ສຽງ ເຄາະປະຕູດັງບາດຖີ່ໆ ເຮັດໃຫ້ຂ້ອຍຕ້ອງລະມືອອກຈາກຄີບອດຄອມພິວເຕີ ກ່າວອະນຸຍາດສຽງອ່າວແຮງ:
“ເຊີນເຂົ້າມາ!”
ເມື່ອປະຕູເປີດ ຊາຍໜຸ່ມຮູບຮ່າງສັນທັດກໍກ້າວຂາເຂົ້າມາຢ່າງນອບນ້ອມ: ເລຂາຂອງຂ້ອຍນັ້ນເອງ.
“ມີຫຍັງບໍ, ສົມຊາຍ?” ຂ້ອຍກ່າວຖາມອອກໄປ ພ້ອມກັບແນມຈຶ້ງເບິ່ງໜ້າຂອງຊາຍໄວຮຸ່ນລູກຢ່າງປານີ.
“ມີແຂກຢາກເຂົ້າມາພົບອ້າຍ.”
“ແມ່ນໃຜ?”
“ເພິ່ນບອກວ່າ ເພິ່ນຮູ້ຈັກອ້າຍດີ ແລະເຄີຍເຮັດວຽກຢູ່ຫ້ອງການພວກເຮົາ.”
“ບອກໃຫ້ເພິ່ນເຂົ້າມາເລີຍ!”
ບໍ່ພໍນາທີ ສົມຊາຍກໍນຳຊາຍຮ່າງຈ່ອຍຜອມ ຜິວກຳ ຜົມສີດອກເລົາທົ່ວຫົວ ເຂົ້າມາ…
“ສະບາຍດີ, ຄຳແສນ. ຈື່ອ້າຍໄດ້ບໍ່?” ແຂກຜູ້ນັ້ນເປີດສາກຂຶ້ນດ້ວຍສຽງອ່າວແຫບ…
ຂ້ອຍເພັ່ງສາຍຕາເບິ່ງຊາຍຄົນນີ້ຢ່າງພິນິດ ແລ້ວຂ້ອຍກໍຫຼົງຮ້ອງໂອ້ອອກມາດ້ວຍໃຈເຕັ້ນຖີ່…
“ອ້າຍທອງສີ!” ຊື່ຂອງແຂກຫຼຸດລອດອອກຈາກຮິມສົບແບບບໍ່ເຊື່ອສາຍຕາ ຍ້ອນຕອນທີ່ພົບກັນຄັ້ງສຸດທ້າຍນັ້ນ ເພິ່ນເປັນຄົນຕຸ້ຍພີດີງາມ ມີສະຫງ່າລາສີ ສົມເປັນຫົວໜ້າຫ້ອງການ… ແຕ່ຕອນນີ້ ທຸກສິ່ງທີ່ເຄີຍມີໃນຮູບນອກຂອງເພິ່ນໄດ້ແປປ່ຽນປານໜ້າມືເປັນຫຼັງມື… ໃບໜ້າໝົ່ນໝອງຄືກັບຄົນເປັນພະຍາດ, ແກ້ມໂວກ, ສົບແຫຼ້ແລະແຕກແຫງ… ມືທີ່ເດ່ມາສຳຜັດນັ້ນ ກໍຈ່ອຍແຫ້ງແຫຼ້ປົນເຫຼືອງ… ການທັກທາຍລະບາຍຄວາມອັນດີໆຈາກໃຈທັງສອງຝ່າຍໄຫຼຫຼູດ ອອກມາແບບຄົນທີ່ເຄີຍລຶ້ງແກ່ນກັນມາແຕ່ດົນ ແລະຕິດຕາມດ້ວຍຄຳເວົ້າຂອງອ້າຍທອງສີ:
“ຢ່າວ່າຊັ້ນວ່າຊີ້ເທາະ! ນ້ອງຄຳແສນ. ອ້າຍມາຫານ້ອງເທື່ອນີ້ ກໍແມ່ນຢາກມາຂໍຄວາມຊ່ວຍເຫຼືອຈາກນ້ອງຫັ້ນລະ!”
