບສະໝໍ່າສະເໝີຂອງເມຍ ກໍເຮັດໃຫ້ແສງແກ້ວໝົດອາລົມ… ດັ່ງນັ້ນ ດວງໜ້າຂອງສຸພິນທອງກໍຈຶ່ງເຂົ້າມາແທນທີ່ໃນຫ້ວງຄວາມຄິດຂອງເຂົາ… ມື້ນີ້ ກໍແມ່ນອີກມື້ໜຶ່ງ ຫຼັງຈາກຮັບເອົາເມຍມາສົ່ງເຮືອນແລ້ວ, ເຂົາກໍລິວໄປສະຖາບັນບ່ອນທີ່ນ້ອງເມຍຮຽນພາກພິເສດ… ຄອງຖ້າໃຫ້ໂຮງຮຽນເລີກດ້ວຍຈິດໃຈກະວົນກະວາຍ ແສງຕາແນມຈຶ້ງໄປທີ່ປະຕູໂຂງຂອງໂຮງຮຽນຢ່າງບໍ່ລະວາງ… ແລະໃນທີ່ສຸດ ພາບຂອງນັກສຶກສາໄຫຼອອກເປັນແພຈາກປະຕູໂຂງ ກໍໄດ້ເຮັດໃຫ້ເຂົາສວ່າງໃຈ ມືຟ້າວບິດກະແຈເພື່ອກຽມສະຕາດຈັກລົດ… ບໍ່ພໍຫ້ານາທີ ຮ່າງອໍລະຊອນອ້ອນແອນຂອງສຸພິນທອງໃນຊຸດນັກສຶກສາກໍມານັ່ງຄຽງຄູ່ກັບເຂົາ… “ເປັນແນວໃດ, ຮຽນມື້ນີ້ມ່ວນຢູ່ບໍ?” ເຂົາເປີດສາກທຳລາຍສຽງສັ່ນສະເທືອນຂອງຈັກລົດ ພ້ອມທັງເລັ່ງໄປທາງໜ້າຢ່າງຊ້າໆ… “ມ່ວນດີຢູ່, ເພາະອາຈານເພິ່ນມັກເວົ້າຕະຫຼົກ ເຮັດໃຫ້ເກີດສຽງຫົວຢູ່ຕະຫຼອດ.” ສຸພິນທອງທັງເວົ້າທັງຫົວໄປນຳ. “ມື້ນີ້ໄປກິນຊີ້ນດາດກັບອ້າຍບໍ່?” ເຂົາກັ້ນໃຈຖາມອອກໄປ. “ເອື້ອຍພອນກະໄປນຳຫວາ?” ນ້ອງເມຍງວາກໜ້າມາຖາມ. “ລາວບອກວ່າບໍ່ໄປ ໃຫ້ອ້າຍຊວນນ້ອງໄປນຳວ່າຊັ້ນ!” “ຄັນຊັ້ນ ນ້ອງໄປຖ່າຍເຄື່ອງຈຶ່ງໄປນໍ!” ພໍໄດ້ຍິນຄຳຕອບ ເຂົາກໍຍິ້ມນ້ອຍໆແບບມີເລດໄນ ພ້ອມກັບກືນນໍ້າລົງຄໍເອືອກບາດໜຶ່ງ… ເມື່ອລົດມາຈອດຢູ່ໜ້າເຮືອນ ສຸພິນທອງກໍຫອບເອົາກະເປົ໋າປຶ້ມລົງຈາກລົດ ແລະກໍຖາມຜູ້ເປັນອ້າຍເຂີຍແບບຊື່ໆວ່າ: “ອ້າຍບໍ່ລົງມາປ່ຽນເຄື່ອງຫວາ?” “ອ້າຍຊິຖ້າຢູ່ນີ້ດອກ, ຮີບລະໄປຖ່າຍເຄື່ອງສາ ແລ້ວຂ້ຽວມາ.” ບໍ່ພໍສິບນາທີຂອງການລໍຖ້າ, ເຂົາກໍແນມເຫັນຮ່າງອັນອໍລະຊອນຂອງນ້ອງເມຍກ້າວຂາຍ່າງອອກມາຈາກເຮືອນມຸ່ງໜ້າມາທີ່ລົດ. ເຂົາຟ້າວສະຕາດຈັກລົດ ແລະເອນກາຍໄປໄຂປະຕູລົດຖ້າຍິງສາວທີ່ຈະໄປກິນຊີ້ນດາດນຳ. ກິ່ນຫອມອ່ອນໆຈາກຮ່າງຄີງຂອງຍິງສາວທີ່ນັ່ງຂ້າງຄຽງໂຊຍເຂົ້າດັງ ເຮັດໃຫ້ຮູ້ສຶກຊື່ນອົກຊື່ນໃຈຈົນບອກບໍ່ຖືກ… ອົດໃຈບໍ່ໄຫວ ອຳນາດມືດຂອງຄວາມຄິດໄດ້ບັງຄັບໃຫ້ເຂົາໃຊ້ມືຂວາລະຈາກພວງມາໄລລົດ ແລ້ວເລື່ອນໄປຍັງຮ່າງຄີງຂອງຍິງສາວ ແຕ່ກໍຖືກປັດປ່າຍອອກແບບບໍ່ພໍໃຈ… “ອ້າຍຂໍໂທດເດີ, ວ່າຊິເອົາເຈ້ຍອະນາໄມມາເຊັດປາກຊັ້ນດອກ!” ເຂົາແກ້ໂຕແບບຂ້າງໆຄູໆ ພ້ອມທັງຫົວຮິໆ ແຕ່ກໍບໍ່ສາມາດເຮັດໃຫ້ຕົນເອງຫຼຸດພົ້ນຈາກອາການໜ້າຊາໄດ້. ຍ້ອນອາການໜ້າມືດປານກັບຊ້າງປ່າຕົກມັນ ເຂົາຮີບຟ້າວຫັກພວງມາໄລເຂົ້າແຄມທາງບ່ອນທີ່ແສງສະຫວ່າງບໍ່ມາຮອດ ແລະ ກໍປອດຜູ້ຄົນກາຍຜ່ານ… ຈັ່ງໃດ ກໍຕ້ອງຈັດການໃຫ້ຮຽບຮ້ອຍກ່ອນທີ່ເຫຍື່ອອັນແຊບຊ້ອຍຈະຫຼຸດລອຍໄປ… “ອ້າຍມາຈອດລົດຢູ່ນີ້ເຮັດຫຍັງ?” ສຽງຂອງຍິງສາວຖາມແບບສີຟ່າວໆ. “ບໍ່ມີຫຍັງດອກ! ພຽງແຕ່ພານ້ອງມາເບີຍອາລົມຢູ່ບ່ອນມືດໆນີ້ກ່ອນຊິໄປກິນຊີ້ນດາດ!” ບໍ່ເວົ້າລ້າ ເຂົາໃຊ້ມືຂວາໂອບໂຕຂອງຍິງສາວເຂົ້າມາສູ່ອ້ອມເອິກ ພ້ອມທັງລະດົມຈູບຢ່າງເມົາມັນ ຈົນຍິງສາວບໍ່ສາມາດປົກປ້ອງຕົນເອງໄດ້ ຈຶ່ງປ່ອຍເລີຍຕາມເລີຍ. ເຫັນແນວນັ້ນຝ່າຍຊາຍຍິ່ງໄດ້ໃຈ ຍິ່ງຕະລຸມບອນພິດສະຫວາດນາງຢ່າງເອົາເປັນເອົາຕາຍ… “ໂອ້ຍ! ຫັນໃຈບໍ່ອອກ.” ສຽງສີແຫບໆດັງຈາກປາກຝ່າຍຍິງ ພ້ອມທັງຍູ້ຝ່າຍຊາຍໃຫ້ອອກຈາກຕົນ. “ພານ້ອງໄປກິນຊີ້ນດາດກ່ອນສາ ແລ້ວຈຶ່ງຄ່ອຍວ່າກັນຕໍ່!” ຄວາມເມົາມັນຄ່ອຍໆຈາງຫາຍ ສະຕິສຳປະຊັນຍະກັບຄືນສູ່ຄວາມເປັນຄົນ ເຂົາຮູ້ສຶກວ່າລົດສະຫວາດແບບນີ້ ເຂົາເຄີຍພໍ້ມາແລ້ວເມື່ອສອງປີກ່ອນ ຕອນທີ່ເຂົ້າພວມໃໝ່ປາພວມມັນ… “ອ້າຍຂໍໂທດ! ອ້າຍຜິດໄປແລ້ວ! ຍົກໂທດໃຫ້ອ້າຍແດ່!” ທັງເວົ້າທັງຍໍມືນົບແບບຄົນຮັບຜິດ ແລະກ່າວຕື່ມອີກວ່າ: “ຫາກນ້ອງບໍ່ມາ, ອ້າຍກໍຄົງເປັນຈອມໂຈນປຸ້ນສະຫວາດໄປແລ້ວ! ຂອບໃຈທີ່ນ້ອງຮູ້ເທົ່າທັນຄວາມຄິດຊົ່ວຂອງອ້າຍ! ” “ນ້ອງກໍຕ້ອງຂໍໂທດທີ່ບໍ່ໄດ້ເບິ່ງແຍງອ້າຍໃຫ້ສົມເປັນເມຍທີ່ດີ!” ໃນຄືນນັ້ນ, ຄວາມມືດມິດຂອງລາຕີການກໍໄດ້ເປັນສັກຂີພະຍານໃຫ້ແກ່ເຂົາທັງສອງໃນການສ້າງຄວາມເຂົ້າໃຈຊຶ່ງກັນແລະກັນ ພ້ອມທັງແຜ່ກະຈາຍຄວາມໜາວເຢັນໃຫ້ຜົວເມຍຄູ່ນີ້ໄດ້ເປັນກ້ອນຊີ້ນອັນດຽວກັນຕາບຈົນສິ້ນລາຕີການ…

52205(ຈົບ)

