ບັນທຶກຊີວິດ

 ຄໍ່າຄືນນີ້ ຈິດໃຈຂອງຂ້ອຍສຸດທີ່ວ້າເຫວ່ ກະສັບກະສ່າຍ ບໍ່ເປັນປົກກະຕິ. ຄວາມຕ້ອງການຢາກພົບກ້າວຂຶ້ນສູ່ລະດັບສູງຈົນອົດກັ້ນໄວ້ບໍ່ຢູ່!!! ປຶ້ມວິຊາເສດຖະສາດທີ່ແຜ່ແບໄວ້ຕໍ່ໜ້າບໍ່ອາດສາມາດຢັບຢັ້ງໃຈໄວ້ໄດ້ອີກແລ້ວ… ຂ້ອຍລຸກອອກຈາກຕັ່ງດ້ວຍຫົວໃຈເລືອນລອຍ… ດວງໜ້າຫວານທີ່ຢາກພົບລອຍເດັ່ນຢູ່ໃນລະບົບແນວຄິດ.

ເຖິງດວງຕາຈະຝ່າມົວ ມັນກໍບໍ່ສາມາດຖ່ວງດຶງຂ້ອຍໄວ້ໄດ້. ຂ້ອຍກ້າວຂາຍ່າງລົງຄັນໄດຫ້ອງດ້ວຍຈິດໃຈອັນຮ້ອນຮົນດຸດດັ່ງໄຟສຸມຂອນ. ແສງຕາທີ່ຂ້ອນຂ້າງແຈ່ມໃສສາດໄປເບື້ອງໜ້າຢ່າງມີຄວາມຫວັງ… ຄວາມຫວັງທີ່ເລື່ອນລາງຢູ່ໃນເງົາມືດ ຊຶ່ງປາກົດຕົວຢູ່ຕໍ່ໜ້າ… ສຽງພື້ນເກີບປາອີ່ຮືກາກະປອມຄາບໜ່ວຍໂລກດີດຂີ້ຕົມທີ່ເກີດມາຈາກການຕັກນໍ້າຫົດຜັກຂອງເຫຼົ່ານັກສຶກສາດັງຕັອບແຕັບໆ. ທັນໃດ, ຂ້ອຍຕົກໃຈວາບບາດໜຶ່ງ, ເມື່ອເກີບມືນເອົາຂີ້ຕົມທີ່ລວດລາດຢູ່ຕາມທາງຍ່າງ… ຮອຍຍິ້ມທີ່ຝັງເລິກຢູ່ມຸມສົບ ຈັກວ່າມະຫັບມະຫາຍໄປທາງໃດກໍບໍ່ຮູ້? ມັນເປັນເໝືອນລາງບອກໃຫ້ຮູ້ວ່າ ຄວາມຕ້ອງການຢາກພົບດວງໜ້າຫວານຕ້ອງປະສົບກັບຄວາມຜິດຫວັງ!!ແຕ່ຂ້ອຍກໍພະຍາຍາມຄວບຄຸມຈິດໃຈບໍ່ໃຫ້ສັ່ນເຊັນ. ເມື່ອຈັ້ງທ່າໄດ້, ຂ້ອຍກໍສືບຕໍ່ຍ່າງໂດຍບໍ່ຍອມຫຼຽວຫຼັງ…

ດອກໄຟສີເຫຼືອງແກ່ສາດແສງໃສ່ໜ້າ ເຮັດໃຫ້ຂ້ອຍຈຳຕ້ອງຂະຫຍິບຕາລົງເພື່ອປ້ອງກັນຄວາມເຈັບແສບຂອງດວງຕາທີ່ອັກເສບ. ດວງໜ້າຫວານທີ່ຂ້ອຍຕ້ອງການພານພົບກຳລັງຫຍັບໃກ້ເຂົ້າມາທຸກຂະນະຈິດ, ຂ້ອຍພະຍາຍາມລະງັບຄວາມຕື່ນເຕັ້ນໄວ້…

ເປັນເວລາດົນສົມຄວນທີ່ຂ້ອຍບໍ່ໄດ້ພົບນາງ… ຄືນນີ້ແນວໃດຂ້ອຍກໍຕ້ອງໄດ້ພົບນາງແນ່ນອນ. ກ່ອນອື່ນໝົດ, ຂ້ອຍຈະສະແດງຄວາມຂອບໃຈຕໍ່ນາງທີ່ໄດ້ຊ່ວຍເຫຼືອແລະເປັນຫ່ວງຂ້ອຍ. ຈາກນັ້ນ ຂ້ອຍຈະລະບາຍຄຳເວົ້າທີ່ສຳຄັນສູ່ນາງຟັງ… ແຕ່ເມື່ອມາຮອດໜ້າປະຕູຫໍພັກຍິງ, ຫົວໃຈຂອງຂ້ອຍເກືອບຢຸດເຕັ້ນ… ແສງຕາທີ່ຟ່າຟາວຢູ່ແລ້ວ ຍິ່ງມືດມົວລົງຕື່ມອີກ! ແນມເຫັນສີແດງກາຍເປັນສີເຫຼືອງ… ຮອຍຍິ້ມທີ່ກຽມມາແຕ່ຫໍພັກຖືກມັດມ້ຽນແຈບຈົມຢູ່ໃນຫຼືບຫົວໃຈ… ດວງໜ້າທີ່ແດງເຮື່ອໄປດ້ວຍເລືອດຝາດກັບເຫຼືອງຫຼ່າລົງຢ່າງໜ້າສົມເພດ… ເຫື່ອແຮງຈັກວ່າໜີໄປທາງໃດໝົດບຸ໊! ຂ້ອຍໄດ້ແຕ່ຍ່າງກົ້ມໜ້າຫຼຽວເບິ່ງພື້ນລະບຽງຫໍພັກຍິງດ້ວຍຈິດໃຈອັນຫົດຫູ່ເປົ່າປ່ຽວອ້າງວ້າງ…

“ນາງຍັງບໍ່ທັນມາແຕ່ລວມ!” ຂ້ອຍລຶ້ມຄຳເວົ້າຂອງເພື່ອນຮ່ວມຫ້ອງນອນຂອງນາງດ້ວຍສຽງແຜ່ວເບົາ ແລ້ວພາຮ່າງອັນເບົາຫວິວກັບຄືນສູ່ຫ້ອງຮຽນ. ຍ່າງຄາວດຽວ, ກໍມາຮອດໜ້າຫ້ອງ, ຈັກວ່າມາຮອດຍາມໃດກໍບໍ່ຮູ້! ສຽງໂອ້ລົມສົນທະນາວິຊາເສດຖະສາດຂອງບັນດາໝູ່ຮ່ວມຫ້ອງດັງແວ້ວເຂົ້າຫູ.

“ອາທິດໜ້າກໍຈະເສັງຈົບວິຊານີ້ແລ້ວ!” ຂ້ອຍຕັດສິນໃຈຢ່າງແຂງຂັນ ຍ່າງເຂົ້າມານັ່ງຄົ້ນຄວ້າບົດຮຽນຕໍ່… ສະມາທິທີ່ແຕກຊ່ານ, ຄວາມຄິດທີ່ກະຈາຍໄປທົ່ວທີບຖືກຂ້ອຍຕ້ອມເຂົ້າມາໃນຫົວ… ຂ້ອຍຮວບຮວມສະມາທິເຂົ້າສູ່ດວງຈິດ, ແລ້ວຈຶ້ງເບິ່ງບົດຮຽນຢ່າງຕັ້ງໜ້າດຸດດັ່ງກະຕ່າຍນ້ອຍຄອຍເບິ່ງດວງຈັນ!!!