ປະໂຫຍກດັ່ງກ່າວມັນຕຳໃຈຂ້ອຍດັງຕຶ໊ກບາດໜຶ່ງ ແລ້ວພາບແຫ່ງຄວາມຫຼັງທີ່ຈື່ບໍ່ລືມກໍສາຍໃສ່ຈໍສະໝອງຂ້ອຍແບບໄວວາ…
ພາຍຫຼັງຮຽນຈົບອຸດົມ ຂ້ອຍກໍຖືກສັບຊ້ອນໃຫ້ມາເຮັດວຽກຢູ່ກະຊວງແຫ່ງນີ້ ໃນຫ້ອງການທີ່ມີໜ້າທີ່ພົວພັນກັບຕ່າງປະເທດຢູ່ເປັນປະຈຳ… ອ້າຍທອງສີນີ້ລະ ເປັນຫົວໜ້າຫ້ອງ ການທີ່ຂ້ອຍສັງກັດຢູ່… ເຖິງຈະຈົບພຽງແຕ່ຊັ້ນມັດທະຍົມປາຍ ຊຶ່ງສະໄໝນັ້ນເອີ້ນວ່າອຸດົມ ຂ້ອຍກໍໄດ້ຮັບມອບໝາຍໃຫ້ເຮັດວຽກທີ່ສຳຄັນຂອງຫ້ອງການເປັນປະຈຳ ເພາະຂ້ອຍມີພື້ນຖານທາງດ້ານພາສາຝຣັ່ງ-ອັງກິດ… ທຸກວຽກທີ່ກ່ຽວພັນກັບພາສາຕ່າງປະເທດດັ່ງກ່າວ ກໍຈະແມ່ນຂ້ອຍເປັນເຈົ້າການ ຈົນໄດ້ຮັບຄຳຍ້ອງຍໍຊົມເຊີຍຈາກຫົວໜ້າເປັນປະຈຳ… ເກືອບວ່າທຸກປີ ຢູ່ກະຊວງແຫ່ງນີ້ຈະໄດ້ຮັບທຶນໄປຮຽນຕໍ່ຢູ່ຕ່າງປະເທດຫຼາຍທຶນ ແຕ່ຢູ່ຫ້ອງການຂ້ອຍບໍ່ສູ້ມີປານໃດ… ຄວາມຫວັງທີ່ຢາກໄປຮຽນຕໍ່ຕ່າງປະເທດ ຖືວ່າເປັນຄວາມຫວັງອັນດັບໜຶ່ງໃນໝາກຫົວໃຈຂອງຂ້ອຍ… ເວລາລວມສຳຫຼວດກັນເທື່ອໃດ ຫົວໜ້າມັກຈະຍົກບັນຫານີ້ຂຶ້ນ ເພື່ອໃຫ້ສະມາຊິກແຕ່ລະຄົນໃນຫ້ອງການບຸກບືນເຮັດວຽກດ້ວຍຄວາມຫ້າວຫັນ… ກໍໄດ້ຜົນອີ່ຫຼີ ໂດຍສະເພາະແມ່ນຂ້ອຍ: ເຖິງຍາກກໍບຸກ ເຖິງຈະທຸກກໍຜ່ານຜ່າ ເມື່ອຍາມໃດຊາດຕ້ອງການກໍຈະມີໜ້າຂອງທ້າວຄຳແສນຢູ່ສະເໝີ! ຕອນທີ່ເກີດໄພນໍ້າຖ້ວມຄັ້ງໃຫຍ່ຊຸມຕົ້ນປີ 80 ຂ້ອຍກໍໄດ້ເປັນຜູ້ນໍາໜ້າພາທາງໜ່ວຍຊາວໜຸ່ມຂອງຫ້ອງການໄປຕ້ານໄພດັ່ງກ່າວ ຈົນໄດ້ຮັບໃບຍ້ອງຍໍຈາກຂັ້ນເທິງ… ຈາກການເຄື່ອນໄຫວດ້ວຍຄວາມຫ້າວຫັນ ທຸກປີໃບຍ້ອງຍໍຈະຖືກມາປະດັບເອ້ຢູ່ຝາເຮືອນແອ້ມແປ້ນ ຈົນແມ່ອົດບໍ່ໄດ້ ເພິ່ນໄດ້ອອກປາກວ່າ: “ຖ້າເອົາໃບຍ້ອງຍໍໄປປ່ຽນເອົາເກືອໄດ້ ກໍຄືຊິໄດ້ເກືອຫຼາຍໂຕນນໍ!” ເພິ່ນເວົ້າແນວນີ້ບໍ່ຮູ້ແມ່ນຊົມເຊີຍ ຫຼືເວົ້າສຽດສີກັນແທ້! ແຕ່ຂ້ອຍກໍໄດ້ແຕ່ຍິ້ມຈົນແກ້ມເກືອບຈີກ ຍ້ອນພູມໃຈໃນຕົນເອງ…