]]> http://visnu.laoblogger.com/2009/11/06/%e0%ba%a5%e0%ba%b0%e0%ba%9a%e0%ba%b2%e0%ba%8d%e0%ba%ae%e0%ba%b1%e0%ba%81/feed/ 0 ດຶງ​ໜວດ​ແມ່​ເສືອ http://visnu.laoblogger.com/2009/10/21/%e0%ba%94%e0%ba%b6%e0%ba%87%e2%80%8b%e0%bb%9c%e0%ba%a7%e0%ba%94%e2%80%8b%e0%bb%81%e0%ba%a1%e0%bb%88%e2%80%8b%e0%bb%80%e0%ba%aa%e0%ba%b7%e0%ba%ad/ http://visnu.laoblogger.com/2009/10/21/%e0%ba%94%e0%ba%b6%e0%ba%87%e2%80%8b%e0%bb%9c%e0%ba%a7%e0%ba%94%e2%80%8b%e0%bb%81%e0%ba%a1%e0%bb%88%e2%80%8b%e0%bb%80%e0%ba%aa%e0%ba%b7%e0%ba%ad/#comments Wed, 21 Oct 2009 06:22:08 +0000 visnu http://visnu.laoblogger.com/?p=189 ສຽງລົດບັນທຸກຂະໜາດກາງຍີ່ຫໍ້ຮຸນໄດດັງຄະເລີກຄະລາກຄືກັບບໍ່ໄດ້ເຂົ້າອູ່ເຊັກເປັນເວລາຫຼາຍເດືອນ… ຕາເວັນຄ້ອຍອ່ອນແສງລົງເກືອບລັບປາຍໄມ້ທີ່​ຢືນ​ເດັ່ນຢູ່ຕາມແຄມທາງ… ຄວາມຮ້ອນເອົ້າໄດ້ບັນເທົາລົງ ລົມເຢັນໆຈາກພາຍນອກພັດເຂົ້າມາໃສ່ປ່ອງຢ້ຽມລົດ ຈົນເຫື່ອທີ່ໄຫຼອອກຈາກຂຸມຂົນຕ້ອງມຸດມ້ວຍແຫ້ງເຫືອດກາຍເປັນເກັດຂາວໆນ້ອຍໆຕາມແຂນ ທີ່ດ່າງດຳໄປດ້ວຍຝຸ່ນຖ່ານ. ຂ້ອຍໃຊ້ມືຖູແຂນໄປມາຢ່າງເມື່ອຍອ່ອນ ຄິດວ່າອີກພຽງຊົ່ວໂມງກວ່າໆ ກໍຈະໄດ້ພັກຜ່ອນຢ່ອນອາລົມແລ້ວ…

“ກ່າຮ້ອງຂາຍແດ່ດຸ!” ໂຊເຟີໃບໜ້າໝອງຮ້ອງບອກຂ້ອຍ. ເພື່ອບໍ່ໃຫ້ເປັນທີ່ຜິດໃຈຂອງລາວ ຂ້ອຍກໍເລີຍແຫກປາກຮ້ອງດ້ວຍສຽງອັນດັງ…

“ຖ່ານເດີ! ຖ່ານເດີ!”

ໄດ້ຜົນ ມີສາວນ້ອຍນາງໜຶ່ງຢືນກວັກມືຢູ່ທາງປາກຮ່ອມ… ໂຊເຟີຍິ້ມດີໃຈຈົນແກ້ມສີດຳໆເກືອບຈີກອອກເປັນຕ່ອນ. “ຈັ່ງຊີ້ກະໄຄແດ່!” ກ່າວສຸດກໍລ້ຽວລົດເຂົ້າໄປໃນຮ່ອມຕາມຫຼັງສາວນ້ອຍນັ້ນເຂົ້າໄປ. ບໍ່ຮອດສອງຮ້ອຍແມັດກໍເຫັນສາວນ້ອຍເປີດປະຕູເຫຼັກໃຫ້…

“ຖ່ານດີຢູ່ບໍ?” ຍິງໄວກາງຄົນໜ້າຕາແບບແມ່ຢ້າວແມ່ເຮືອນທົ່ວໄປກ່າວຖາມ ພ້ອມທັງໃຊ້ມືໄປຈັບເອົາກ້ອນຖ່ານຂຶ້ນມາພິນິດ…

“ດີລະບໍ, ປ້າ. ຖ່ານໄມ້ບົກພຸ້ນໄດ໋!” ຂ້ອຍອ້າງຄຸນະພາບຂອງຖ່ານ.

“ດັງແລ້ວ ບໍ່ແຕກຕິເບ໊າະ!”

“ບໍ່ແຕກ ຮັບປະກັນໄດ້!” ທັງເວົ້າທັງຈັບເອົາກ້ອນຖ່ານກົມທີ່ດຳເຫຼື້ອມຈາກເປົ໋າຂຶ້ນໃຫ້ລູກຄ້າເບິ່ງ.

“ຄັນຊັ້ນ, ເອົາຈັກສອງເປົ໋າເບິ່ງກ່ອນ. ຫາກດັງດີ ເທື່ອໜ້າຈຶ່ງຈະຊື້ນຳຕື່ມອີກ. ມີເບີມືຖືບໍ່?”

ຂ້ອຍຈົດເບີມືຖືໃຫ້ເພິ່ນຢ່າງໄວວາ ເພື່ອວ່າໃນໂອກາດໜ້າເພິ່ນຈະອຸດໜຸນຖ່ານຂອງພວກຂ້ອຍຕື່ມ…

ແລ້ວຂ້ອຍກໍແບກເປົ໋າຖ່ານຂະໜາດຊາວໂລໄປເຮືອນຄົວສອງຖ້ຽວ, ສ່ວນໂຊເຟີນັ້ນ ນັ່ງຢ່ອງຢໍ້ສູບຢາກຸ່ນໆຢູ່ກ້ອງຮົ່ມຕາກົບຢ່າງສະເບີຍອາລົມ…

ສຽງເພງຍາມແລງດັງເບົາໆຈາກວິທະຍຸທີ່ຕັ້ງຢູ່ໂຕະຫີນຄຽງຂ້າງບ່ອນທີ່ໂຊເຟີນັ່ງ, ຂ້າງໆວິທະຍຸມີໂທລະສັບມືຖືລຸ້ນແບບທີ່ຂ້ອຍຢາກໄດ້ຢອງຢູ່…

ໄວປານຈະຫຼວດ, ໂຊເຟີພາຂ້ອຍອອກຈາກເຮືອນຫຼັງນັ້ນ ພາຍຫຼັງທີ່ການຊຳລະຄ່າຖ່ານເປັນທີ່ຮຽບຮ້ອຍແລ້ວ…

ໂຊເຟີ ຜິວຫວອດໆຢ່າງອາລົມດີ, ຍິກຄິ້ວລິ້ວຕາໃສ່ຂ້ອຍຢ່າງມີຄວາມໝາຍ. ໃຈຂ້ອຍສັ່ນວັກໆແບບບໍ່ເຄີຍເປັນມາກ່ອນ… ສຽງມືຖືຢູ່ໃນຖົງດັງຂຶ້ນ ຂ້ອຍຟ້າວບີບປຸ່ມປິດເຄື່ອງ ໃຈແຮ່ງເຕັ້ນແຮງຂຶ້ນກວ່າເກົ່າ…

ສຽງລົດຈັກແຂ່ງກັບສຽງຂອງແມ່ຍິງທີ່ຮ້ອງສຽງດັງ “ຈອດກ່ອນໆ” ເຮັດໃຫ້ໂຊເຟີໜ້າຮາດໄປກັບບາດ ພ້ອມກັບສຽງຫ້າມລໍ້ລົດດັງສະໜັ່ນ…

“ມີຫຍັງບໍ່? ປ້າ” ໂຊເຟີຖາມສຽງອ່ອຍ.

“ລົງລົດມາລົມກັນກ່ອນ!” ປ້າຜູ້ນັ້ນທັງເວົ້າທັງເອົາລົດໄປຈອດໄວ້ແຄມທາງໜ້າລົດຂາຍຖ່ານ.

ເມື່ອທັງໂຊເຟີແລະຂ້ອຍລົງຈາກລົດໄປປະເຊີນໜ້າກັບລາວແລ້ວ, ຄຳຖາມທຳອິດທີ່ພວກຂ້ອຍໄດ້ຍິນກໍແມ່ນ:

“ພວກເຈົ້າໄດ້ເອົາມືຖືຂອງລູກສາວຂ້ອຍໄປບໍ່?”

“ບໍ່​ໄດ໋! ປ້າ.” ຂ້ອຍ​ກັບ​ໂຊ​ເຟີ​ເວົ້າ​ເກືອບ​ເປັນ​ສຽງ​ດຽວ​ກັນ.

“ຖ້າ​ແມ່ນ​ເອົາ. ກໍ​ຮີບ​ໃຫ້​ສົ່ງ​ປ້າ​ສາ! ​ແລ້ວ​ປ້າ​ຊິ​ບໍ່​ເອົາ​ເລື່ອງ​ນໍາ.” ສຽງ​ຂອງ​ປ້າຊົງ​ອຳນາດ​ແທ້ໆ ​ຈົນ​ເຮັດ​ໃຫ້​ຂ້ອຍ​ຕັດສິນ​ໃຈ​ຍາກ.

“ບໍ່​ໄດ້​ເອົາ​ແທ້ໆ​ນ່າ, ປ້າ!” ຂ້ອຍ​ຢໍ້າຂໍ້ຄວາມ​ເດີມ. ສ່ວນ​ໂຊ​ເຟີ​ກໍ​ເຊັ່ນ​ກັນ ສັ່ນ​ຫົວ​ດິກ​ແບບ​ບໍ່​ຮູ້​ບໍ່​ເຫັນ​ຫຍັງ​ນຳ.

“ຄັນ​ຊັ້ນ…” ​ທັງເວົ້າ ທັງບີ​ບປຸ່ມ​ມື​ຖື​​ໃນ​ມື​ຢ່າງ​ວ່ອງ​ໄວ… ບໍ່ພໍ​ຄາວ​ລົດ​ເກ໋ງປ້າຍ​ແດງ​ກໍ​ມາ​ຈອດ ​ຕຳຫຼວດສອງ​ນາຍກ້າວ​ຂາ​ອອກ​ມາ ພ້ອມ​ທັງ​ຄຳນັບປ້າດ້ວຍ​ທ່າ​ທາງ​ເຄັ່ງຂຶມ ​ແລະ​ປ້າ​ກໍຍົກ​ມື​ຂຶ້ນ​ປາຍ​ນິ້ວ​ແຕະ​ຂະໝັບ… ​ເຫັນ​ແນວ​ນັ້ນ ​ໂຊ​ເຟີ​ຟ້າວ​ຈົກ​ເອົາ​ມື​ຖື​ຈາກ​ຫົວ​ໂສ້ງ​ສົ່ງ​ໃຫ້​ປ້າ​ດ້ວຍ​ມື​ອັນ​ສັ່ນ​ເຊັນ…

“​ເອົາ, ປ້າ! ຂ້ອຍ​ສົ່ງ​ໃຫ້​ແລ້ວ. ປ້າ​ຄື​ຊິ​ບໍ່​ເອົາ​ເລື່ອງ​ກັບ​ຂ້ອຍ​ນໍ!” ​ໂຊ​ເຟີ​ທັງ​ເວົ້າ​ທັງ​ຍົກ​ມື​ນົບ​ແບບ​ສັ່ນ​ສະ​ທ້ານ​ໄປ​ທົ່ວ​ກາຍ…

“ບໍ່​ເອົາ​ບໍ່​ໄດ້ ​ເພາະ​ມັນ​ກາຍ​ຍາມ​ແລ້ວ. ຕອນ​ຂ້ອຍ​ບອກ​ໃຫ້​ສົ່ງ​ດີໆ​ບໍ່​ມັກ, ມັກ​ສົ່ງ​ຕອນ​ທີ່​ມີ​ຕຳຫຼວດມາ​ເປັນ​ພະຍານ ກໍ​ຕ້ອງ​ເປັນ​ແນວ​ນີ້​ແຫຼະ!” ປ້າ​ກ່າວ​ສຸດ, ຕຳຫຼວດທັງ​ສອງ​ນາຍ​ກໍ​ເຂົ້າ​ປະ​ກົບ​ໂຕ​ໂຊ​ເຟີ ​ແລະ​ຂ້ອຍ​ທັນທີ ພ້ອມ​ດ້ວຍ​ສວມ​ປະຫຼັກ​ແຂນ​ໃຫ້​ຄົນ​ລະ​ຄູ່.

“ຂ້ອຍບໍ່​ໄດ້​ລັກ ​ເປັນ​ຫຍັງ​ຈຶ່ງ​ຈັບ​ຂ້ອຍ!” ຂ້ອຍ​ຮ້ອງ​ອອກ​ມາ​ຢ່າງ​ແຮງ ​ເພື່ອ​ສະ​ແດງ​ຄວາມ​ບໍລິສຸດ​ຂອງ​ຕົນ.

“ບໍ່​ໄດ້​ລັກ ​ແຕ່​ເປັນ​ຜູ້​ຮ່ວມ​ຫົວ​ນໍາ​ຄົນ​ຂີ້ລັກ ກໍ​ຕ້ອງ​ຖືກ​ລົງ​ໂທດ​ເຊັ່ນ​ກັນ!” ປ້າຄົນ​ນັ້ນກ່າວ​ສຽງ​ສຽບ​ຂາດ ຈົນ​ເຮັດ​ໃຫ້​ຂ້ອຍ​ຊາ​ໄປ​ທົ່ວ​ໃບ​ໜ້າ… ຮູ້​ນຳ​ຫຼັງ ຕອນ​ທີ່​ໄປ​ຂຶ້ນ​ສານ​ເມືອງ​ວ່າ ປ້າ​ຄົນ​ນັັ້ນ ​ເປັນ​ຕຳຫຼວດຍົດ​ຊັ້ນ​ພັນ​ເອກ!!!