ຄວາມພູມໃຈທີ່ມີມາຫຼາຍປີຕ້ອງຫັກສະບັ້ນລົງ ເມື່ອການຄັດເລືອກເອົາພະນັກງານຢູ່ຫ້ອງການພວກຂ້ອຍໄປຮຽນຕໍ່ຢູ່ຕ່າງປະເທດ… ຈະແມ່ນຍ້ອນບຸນ ຫຼື ກຳກໍບໍ່ຮູ້ ທຶນທີ່ໄດ້ຮັບສຳລັບຫ້ອງການຂ້ອຍທຳອິດແມ່ນໄດ້ 2 ທຶນ… ໜຶ່ງໃນນັ້ນ ກໍມີຊື່ຂ້ອຍ… ຂ້ອຍດີໃຈຈົນນອນບໍ່ຫຼັບໄປຫຼາຍຄືນ… ຄວາມຫວັງທີ່ເຄີຍຝັນໄວ້ ຄົງກາຍເປັນຄວາມຈິງບາດນີ້… ຂ້ອຍເອົາເລື່ອງນີ້ໄປເລົ່າສູ່ແມ່ແລະພວກນ້ອງໆຟັງ ແລະອັນທີ່ສຳຄັນກໍແມ່ນໄດ້ບອກໃຫ້ຄົນຮັກຂ້ອຍຊາບ. ແຕ່ຄວາມດີໃຈຜ່ານໄປໄດ້ບໍ່ພໍອາທິດ ຫົວໜ້າກໍເອີ້ນຂ້ອຍເຂົ້າພົບແລະລຸໂລ່ງໃຫ້ຂ້ອຍຮູ້ວ່າ ທຶນທີ່ຫ້ອງການໄດ້ຮັບນັ້ນບໍ່ແມ່ນສອງທຶນຄືກັບຫ້ອງການຈັດຕັ້ງແຈ້ງມາທຳອິດ… ໝາຍຄວາມວ່າມີແຕ່ທຶນດຽວ ດັ່ງນັ້ນ ບັນຫາກໍເກີດມີ ລະຫວ່າງຂ້ອຍ ກັບຫຼານຊາຍຂອງຫົວໜ້າ ການຈັດຕັ້ງຊິເລືອກໃຜໄປ? ຂ້ອຍໝັ້ນໃຈໃນຕົນເອງ ເພາະເຮັດວຽກຢູ່ຫ້ອງການນີ້ມາຕັ້ງສາມປີແລ້ວ ແລະຫຼານຊາຍຫົວໜ້າມີອາຍຸການເຮັດວຽກພຽງແຕ່ປີປາຍເທົ່ານັ້ນ… ແນ່ນອນເພິ່ນຕ້ອງເລືອກຂ້ອຍໄປ… ແຕ່ບໍ່ເປັນຄືດັ່ງຂ້ອຍຄິດ ຫົວໜ້າໄດ້ບອກວ່າໃຫ້ຂ້ອຍລໍຖ້າໄປຕື່ມອີກປີໜຶ່ງ. ຂ້ອຍພະຍາຍາມທຳໃຈແລະມອງໂລກໃນແງ່ດີວ່າລໍຖ້າຕື່ມອີກປີໜຶ່ງ ກໍຄົງບໍ່ຫຼ້າບໍ່ສວາຍເກີນໄປດອກ! ແຕ່ເວລາເຂົ້ານອນນັ້ນຕິ ຂ້ອຍກໍບໍ່ສາມາດຂົ່ມຕາໃຫ້ຫຼັບລົງໄດ້ ຈິດໃຈຄຶດເຫັນແຕ່ຄຳເວົ້າຂອງຫົວໜ້າ ແລະຂ້ອຍກໍເກີດຄວາມສົງໄສໃນຄວາມຍຸດຕິທຳທີ່ຫົວໜ້າໄດ້ກະທຳໃນຄັ້ງນີ້… ພາຍຫຼັງ ທີ່ຮູ້ວ່າຕົນເອງຈະບໍ່ໄດ້ໄປຮຽນຕໍ່ຕ່າງປະເທດໄດ້ສອງມື້ ຂ້ອຍກໍໄປຫາຄົນຮັກເພື່ອຈະລະບາຍຄວາມຄັບແຄ້ນແໜ້ນໃຈໃຫ້ລາວຮູ້ນຳ ໂດຍທີ່ຍັງບໍ່ໄດ້ບອກໃຫ້ແມ່ແລະນ້ອງໆຮັບຮູ້ນຳເລີຍ… ເມື່ອນາງຮູ້ຂ່າວບໍ່ດີດັ່ງກ່າວ ແທນທີ່ນາງສະແດງຄວາມເສຍໃຈນຳຂ້ອຍ ແຕ່ນາງຊໍ້າພັດຍິ້ມຫົວຄືກັບດີໃຈເອົາແທ້ເອົາວ່າ. ຂ້ອຍອົດບໍ່ໄດ້ທີ່ຈະຖາມ ນາງຈຶ່ງຕອບດ້ວຍໃບໜ້າລະໄມວ່າ:
“ພໍດີເລີຍລະ, ຄັນບໍ່ໄດ້ໄປຮຽນຢູ່ໂຊວຽດ ກະໄປອາເມລິການຳຂ້ອຍກໍໄດ້.”