]]> http://visnu.laoblogger.com/2009/10/21/%e0%ba%94%e0%ba%b6%e0%ba%87%e2%80%8b%e0%bb%9c%e0%ba%a7%e0%ba%94%e2%80%8b%e0%bb%81%e0%ba%a1%e0%bb%88%e2%80%8b%e0%bb%80%e0%ba%aa%e0%ba%b7%e0%ba%ad/feed/ 0 ພາສີ ກັບ ແພດ http://visnu.laoblogger.com/2009/09/28/%e0%ba%9e%e0%ba%b2%e0%ba%aa%e0%ba%b5-%e0%ba%81%e0%ba%b1%e0%ba%9a-%e0%bb%81%e0%ba%9e%e0%ba%94/ http://visnu.laoblogger.com/2009/09/28/%e0%ba%9e%e0%ba%b2%e0%ba%aa%e0%ba%b5-%e0%ba%81%e0%ba%b1%e0%ba%9a-%e0%bb%81%e0%ba%9e%e0%ba%94/#comments Tue, 29 Sep 2009 02:56:01 +0000 visnu http://visnu.laoblogger.com/?p=184 “ຈັ່ງແມ່ນເຈົ້າເຫງີກຫງາກເອົາແທ້ເອົາວ່າ, ເປັນຫົວໜ້າໝູ່ແທ້ໆ ຍັງເອົາລົດຄັນເກົ່າໆມາຂີ່!” ສຽງແຈດໆຂອງບົວສີສອດເຂົ້າຫູທ້າວຄຳຕາຜູ້ນັ່ງເຮັດແສງຕາຕົກຕໍ່າປາກເມັ້ມແໜ້ນຢູ່ທາງຂ້າງ.
“ທ້າວສີກາ ລູກຕາໝັ້ນຫັ້ນນ່າ ຫາກໍເຂົ້າເຮັດການຢູ່ດ່ານຊາຍແດນບໍ່ພໍປີ ມັນກໍຍັງມີລົດວີໂກ້ຂີ່ອວດໄທບ້ານໄທເມືອງ. ເຈົ້າເຮັດວຽກພາສີເປັນຕັ້ງຫຼາຍປີ ກໍຍັງເອົາລົດເກົ່າໆໂຊມໆຂອງຫ້ອງການມາຂີ່.”
ເທື່ອນີ້ກໍເປັນອີກເທື່ອໜຶ່ງທີ່ຄໍາຕາຖືກເມຍເວົ້າໃສ່ຈົນອອກຮ້ອນຫູ ພາຍຫຼັງທີ່ນໍາເອົາລົດກະບະລຸ້ນຊຸມປີ 90 ມາເຮືອນ. ເທື່ອກ່ອນນັ້ນແຮ່ງກະເຕັກກວ່ານີ້ ຍ້ອນຂີ່ແຕ່ລົດຈັກປະຈຳຕຳແໜ່ງຄັນເກົ່າໝາງມາເຮືອນ. ເຂົາໄດ້ແຕ່ອົດກັ້ນ ເພື່ອບໍ່ໃຫ້ອຸດົມການທີ່ເຂົາໄດ້ປະຕິຍານຕໍ່ໜ້າການຈັດຕັ້ງຕ້ອງມາພັງທະລາຍ ຍ້ອນຄວາມຂີ້ຕັກມັກໄດ້ຂອງຜູ້ເປັນເມຍ…
“ເຈົ້າກະຢ່າສູ່ໂພດຫຼາຍ! ເຮົາໄດ້ຂີ່ລົດຈັກທີ່ທາງການຈັດຕັ້ງມອບໝາຍໃຫ້ ພ້ອມດ້ວຍນໍ້າມັນແຕ່ລະເດືອນ ມັນກໍເຮັດໃຫ້ການໄປລ້າມາການຂອງຂ້ອຍສະດວກກວ່າຊິຂີ່ລົດຖີບອີ່ຮ້າງໄປການຕວ່າ.”
“ເຈົ້າບໍ່ອາຍໄທບ້ານໄທເມືອງເຂົາຫວາ! ເບິ່ງຜູ້ໃດກໍຂີ່ລົດໃຫຍ່ລົດເກັງ. ມີແຕ່ເຈົ້ານີ້ແຫຼ້ວ ພະນັກງານພາສີຂີ່ລົດຈັກອີ່ຮ້າງ ຈົນຂ້ອຍບໍ່ກ້າຊິຊ້ອນໄປນໍາ” ສຽງນາງເມຍດັງສອດເຂົ້າເຖິງຫົວໃຈ ຈົນເຂົາຮູ້ສຶກວ່າຕົນມີປົມດ້ອຍ ແຕ່ສຽງປະຕິຍານທີ່ເຂົາເຄີຍວ່າໄວ້ກໍດັງເຂົ້າມາແຊກ ກ່ອນທີ່ຈະເຂົ້າຮັບໜ້າທີ່ເປັນພະນັກງານພາສີ ກໍສາມາດເຮັດໃຫ້ເຂົາຍືດເອິກຂຶ້ນສູ້ໜ້າເມຍໄດ້…
“ຂ້ອຍບໍ່ເຄີຍຊິອາຍໃຜ, ຂ້ອຍເຮັດວຽກຕາມໜ້າທີ່ ແລະກໍປະຕິບັດຕາມລະບຽບການທຸກຢ່າງ. ຂ້ອຍຮູ້ສຶກພູມໃຈຊໍ້າທີ່ຂ້ອຍສາມາດຢືນຢູ່ໃນຈຸດນີ້ໄດ້.”
“ເອີ! ກະລອງເບິ່ງ!” ຜູ້ເປັນເມຍທັງເວົ້າທັງເບະສົບໃສ່ ແລະຮື້ເສື້ອເອົານົມໃຫ້ລູກນ້ອຍກິນ…
ຄວາມຄິດທີ່ລ່ອງລອຍຖອຍຄືນສູ່ອະດີດສອງປີກ່ອນໄດ້ກັບຢ້ອນມາສູ່ປັດຈຸບັນ, ເຂົາບໍ່ຊາຄວາມເມຍ ນຳເອົາລົດກະບະຄັນເກົ່າທີ່ການຈັດຕັ້ງມອບໝາຍໃຫ້ໄປມ້ຽນໄວ້ຢູ່ກ້ອງຮົ່ມໝາກລຳໄຍຂ້າງເຮືອນ ພ້ອມກັບເອົາແພເກົ່າໆຈຸບນໍ້າມາເຊັດຂີ້ຝຸ່ນທີ່ຕິດຢູ່ຕາມຕົວລົດອອກ… ເຖິງຮ່າງນອກມັນຈະບໍ່ໃໝ່ຄືກັບລົດຂອງທ້າວສີກາ ແຕ່ຈັກຂອງມັນຍັງດີຢູ່ ຫາກຄ່ອຍຂັບຄ່ອຍພຽນເອົາມັນກໍດີກວ່າຂັບລົດຈັກຄັນເກົ່າທີ່ເຂົາສົ່ງຄືນໃຫ້ຫ້ອງການ. ໄດ້ຍິນວ່າເພິ່ນມອບໃຫ້ທ້າວຄຳພະນັກງານຜູ້ມາໃໝ່ໄປໃຊ້ວ່າຊັ້ນ…
ຄາບເຂົ້າແລງມື້ນີ້ ດໍາເນີນໄປດ້ວຍບັນຍາກາດບໍ່ເບີກບານປານໃດ, ບົວສີເຮັດໜ້າບູດຈູ່ລູ່ ປ້ອນເຂົ້າລູກດ້ວຍທ່າທີ່ກະຮຶດກະຮັດ… ແຕ່ເຂົາກໍພະຍາຍາມຊອກຫາແນວເຮັດໃຫ້ໃບໜ້າອັນເຄັ່ງຕຶງນັ້ນຜ່ອນຄາຍ ໂດຍຕັກແນວກິນໃສ່ຈານນ້ອຍຍື່ນໃຫ້ເມຍ, ບໍ່ໄດ້ຜົນຕາມທີ່ເຂົາຄິດ… ຈຶ່ງປ່ອຍໃຫ້ເວລາເປັນຜູ້ຕັດສິນ…
ອາບນໍ້າແລ້ວ ກໍເອົາເອກະສານທີ່ຍັງຄ້າງມາກວດ, ພາຍຫຼັງແກ້ເສັດແລ້ວ ກໍກຽມຕົວເຂົ້ານອນ. ໄຟໃນຫ້ອງຍັງແຈ້ງຢູ່, ບົວສີ ແລະລູກນ້ອຍນອນຫຼັບຢູ່ໃນມຸ້ງໄປດົນແລ້ວ… ກ່ອນຈະປິດສະວິກໄຟ ເຂົາແນມເບິ່ງເມຍດ້ວຍຄວາມສົງສານ…
“ຫາກເຮົາເຮັດຄືບັກສີກາປານນີ້…” ເຂົາຄິດພຽງແຕ່ເທົ່ານັ້ນ ບໍ່ຢາກຄິດຕື່ມອີກ ຢ້ານວ່າສິ່ງທີ່ຕົນເຄີຍລັ່ນວາຈາໄວ້ຈະເປັນພຽງລົມປາກຂອງນັກສວຍໂອກາດ…
ພໍແຕ່ຫົວແຕະໝອນ ສຽງກົນສອດໆກໍດັງປະສານກັບຄວາມງຽບ… ແຕ່ເຂົາກໍຕ້ອງຕື່ນສະເດີດໃນກາງເດິກ ເພາະສຽງບົວສີດັງກະທົບປະສາດຫູຢ່າງແຮງ ພ້ອມທັງແຮງສັ່ນແຂນຈາກມືຂອງນາງ…
“ອ້າຍຕາ, ລຸກໆ ລູກເປັນຊັກ…” ສຽງຂອງນາງທັງສັ່ນທັງເຊັນ ເຮັດໃຫ້ຂ້ອຍລຸກພະວື້ພະວ້າຂຶ້ນ ມຸດອອກຈາກມຸ້ງໄປເປີດສະວິກໄຟ… ຟ້າວເອົານໍ້າຢູ່ກະຕຸກເຫຍັ້ນໃສ່ແພເຊັດໜ້າ ໄປໂປະໃສ່ຮ່າງຂອງລູກນ້ອຍ, ອາການຊັກຄ່ອຍທຸເລົາ…
“ບໍ່ໄດ້ດອກ, ຟ້າວເອົາລູກໄປໂຮງໝໍໄວໆ.” ບົວສີທັງເວົ້າທັງອຸ້ມເອົາລູກທີ່ຍັງກະຕຸກເປັນບາງຄັ້ງ…
ຄໍາຕາບໍ່ລໍຊ້າ ຕັດສິນໃຈຢ່າງໄວພະລັນ ຈັບເອົາກະແຈລົດ ແລ່ນໄປທີ່ກ້ອງກົກລໍາໄຍບ່ອນລົດຈອດຢູ່… ແລ້ວທັງສາມຊີວິດກໍມຸ່ງສູ່ໂຮງໝໍທີ່ໃກ້ທີ່ສຸດ…
ການຕ້ອນຮັບຄົນເຈັບຢູ່ຫ້ອງສຸກເສີນດໍາເນີນໄປຢ່າງສາລະວົນ ເຂົາຈົກເອົາບັດປະກັນສຸຂະພາບອອກໃຫ້ແພດເບິ່ງ… ເມື່ອເຫັນດັ່ງນັ້ນ ແພດສອງຄົນທີ່ປະຈຳຢູ່ຫ້ອງກໍແບ່ງປັນໜ້າທີ່ ຜູ້ໜຶ່ງທັງກວດທັງຖາມອາການຂອງຄົນເຈັບຈາກຜູ້ເປັນພໍ່ແມ່… ມີແຕ່ບົວສີເປັນຜູ້ເລົ່າອາການເຈັບຂອງລູກ ສ່ວນຄຳຕາໄດ້ແຕ່ແນມເບິ່ງລູກທີ່ນອນຫຼັບຕາດ້ວຍຄວາມເປັນຫ່ວງ…
ເມື່ອກວດອາການຮຽບຮ້ອຍແລ້ວ ຄົນເຈັບໄວເຍົາກໍຖືກນໍາເຂົ້າຫ້ອງໄອຊີຢູຢ່າງປັດຈຸບັນທັນດ່ວນ… ນໍ້າຕາຂອງຜູ້ເປັນແມ່ຈັກວ່າມາແຕ່ທາງໃດ ໄຫຼອອກພ້ອມກັບສຽງສະອື້ນ… ຄຳຕາກຸມມືຜູ້ເປັນເມຍ ພ້ອມທັງປອບປະໂລມດ້ວຍຄວາມທຸ່ນທ່ຽງ…
“ບໍ່ຕ້ອງຕົກໃຈດອກ, ບົວ! ຈັກໜ້ອຍລູກເຮົາຫາກຊິເຊົາ ເພາະມີທ່ານໝໍເກັ່ງໆຢູ່ນີ້ແລ້ວ!”
ບໍ່ພໍຄາວ, ທ່ານໝໍປົວເດັກປະຈຳໂຮງໝໍແຫ່ງນີ້ ກໍມາເຖິງ ແລະກໍເຂົ້າໄປໃນຫ້ອງໄອຊີຢູ… ຫ້ານາທີຕໍ່ມາ ທ່ານໝໍກໍຍ່າງອອກມາ ພ້ອມທັງເວົ້າກັບສອງຜົວເມຍທີ່ນັ່ງຄອງຖ້າຢູ່ນອກດ້ວຍສຽງທີ່ອົບອຸ່ນໃຈ:
“ເດັກປອດໄພແລ້ວ, ຄັນມາຊ້າພຽງຫ້ານາທີ ອາດຈະລຳບາກ…”
ຄໍາຕາຈົນນໍ້າຕາຊຶມ ເຂົາໂອບກອດເມຍດ້ວຍຄວາມດີໃຈ… ບົວສີຮູ້ສຶກຊື່ນໃຈຢ່າງບໍ່ເຄີຍເປັນມາກ່ອນ ຄວາມອົບອຸ່ນຈາກວົງແຂນຂອງຜົວ ເຮັດໃຫ້ນາງຮູ້ສຶກຄືມີຫຍັງມາຄ້າງຢູ່ຮູຄໍ…
“ຕ້ອງໄດ້ປິ່ນປົວຢູ່ໂຮງໝໍຕື່ມອີກຈັກສອງສາມມື້ຈຶ່ງກັບເມືອໄດ້.” ທ່ານໝໍບອກດ້ວຍອາລົມດີ.
“ຂອບໃຈທ່ານໝໍຫຼາຍໆ!” ທັງສອງຜົວເມຍ ຍໍມືພະນົມສະແດງຄວາມຮູ້ບຸນຄຸນ. ບົວສີກົ້ມຈົກເອົາຊອງຂາວໆອອກຈາກກະເປົາພາຍຍື່ນໃຫ້ທ່ານໝໍ.
“ໝໍຜູ້ມີຈັນຍາບັນຈະບໍ່ຮັບເອົາຊອງຂາວຈາກຄົນເຈັບ!” ທ່ານໝໍທັງເວົ້າທັງຊີ້ໃສ່ແຜ່ນເຈ້ຍທີ່ມີປະໂຫຍກດັ່ງກ່າວຕິດຢູ່ຂ້າງຝາ…
“ເປັນສິນນໍ້າໃຈຈາກຄອບຄົວນ້ອງ! ຂໍໃຫ້ທ່ານໝໍຮັບເອົາສາ!” ບົວສີທັງເວົ້າທັງຊູຊີຈະໃຫ້ທ່ານໝໍຮັບເອົາ. ສ່ວນຄຳຕາເຫຼືອດຕາລົງພື້ນ ອອກຮ້ອນໜ້າສຸດຈະພັນລະນາ…
“ຢ່າວ່າທ່ານໝໍຫຼິ້ນໂຕເດີ! ຂະໜາດເມຍຂອງໝໍເອງເອົາສິນນໍ້າໃຈໃຫ້ພະນັກງານພາສີຢູ່ດ່ານຫວ່າງປີກາຍຕັ້ງເປັນລ້ານ ເພື່ອຈະເອົາຢາທີ່ສັ່ງເຂົ້າມາຈາກຕ່າງປະເທດເຂົ້າຮ້ານ, ພະນັກງານຜູ້ນັ້ນຍັງບໍ່ເອົາ. ລາວເຮັດຕາມກົດລະບຽບທຸກຢ່າງ. ຫາກມີພະນັກງານພາສີແບບນັ້ນຫຼາຍໆຄົນ ບ້ານເມືອງເຮົາກໍຄົງຈະຫຼຸດພົ້ນຈາກປະເທດທີ່ທຸກຍາກໄດ້ໄວທີ່ສຸດ… ນັບແຕ່ເມຍຂອງໝໍມາເລົ່າເຫດການນັ້ນສູ່ຟັງ ໝໍກໍຮູ້ສຶກລະອາຍໃຈທີ່ຈະຮັບເອົາຊອງຂາວຈາກຄົນເຈັບ. ຈົ່ງເກັບໄວ້ຊື້ຢຸກຢາໃຫ້ລູກຂອງພວກເຈົ້າສາ!”
ບົວສີຮູ້ຕື້ນຕັນຈົນປາກບໍ່ອອກ ເກັບຊອງຂາວລົງໃສ່ກະເປົາພາຍດັ່ງເດີມ ພ້ອມທັງຍົກມືໄຫວ້ທ່ານໝໍຢ່າງຮູ້ບຸນຄຸນ ເຊັ່ນດຽວກັບຄໍາຕາທີ່ພະນົມໄຫວ້ຢ່າງນອບນ້ອມ ແຕ່ໃນຫົວຂອງເຂົາຍັງປາກົດເຫັນພາບຕອນທີ່ເຂົາປະຕິເສດການຮັບເອົາສິນບົນຈາກແມ່ຄ້າຂາຍຢາຜູ້ໜຶ່ງເມື່ອປີກາຍນີ້!!!

]]> http://visnu.laoblogger.com/2009/09/28/%e0%ba%9e%e0%ba%b2%e0%ba%aa%e0%ba%b5-%e0%ba%81%e0%ba%b1%e0%ba%9a-%e0%bb%81%e0%ba%9e%e0%ba%94/feed/ 0 ຊ້າຄືເຕົ່າ ຫຼື ຊ້າໄດ້ວຽກ http://visnu.laoblogger.com/2009/09/22/%e0%ba%8a%e0%bb%89%e0%ba%b2%e0%ba%84%e0%ba%b7%e0%bb%80%e0%ba%95%e0%ba%bb%e0%bb%88%e0%ba%b2-%e0%ba%ab%e0%ba%bc%e0%ba%b7-%e0%ba%8a%e0%bb%89%e0%ba%b2%e0%bb%84%e0%ba%94%e0%bb%89%e0%ba%a7%e0%ba%bd%e0%ba%81/ http://visnu.laoblogger.com/2009/09/22/%e0%ba%8a%e0%bb%89%e0%ba%b2%e0%ba%84%e0%ba%b7%e0%bb%80%e0%ba%95%e0%ba%bb%e0%bb%88%e0%ba%b2-%e0%ba%ab%e0%ba%bc%e0%ba%b7-%e0%ba%8a%e0%bb%89%e0%ba%b2%e0%bb%84%e0%ba%94%e0%bb%89%e0%ba%a7%e0%ba%bd%e0%ba%81/#comments Tue, 22 Sep 2009 09:12:33 +0000 visnu http://visnu.laoblogger.com/?p=180 ຂັບລົດອອກຈາກເຮືອນກໍພໍດີ 7 ໂມງ! ກອງປະຊຸມຢູ່ທ່າລາດຈະເປີດຕອນ 8 ໂມງເຄິ່ງ, ຂ້ອຍຕ້ອງຢຽບຄັນເລັ່ງມຸ່ງໜ້າໄປທາງໜອງບຶກດ້ວຍໃຈອັນຮ້ອນຮົນ. ຮູບໃບໜ້າອັນເຄັ່ງຂຶມຂອງຫົວໜ້າປາກົດຢູ່ໃນດວງຄວາມຄຶດ ຫາກຊັກຊ້າບໍ່ທັນເວລາ ມີຫວັງຖືກເພິ່ນຮ້າຍຢ່າງໃຫຍ່ຄືຕອນໄປປະຊຸມຢູ່ວັງວຽງຫວ່າງເດືອນແລ້ວນີ້ຄັກໆ!

“ຈັ່ງແມ່ນຊ້າຄືກັບເຕົ່າແທ້ນໍ! ຝຶກໃຫ້ເປັນຄົນວ່ອງຄົນໄວຄືກັບກະຕ່າຍບໍ່ໄດ້ຫວາ? ຫາກເທື່ອໜ້າຍັງມີປາກົດການແບບນີ້ ຂ້ອຍຄືຊິອົດບໍ່ໄດ້ດອກ…” ເພິ່ນທັງເວົ້າແບບກັດແຂ້ວທັງກຶ້ງຕາເບິ່ງໜ້າຂ້ອຍປານຊິກິນ… ຂ້ອຍກໍຈົນວ່າຕັບລີບໝົດ ຟ້າວກົ້ມໜ້າເອົາ USB ຍັດເຂົ້າໃສ່ຮູທາງຂ້າງຂອງແລັບທັອບທີ່ຕໍ່ໃສ່ LCD ທີ່ພວມສາຍແສງໄປໃສ່ຈໍຂາວໜ້າຝາຜະໜັງຫ້ອງປະຊຸມ. ໄຄແຕ່ຜູ້ເຂົ້າຮ່ວມປະຊຸມຫາກໍມີບໍ່ທໍ່ໃດຄົນ ຄັນບໍ່ຊັ້ນຂ້ອຍມີຫວັງມຸດເຂົ້າກ້ອງໂຕະເພື່ອດັບຄວາມອາຍ… ຄຶດມາຮອດນີ້ ຂ້ອຍຟ້າວຢຽບຄັນເລັ່ງເຂົ້າຈຳໆຕື່ມອີກ, ບໍ່ພໍເທົ່າໃດນາທີ ລົດກະບະໂຕໂຢຕາລຸ້ນປີ 1997 ກໍທະຍານໂດ່ງໄປຮອດເຂດອິໄລນາຂ່າ… ສຽງພາກຂ່າວຍາມເຊົ້າຈາກວິທະຍຸຄື້ນ FM ດັງເຂົ້າຫູໂດຍທີ່ຈັບໃຈຄວາມຫຍັງບໍ່ໄດ້ ຍ້ອນຈິດໃຈແມ່ນຢູ່ຫ້ອງປະຊຸມຫຼາຍກວ່າ…

ມາຮອດເຂດຕະຫຼາດຫຼັກ 52 ຂ້ອຍຕ້ອງປົດເກຍຜ່ອນຄວາມໄວ ເພາະລົດແຖວນັ້ນອັ່ງກັນອີ່ຫຼີ, ຫວິດຈາກຫັ້ນ ຂ້ອຍຟ້າວປ່ຽນເກຍ ແລະຢຽບຄັນເລັ່ງຕໍ່ຈົນປາຍເຂັມວັດຄວາມໄວໄປແຕະເລກ 100.

“ຈັ່ງໃດມື້ນີ້ເຮົາຕ້ອງໄປຮອດຫ້ອງປະຊຸມກ່ອນເວລາເປີດ 15 ນາທີ!” ຂ້ອຍຄິດໄລ່ຄວາມໄວໃສ່ເວລາໃນສະໝອງດ້ວຍບັ້ງເລກສະໄໝທີ່ເຄີຍຮຽນຢູ່ໂຮງຮຽນປະຖົມ. ເທື່ອນີ້ເຮົາຕ້ອງເຮັດໃຫ້ຫົວໜ້າຍ້ອງເຮົາໃຫ້ໄດ້… ພວມຄຶດເພີນຢູ່ ຂ້ອຍຕ້ອງຟ້າວຜ່ອນຄວາມໄວລົງຢ່າງກະທັນຫັນ ເພາະຢູ່ເບື້ອງໜ້ານັ້ນມີລົດອັ່ງກັນເປັນແຖວຍາວສົມຄວນ. ຂ້ອຍຄ່ອຍໆເລື່ອນລົດໄປເບື້ອງໜ້າຕາມຂະບວນ… ຂ້ອຍຫັນກະຈົກປ່ອງຢ້ຽມລົດລົງ ຍື່ນປາກຖາມພໍ່ຕູ້ທີ່ຢືນຢູ່ແຄມທາງເບື້ອງນັ້ນ…ເພິ່ນຕອບຂ້ອຍວ່າ:

“ລົດຕຳກັນ!”

ຂ້ອຍຟ້າວຫັນກະຈົກຂຶ້ນຄືນ ເພາະຢ້ານຄວາມເຢັນໃນລົດຈະກະຈາຍອອກໄປຂ້າງນອກ ພ້ອມທັງແນມເບິ່ງຂ້າງໜ້າ ເຫຼືອພຽງລົດອີກ 2 ຄັນ ຂ້ອຍກໍຈະໄປເຖິງຈຸດເກີດອຸບັດເຫດ… ຮູ້ສຶກຢາກຮ້າຍຈົນສົບຂະເໝັ່ນຍຶກໆ… ບໍ່ພໍອຶດໃຈລົດຂ້ອຍກໍຮອດຈຸດເກີດເຫດ… ຄວາມຢາກຮ້າຍບໍ່ຮູ້ວ່າຫຼຸດລອຍອອກຈາກຈິດໃຈຍາມໃດກໍບໍ່ຮູ້… ພາບຂອງເດັກຍິງຊຸດນັກຮຽນມັດທະຍົມນອນຫງາຍຮາບຢູ່ຂ້າງທາງ ເຫັນວົງເລືອດກະຈາຍອ້ອມແຂ່ງກັບສີແດງຂອງແພມັດຄໍເຍົາວະຊົນ ໂດຍມີຊາຍໄວກາງຄົນຢືນສັ່ນເຊັນແບບບໍ່ຮູ້ຈັກແນວຊິເຮັດ ໄດ້ແຕ່ກວັກມືຂໍຄວາມຊ່ວຍເຫຼືອຈາກເຈົ້າຂອງລົດໃຫຍ່ທີ່ແລ່ນຜ່ານໄປມາ… ຫຼຽວເບິ່ງໂມງ ຍັງເຫຼືອພຽງຊາວນາທີກອງປະຊຸມກໍຈະເປີດແລ້ວ ປາຍຕີນວ່າຈະຢຽບຄັນເລັ່ງໃຫ້ລົດແລ່ນຕໍ່ໄປ… ແຕ່ສຽງເອີ້ນຂໍຄວາມຊ່ອຍເຫຼືອຈາກຊາຍຜູ້ນັ້ນຊຶ່ງດັງເລັດລອດເຂົ້າກະຈົກປ່ອງຢ້ຽມທີ່ອັດບໍ່ແຈບ ໄດ້ເຮັດໃຫ້ຕີນເບື້ອງຂວາຢຽບເບກຢ່າງອັດຕະໂນມັດ… ບໍ່ຮູ້ວ່າຕົນເອງອອກຈາກລົດຍາມໃດ… ຮ່າງຄີງທີ່ຈົ່ມກອງເລືອດ ເຮັດໃຫ້ຂ້ອຍຕ້ອງກັດແຂ້ວອົດກັ້ນຄວາມສະເທືອນໃຈ…

“ຊ່ອຍເອົາລູກອ້າຍໄປໂຮງໝໍໃຫ້ແດ່!” ສຽງຟ່າຟາວຂອງຊາຍຜູ້ໂຊກຮ້າຍກະທົບເຂົ້າໂສຕະປະສາດຂ້ອຍອີກເທື່ອໜຶ່ງ.

ວິຊາປະຖົມພະຍາບານທີ່ຂ້ອຍເຄີຍຮຽນຕອນໄປຝຶກອົບຮົມກັບສະພາກາແດງລາວຫວ່າງສອງປີກ່ອນຖືກຂ້ອຍນໍາໃຊ້ເປັນເທື່ອທຳອິດ… ຮ່າງອັນອ່ອນປວກປຽກຖືກນຳເຂົ້າສູ່ໂຮງໝໍເມືອງແບບໄວພະລັນ ຈົນຜູ້ເປັນພໍ່ຂອງນາງນ້ອຍຜູ້ໜ້າສົງສານບໍ່ທັນຈະກ່າວຫຍັງກັບຂ້ອຍເລີຍ. ຫຼຽວເບິ່ງໂມງ ຍັງແຕ່ 5 ນາທີ… ຂ້ອຍຟ້າວຂຶ້ນລົດ ຢຽບຄັນເລັ່ງຈົນຈຳ ເພື່ອໃຫ້ທັນກັບກອງປະຊຸມ… ສົງໄສຂ້ອຍຄົງຈະຖືກຫົວໜ້າຮ້າຍອີກແລ້ວ!

ແມ່ນແທ້ໆ ຊ້າເກືອບສິບຫ້ານາທີ ຂະໜາດວ່າບໍ່ທັນໄດ້ເຂົ້າຫ້ອງພັກໄປຖ່າຍເຄື່ອງ ມີແຕ່ແກ້ເສື້ອກັນລົມທີ່ເປື້ອນເລືອດອອກ… ຂ້ອຍຍ່າງເຂົ້າໄປໃນຫ້ອງປະຊຸມດ້ວຍຫົວໃຈນ້ອຍລີບ ພະຍາຍາມຫົດໂຕໃຫ້ນ້ອຍເທົ່າທີ່ຈະນ້ອຍໄດ້ ພໍແຕ່ນັ່ງລົງຂ້າງຫົວໜ້າ ຂ້ອຍກໍກັ້ນໃຈເພື່ອກຽມເອົາຫູໂຕ່ງຄຳຮ້າຍຈາກເພິ່ນ… ແຕ່ຂ້ອຍຕ້ອງແປກໃຈ ເມື່ອສຽງທີ່ດັງອອກຈາກປາກເພິ່ນເຂົ້າສູ່ຮູຫູເປັນສຳນວນອ່ອນໂຍນແບບທີ່ຂ້ອຍບໍ່ເຄີຍໄດ້ຍິນມາກ່ອນຈັກເທື່ອ:

“ຊ້າແບບນີ້ ພວກເຮົາທຸກຄົນໃນທີ່ກອງປະຊຸມຄວນເອົາເປັນແບບຢ່າງ ແລະກໍຂໍສະແດງຄວາມຊົມເຊີຍຕໍ່ນໍ້າໃຈທີ່ເສຍສະລະຊ່ອຍເຫຼືອຜູ້ອື່ນໃນຍາມປະສົບໄພ. ຂໍຊົມເຊີຍສະຫາຍຄຳດີດ້ວຍຄວາມຈິງໃຈ.” ຕິດຕາມດ້ວຍສຽງຕົບມືຂອງຜູ້ທີ່ເຂົ້າຮ່ວມກອງປະຊຸມ… ຂ້ອຍງຶດງໍ້ອັດສະຈັນນຳຄຳຊົມເຊີຍຂອງຫົວໜ້າ ເຮັດແນວໃດເພິ່ນຈຶ່ງຮູ້ວ່າຂ້ອຍຊ້າຍ້ອນຄາຊ່ອຍຜູ້ປະສົບໄພ… ແຕ່ຄວາມງຶດງໍ້ຂອງຂ້ອຍຕ້ອງມະລາຍຫາຍໄປ ເມື່ອນາງແສງຈັນ ເພື່ອນຮ່ວມງານຂອງຂ້ອຍຍິກຄິ້ວລິວຕາໃສ່ຂ້ອຍພ້ອມທັງເອົານິ້ວຊີ້ໃສ່ຕົນເອງ…

ກອງປະຊຸມ 5 ວັນ ຕັ້ງແຕ່ວັນຈັນເຖິງວັນສຸກດຳເນີນໄປຢ່າງປະສົບຜົນສຳເລັດ ຂ້ອຍກໍປະຕິບັດໜ້າທີ່ທີ່ທາງຂັ້ນເທິງມອບໝາຍໃຫ້ດ້ວຍຄວາມເບີກບານໃຈ ແລະເປັນທີ່ຖືກໃຈຫົວໜ້າເປັນຢ່າງດີ.

ຂາກັບຂ້ອຍບໍ່ລືມຂັບລົດໄປແວ່ໂຮງໝໍເມືອງໂພນໂຮງ… ຕະຫຼອດຫ້າມື້ທີ່ຜ່ານມາ ຂ້ອຍພາວະນາໃຫ້ນາງນ້ອຍຜູ້ໂຊກຮ້າຍຈົ່ງປອດໄພ ຢ່າໄດ້ມີອັນເປັນໄປໃນທາງບໍ່ດີເລີຍ. ພໍແຕ່ກ້າວຂາມາເຖິງໜ້າໂຮງໝໍ ຂ້ອຍກໍໄດ້ຍິນສຽງລົມກັນຂອງນາງພະຍາບານສອງຄົນຢູ່ໜ້າບ່ອນຮັບຄົນເຈັບ.

“ຖ້ານາງນ້ອຍຜູ້ນັ້ນມາຊ້າອີກ 5 ນາທີ ລາວຄືຊິບໍ່ໄດ້ກັບເມືອເຮືອນຄືສະພາບແບບນີ້ດອກ! ຫຼາຍຄົນເວົ້າວ່າຄົນລາວສະໄໝນີ້ແລ້ງນໍ້າໃຈ ແຕ່ໃນຕົວຈິງຄົນທີ່ມີນໍ້າໃຈຍັງມີຢູ່… ຖ້າຂ້ອຍໄດ້ເຫັນອ້າຍທີ່ຊ່ອຍເອົານາງນ້ອຍມາມື້ນັ້ນອີກ ຂ້ອຍຈະກ່າວຄຳຂອບໃຈແທນພໍ່ແມ່ແລະນາງນ້ອຍນັ້ນໃຫ້ໄດ້…” ນາງພະຍາບານໜ້າໃສເວົ້າດ້ວຍສຽງດັງພໍປະມານ ເຮັດໃຫ້ຂ້ອຍຈົນຢາກສະເໜີໜ້າເຂົ້າໄປຫານາງ ແຕ່ດ້ວຍຫຍັງກໍບໍ່ຮູ້ ເຮັດໃຫ້ຂ້ອຍຕ້ອງຊະງັກຂາ ປິ່ນໂຕອອກຈາກໂຮງໝໍກັບມາຍັງລົດ… ແຕ່ສຽງຂອງນາງພະຍາບານອີກນາງໜຶ່ງກໍຍັງນໍາຕິດຕາມ…

“ຖ້າໄດ້ຊາຍແບບນີ້ເປັນແຟນ ກໍຄົງເປັນບຸນແທ້ໆນໍ!”

ສຽງເວົ້າດັ່ງກ່າວກ້ອງໄປທົ່ວໂກນຫູ ເຮັດໃຫ້ຫົວໃຈໜຸ່ມໂສດຕ້ອງສັ່ນສະເທືອນແບບບໍ່ເຄີຍເປັນມາກ່ອນ…

]]> http://visnu.laoblogger.com/2009/09/22/%e0%ba%8a%e0%bb%89%e0%ba%b2%e0%ba%84%e0%ba%b7%e0%bb%80%e0%ba%95%e0%ba%bb%e0%bb%88%e0%ba%b2-%e0%ba%ab%e0%ba%bc%e0%ba%b7-%e0%ba%8a%e0%bb%89%e0%ba%b2%e0%bb%84%e0%ba%94%e0%bb%89%e0%ba%a7%e0%ba%bd%e0%ba%81/feed/ 0 ​ເກືອບ​ເສຍ​ເງິນ 3 ໝື່ນ http://visnu.laoblogger.com/2009/08/03/%e2%80%8b%e0%bb%80%e0%ba%81%e0%ba%b7%e0%ba%ad%e0%ba%9a%e2%80%8b%e0%bb%80%e0%ba%aa%e0%ba%8d%e2%80%8b%e0%bb%80%e0%ba%87%e0%ba%b4%e0%ba%99-3-%e0%bb%9d%e0%ba%b7%e0%bb%88%e0%ba%99/ http://visnu.laoblogger.com/2009/08/03/%e2%80%8b%e0%bb%80%e0%ba%81%e0%ba%b7%e0%ba%ad%e0%ba%9a%e2%80%8b%e0%bb%80%e0%ba%aa%e0%ba%8d%e2%80%8b%e0%bb%80%e0%ba%87%e0%ba%b4%e0%ba%99-3-%e0%bb%9d%e0%ba%b7%e0%bb%88%e0%ba%99/#comments Tue, 04 Aug 2009 04:55:59 +0000 visnu http://visnu.laoblogger.com/?p=176 ຮອດ​ຍາມ​ນີ້​ມາ ຂ້ອຍ​ໂລດ​ບໍ່​ໄດ້​ຢູ່​ໄດ້​ເຊົາ ຕ້ອງ​ໄດ້​ວິ່ງ​ເຕັ້ນ​ແລ່ນ​ເຂົ້າ​ໄປ​ຫາ​ຜູ້​ນັ້ນ​ຜູ້​ນີ້ ​ເພື່ອ​ຊອກ​ຊ່ອງ​ທາງ​ໃຫ້​ລູກ​ຊາຍ​ຂອງ​ຕົນ​ໄດ້​ເຂົ້າ​ຮຽນ​ຢູ່​ມະຫາວິທະຍາ​ໄລ. ຫລາຍ​ຄົນ​ແນະນຳ​ໃຫ້​ຂ້ອຍ​ໄປ​ຫາ​ອາຈານ​ທີ່​ເຮັດ​ວຽກ​ຢູ່​ສະ​ຖາ​ບັນ​ທີ່​ມີ​ຊື່​ສຽງ, ​ແຕ່​ຂ້ອຍ​ກໍ​ຕ້ອງ​ໜ້າ​ແຕກ​ເມືອ​ເຮືອນ ​ເພາະ​ອາຈານ​ຫລາຍ​ຄົນ​ທີ່​ຂ້ອຍ​ໄປ​ຫາ​ນັ້ນ ບອກ​ເປັນ​ສຽງ​ດຽວ​ກັນ​ວ່າ “ຄັນ​ລູກ​ຊາຍ​ຂອງ​ເອື້ອຍ​ເປັນ​ນັກຮຽນ​ດີ​ນັກຮຽນ​ເກັ່ງ​ແລ້ວ ບໍ່​ຕ້ອງ​ຊື້​ຕ້ອງ​ຈ້າງ​ຫຍັງ​ດອກ! ມັນ​ຫາກ​ຊິ​ມີ​ຊື່​ຕິດ​ຢູ່​ເຈ້ຍ​ຜົນ​ເສັງນຳ​ເຂົາ​ຢ່າງແນ່ນອນ.” ປານ​ນັ້ນ​ຂ້ອຍ​ຍັງ​ບໍ່​ຄັກ​ໃຈ, ​ໂທລະສັບ​ໄປ​ຫາ​ອີ່​ແຫວນ​ສ່ຽວ​ຮັກ ​ເພາະ​ລູກ​ສາວ​ຂອງ​ມັນ​ກໍ​ເສັງ​ເຂົ້າ​ມະຫາວິທະຍາ​ໄລ​ຄື​ກັນ. ມັນ​ບອກ​ວ່າ​ບໍ່​ຕ້ອງ​ຕື່ນ​ຕົກ​ໃຈ​ດອກ ຫາກ​ມີ​ເງິນ​ຈັກ​ສາມ​ໝື່ນ ຢາກ​ຮຽນ​ຄະນະ​ວິຊາ​ໃດ​ກໍ​ໄດ້​ໂລດ. ​ໄດ້​ຍິນ​ແນວ​ນັ້ນ​ຫູ​ຂ້ອຍຜຶ່ງ​ຂຶ້ນ​ທັນທີ.

“​ແມ່ນ​ແທ້​ຫວະ, ອີ່​ແຫ​ວນ?”

“ກູ​ຊິ​ຕົວະ​ມຶງ​ເຮັດ​ຫຍັງ? ລູກ​ກູ ອີ່​ສີ ກູ​ຈ່າຍ​ໃຫ້​ເຂົາ​ຮຽບຮ້ອຍແລ້ວ! ​ເຂົາ​ບອກ​ວ່າ​ຮອດ​ຍາມ​ເພິ່ນ​ປະກາດ​ລາຍ​ຊື່​ຜູ້​ເສັງ​ໄດ້ ​ໃຫ້​ໄປ​ເບິ່ງ​ໂລດ ມີ​ຊື່​ຢ່າງ​ແນ່ນອນ!” ສຽງ​ອີ່​ແຫວນ​ດັງ​ແຈ​ດໆ​ເຂົ້າ​ຫູ​ຮູ ​ເຮັດ​ໃຫ້​ຂ້ອຍ​ຕື່ນ​ເຕັ້ນ​ຈົນ​ມື​ສັ່ນ…

“ຄັນ​ຊັ້ນ ຕິດ​ຕໍ່​ໃຫ້​ກູ​ແດ່​ເດີ!”

“​ໂອ​ເຄ! ​ແຕ່​ຢ່າ​ລືມ​ລ້ຽງ​ເຝີ​ກູ​ໄດ໋!”

“​ເອີນ່າ! ທະ​ແນມ​ວ່າ​ຕິດ​ຕໍ່​ໃຫ້​ລູກ​ກູ​ໄດ້​​ເຂົ້າ​ຮຽນ​ມະຫາວິທະຍາ​ໄລ!”

ບ່າຍ​ມື້​ນັ້ນ ​ຂ້ອຍ​ເຂົ້າ​ໄປ​ທະນາຄານ​ຖອນ​ເອົາ​ເງິນ 3 ໝື່ນ ຍັດ​ໃສ່​ຊອງ​ຂາວ​ຕິດ​ຜະ​ນຶກ​ຢ່າງ​ດີ ​ແລ້ວຟ້າວ​ລິວ​ໄປ​ຫາ​ອີ່​ແຫວນ​ຊຶ່ງ​ນັ່ງ​ຂາຍ​ເຄື່ອງ​ຢູ່​ຕະຫລາດ​ຂົວ​ດິນ. ​ແຕ່​ລະຫວ່າງ​ທາງ​ເຂົ້າ​ໄປ​ນັ້ນ ​ໄດ້​ເຈິ​ກັບ​ທ້າວ​ຄຳ​ສີ​ລູກ​ຊາຍ​ຫົວ​ແກ້ວ​ຫົວ​ແຫວນ​ໂດຍ​ບັງ​ເອີນ.

“​ແມ່​ຊິ​ໄປ​ໃສ?”

“ວ່າ​ຊິ​ໄປ​ຫາ​ແມ່​ແຫວນ.”

“​ໄປ​ຫາລາວເຮັດ​ຫຍັງ?”

“ວ່າ​ຊິ​ໄປ​ລົມ​ວຽກ​ນໍາລາວ​ຈັກ​ໜ້ອຍ!”

“ລູກ​ເຫັນ​ຕຳຫລວດ​ຢູ່​ຮ້ານ​ລາວ​ເດ​ຫັ້ນ!”

ໄດ້​ຍິນ​ແນວ​ນັ້ນ ຂ້ອຍ​ຈຶ່ງ​ຊວນ​ລູກ​ຊາຍ​ເຂົ້າ​ໄປ​ຫາ​ອີ່​ແຫ​ວນນໍາ. ​ເມື່ອ​ໄປ​ຮອດ​ຮ້ານ ຫົວ​ໃຈ​ຂ້ອຍ​ຕົກ​ວາບ ຍ້ອນເຫັນ​ອີ່​ແຫວນ​ພວມ​ຂຶ້ນ​ລົດ​ໄປ​ນຳ​ຕຳຫລວດ…

ພໍດີ​ມັນ​ງວາກ​ໜ້າ​ມາ ຂ້ອຍ​ຈຶ່ງ​ຮ້ອງ​ຖາມ​ໄປ​ວ່າ “​ເກີດ​ເລື່ອງ​ຫຍັງ​ຂຶ້ນ?” ບໍ່​ມີ​ຄຳ​ຕອບ​ຈາກ​ມັນ ນອກຈາກ​ສີ​ໜ້າຫຼ່າໆ ​ແສງຕາ​ຕົກ​ຕໍ່າ…

ຂ້ອຍ​ຟ້າວ​ຖາມ​ຊາຍ​ໄວ​ກາງຄົນ​ທີ່​ຢືນ​ເບິ່ງ​ເຫດການ​ຂ້າງໆ​ຂ້ອຍ: ລາວ​ບອກ​ວ່າ ອີ່​ແຫວນ​ພົວພັນ​ກັບ​ແກ໋ງຕົວະ​ຕົ້ມ​ຄົນ​ເຂົ້າ​ຮຽນ​ຢູ່​ຕາມ​ສະ​ຖາ​ບັນ​ຕ່າງໆ.

ລູກ​ຊາຍ​ແນມ​ເບິ່ງ​ໜ້າ​ຂ້ອຍ ພ້ອມ​ທັງ​ຖາມ​ວ່າ:

“ອີ່​ແມ່, ມາ​ຫາ​ແມ່​ແຫວນ​ເລື່ອງ​ຂອງ​ລູກ​ແມ່ນ​ບໍ່?”

ຂ້ອຍ​ປາກ​ບໍ່​ອອກ ​ໄດ້​ແຕ່​ແນມ​ເບິ່ງ​ລູກ​ດ້ວຍ​ສາຍຕາ​ຜິດ​ຫວັງ. ​ແຕ່​ລູກ​ຊາຍ​ຊໍ້າ​ຜັດ​ຍິ້ມ​ຫົວ​ດ້ວຍ​ໃບ​ໜ້າ​ສົດ​ຊື່ນ ​ແລະ​ກ່າວ​ວ່າ:

“ດີ​ແລ້ວ! ທີ່​ແມ່ບໍ່​ໄດ້​ຕົກ​ເປັນ​ເຫຍື່ອ​ຂອງ​ແມ່​ແຫວນ​ອີກ​ຄົນ.”

“​ແລ້ວ​ລູກ​ຊິ​ບໍ່​ຕິ​ແມ່​ບໍ່ ທີ່​ບໍ່​ໄດ້​ຊ່ອຍ​ລູກ​ຈົນ​ສຸດ​ຂີດ!”

“​ແມ່​ຕ້ອງ​​ເຊື່ອ​ໝັ້ນ​ລູກ​ຕີ້! ​ເຖິງ​ຈະ​ເສັງ​​ເຂົ້າ​ມະຫາ​ໄລ​ບໍ່​ໄດ້, ກໍ​ຍັງ​ມີ​ໂຮງຮຽນ​ວິຊາ​ຊີບ​ເດ! ສຳລັບ​ລູກ​ແລ້ວ ຮຽນ​ອັນ​ໃດ​ກໍ​ໄດ້ ​ແລ້ວ​ແຕ່​ຄວາມ​ສາມາດ! ​ແຕ່​ຄັນ​ເຂົ້າ​ຮຽນ​ໂດຍ​ການ​ຊື້​ຈ້າງ​ແລ້ວ, ລູກ​ຂໍ​ເປັນ​ກຳມະກອນ​ກໍ່ສ້າງ​ຈະ​ດີກ​ວ່າ!”

ໄດ້​ຍິນ​ລູກ​ເວົ້າ​ແນວ​ນັ້ນ ຂ້ອຍ​ຈົນ​ນໍ້າ​ຕາ​ຍຶ່ງປໍ້!

]]> http://visnu.laoblogger.com/2009/08/03/%e2%80%8b%e0%bb%80%e0%ba%81%e0%ba%b7%e0%ba%ad%e0%ba%9a%e2%80%8b%e0%bb%80%e0%ba%aa%e0%ba%8d%e2%80%8b%e0%bb%80%e0%ba%87%e0%ba%b4%e0%ba%99-3-%e0%bb%9d%e0%ba%b7%e0%bb%88%e0%ba%99/feed/ 8 ໄຂ້ຫວັດໃຫຍ່ 2009 http://visnu.laoblogger.com/2009/06/14/%e0%bb%84%e0%ba%82%e0%bb%89%e0%ba%ab%e0%ba%a7%e0%ba%b1%e0%ba%94%e0%bb%83%e0%ba%ab%e0%ba%8d%e0%bb%88-2009/ http://visnu.laoblogger.com/2009/06/14/%e0%bb%84%e0%ba%82%e0%bb%89%e0%ba%ab%e0%ba%a7%e0%ba%b1%e0%ba%94%e0%bb%83%e0%ba%ab%e0%ba%8d%e0%bb%88-2009/#comments Mon, 15 Jun 2009 01:53:56 +0000 visnu http://visnu.laoblogger.com/?p=172 ເບິ່ງຂ່າວມື້ເຊົ້ານີ້ ໄຂ້ຫວັດໃຫຍ່ 2009 ຫລື ຫລາຍຄົນເອີ້ນວ່າ ໄຂ້ຫວັດໝູ ມາຮອດມື້ນີ້ ມີຜູ້ຕິດເຊື້ອທົ່ວໂລກເຖິງຊາວພັນກວ່າຄົນ ສະເພາະຢູ່ອາເມລິກາກໍມີຕົວເລກເຄິ່ງໜຶ່ງຂອງຄົນທີ່ເປັນ. ຢູ່ໃກ້ໆບ້ານເຮົາ, ປະເທດໄທມີຈຳນວນເຖິງ 80 ຄົນແລ້ວ! ຊຶ່ງເປັນໂຕເລກທີ່ໜ້າຢ້ານ. ສຳລັບບ້ານເຮົາ ຍັງບໍ່ທັນມີຂ່າວວ່າມີໃຜເປັນຫວັດຊະນິດນີ້ເທື່ອ, ແຕ່ທາງກະຊວງສາທາລະນະສຸກ ເພິ່ນກໍໄດ້ອອກແຈ້ງການໃຫ້ພາກັນລະມັດລະວັງ ຮັກສາສຸຂະພາບໃຫ້ດີ… ສ່ວນຫລາຍພວກທີ່ຕິດເຊື້ອຢູ່ປະເທດໄທ ລ້ວນແຕ່ແມ່ນຜູ້ທີ່ກັບມາຈາກອາເມລິກາ. ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຮົາຫາກມີໂອກາດໄປຕ່າງປະເທດກໍຕ້ອງໄດ້ລະວັງໃຫ້ຈົ່ງໜັກ ໂດຍສະເພາະເວລາອອກໄປທາງນອກຕ້ອງໄດ້ເອົາຜ້າມາອັດດັງໄວ້ ເພື່ອບໍ່ໃຫ້ເຊື້ອໄວຣັດເຂົ້າສູ່ລະບົບຫາຍໃຈຂອງເຮົາ.

ຖ້າຮັກສາສຸຂະພາບດີ ກິນອາຫານຄົບຫ້າໝູ່ ອອກກຳລັງກາຍເປັນປົກກະຕິ ນອນພຽງພໍ ກິນນໍ້າສະອາດໃຫ້ຫລາຍ, ໄຂ້ຫວັດໝູກໍບໍ່ຫານກ້າເຂົ້າມາແຊກຊຶມໃນລະບົບຫາຍໃຈຂອງເຮົາໃດຢ່າງແນ່ນອນ…

]]> http://visnu.laoblogger.com/2009/06/14/%e0%bb%84%e0%ba%82%e0%bb%89%e0%ba%ab%e0%ba%a7%e0%ba%b1%e0%ba%94%e0%bb%83%e0%ba%ab%e0%ba%8d%e0%bb%88-2009/feed/ 0 ງຽບເຫງົາເສົ້າຊວງ http://visnu.laoblogger.com/2009/06/08/%e0%ba%87%e0%ba%bd%e0%ba%9a%e0%bb%80%e0%ba%ab%e0%ba%87%e0%ba%bb%e0%ba%b2%e0%bb%80%e0%ba%aa%e0%ba%bb%e0%bb%89%e0%ba%b2%e0%ba%8a%e0%ba%a7%e0%ba%87/ http://visnu.laoblogger.com/2009/06/08/%e0%ba%87%e0%ba%bd%e0%ba%9a%e0%bb%80%e0%ba%ab%e0%ba%87%e0%ba%bb%e0%ba%b2%e0%bb%80%e0%ba%aa%e0%ba%bb%e0%bb%89%e0%ba%b2%e0%ba%8a%e0%ba%a7%e0%ba%87/#comments Mon, 08 Jun 2009 09:36:46 +0000 visnu http://visnu.laoblogger.com/?p=168 sad_man

ສາຍຕາແນມເບິ່ງຟ້າ………ນະພາກາດສົດໃສ

ດວງລືໄທແສນສຸກ…………ອຸກອັ່ງບໍ່ມາໃກ້

ໃຈຖະຫວິນເຖິງຟ້າ…………ເມຄາລອຍລ່ອງ

ຄິດຮອດຖະໜາດນ້ອງ…….ໃຈອ້າຍຫ່ວງລະເມີ

 

ບາດຫລຽວມາເບິ່ງນີ້……….ລາວບລັອກສີໃສ

ຫົວໃຈແສນງຽບເຫງົາ………ປານຢູ່ໃນເຮືອນຮ້າງ

ສະມາຊິກໜີໜ້າ…………..ມີແຕ່ຕົນເນົາດ່ຽວ

ບໍ່ມີໃຜຂອດກ້ຽວ…………..ຈາຕ້ານນໍາພໍຄົນ ເສົ້າເດ!

 

ດັ່ງນັ້ນ ຈຶ່ງຈຳຕ້ອງກ່າວເອີ້ນ…ຈໍາຈາກໃຈຈອນ

ຂໍສົ່ງພອນຄວາມສຸກ………ແດ່ຜູ້ອ່ານທຸກທ້ານ

ຈົ່ງມີຄວາມຂະຫຍັນກ້າ……ຮໍ່າຮຽນຂຽນອ່ານ

ປະສົບຜະຫລາມາກລົ້ນ…..ຈົນເທົ້າຊົ່ວຊີວາ ພຸ້ນທ້ອນ!

(ຂຽນກອນອອກຈາກໃຈໃນຕອນທີ່ຄວາມເຫງົາມາຢາມ…)

]]> http://visnu.laoblogger.com/2009/06/08/%e0%ba%87%e0%ba%bd%e0%ba%9a%e0%bb%80%e0%ba%ab%e0%ba%87%e0%ba%bb%e0%ba%b2%e0%bb%80%e0%ba%aa%e0%ba%bb%e0%bb%89%e0%ba%b2%e0%ba%8a%e0%ba%a7%e0%ba%87/feed/ 1 ສະບາຍດີປີໃໝ່ ພ.ສ. 2552 http://visnu.laoblogger.com/2009/04/14/%e0%ba%aa%e0%ba%b0%e0%ba%9a%e0%ba%b2%e0%ba%8d%e0%ba%94%e0%ba%b5%e0%ba%9b%e0%ba%b5%e0%bb%83%e0%bb%9d%e0%bb%88-%e0%ba%9e%e0%ba%aa-2552/ http://visnu.laoblogger.com/2009/04/14/%e0%ba%aa%e0%ba%b0%e0%ba%9a%e0%ba%b2%e0%ba%8d%e0%ba%94%e0%ba%b5%e0%ba%9b%e0%ba%b5%e0%bb%83%e0%bb%9d%e0%bb%88-%e0%ba%9e%e0%ba%aa-2552/#comments Wed, 15 Apr 2009 02:50:57 +0000 visnu http://visnu.laoblogger.com/?p=164 ຂໍສົ່ງພອນປີໃໝ່ນີ້       ທຸກທ່ານມີໂຊກໄຊ

ປາຖະໜາສິ່ງໃດ          ໃຫ້ໄດ້ຕາມໝາຍມຸ້ງ

ມີອາຍຸຍືນຍາວໝັ້ນ    ພັນປີຢ່າເຫຼືອງຫຼ່າ

ວັນນະໃສສ່ອງແຈ້ງ      ສຸຂະພະລະນັ້ນໃຫ້ແຂງກ້າຊົ່ວນິລັນແດ່ທ້ອນ…            

ດ້ວຍຄວາມປາຖະໜາດີ

ຈາກ ວິສະນຸ

]]> http://visnu.laoblogger.com/2009/04/14/%e0%ba%aa%e0%ba%b0%e0%ba%9a%e0%ba%b2%e0%ba%8d%e0%ba%94%e0%ba%b5%e0%ba%9b%e0%ba%b5%e0%bb%83%e0%bb%9d%e0%bb%88-%e0%ba%9e%e0%ba%aa-2552/feed/ 0