ຫົວໃຈຂອງຂ້ອຍຕົກຫວາມບາດໜຶ່ງ ຫຼຽວເບິ່ງໜ້ານາງຢ່າງບໍ່ເຊື່ອຫູຕົນເອງ.
“ອາວຂ້ອຍຢູ່ພຸ້ນຈະຮັບປະກັນຂ້ອຍໄປ!”
“ແລ້ວອາວເຈົ້າຈະຮັບປະກັນຂ້ອຍບໍ່ລະ, ຄັນຂ້ອຍຊິໄປ?”
ນາງມິດຄາວໜຶ່ງ ແລ້ວຈຶ່ງກ່າວອອກມາວ່າ:
“ຂ້ອຍຕອບບໍ່ໄດ້ຂໍ້ນີ້. ແຕ່ຄັນຫາກເຈົ້າໂຕນໄປໄທ ໄປນອນຢູ່ຄ້າຍອົບພະຍົບຈັກສອງສາມເດືອນ. ຄົນເກັ່ງພາສາອັງກິດຄືເຈົ້າ ກໍຄົງຖືກສົ່ງໄປອາເມລິກາຢ່າງແນ່ນອນ.”
ສຽງເວົ້າຄ່ອຍໆ ແຕ່ດັງກ້ອງໃນຫູຂອງຂ້ອຍ ພາໃຫ້ຫົວໃຈຂ້ອຍເຕັ້ນຕຶກໆແບບບໍ່ເຄີຍເປັນມາກ່ອນ. ບໍ່ຄຶດເລີຍວ່າຍິງໜຸ່ມຜູ້ຫ້າວຫັນຊຶ່ງເຄີຍເປັນຕົວຢ່າງນຳໜ້າຂອງຂະບວນຊາວໜຸ່ມໂຮງຮຽນຈະເວົ້າແບບນີ້ກັບຄົນຮັກຂອງນາງ. ແຕ່ເມື່ອຫວນຄິດເຖິງຄຳເວົ້າຂອງຫົວໜ້າທີ່ບອກໃຫ້ຂ້ອຍຖ້າອີກປີໜຶ່ງ ມັນໄດ້ເຮັດໃຫ້ການຕໍ່ສູ້ແນວຄິດລະຫວ່າງ “ຢູ່” ກັບ “ໂຕນ” ກໍາເລີບຂຶ້ນຢ່າງໜັກໜ່ວງ ຈົນນາງໄດ້ທ່າ ຈຶ່ງກ່າວເພີ່ມເຕີມຂຶ້ນວ່າ:
“ເຈົ້າຊິຄອງຖ້າໃຫ້ເຂົາຕົວະຕົ້ມຕື່ມອີກຫວາ?”
ຄຳຖາມແບບບໍ່ຕ້ອງການຄຳຕອບດັ່ງກ່າວໄດ້ເຮັດໃຫ້ຂ້ອຍເຈັບປ້າບເຂົ້າເຖິງໝາກກະດອງໃຈ ຄິດບໍ່ອອກ ບອກບໍ່ຖືກວ່າ “ຢູ່” ກັບ “ໄປ” ອັນໃດຈະດີກວ່າກັນ.
“ໃຫ້ເວລາຂ້ອຍເມືອຄິດກ່ອນເດີ! ແລ້ວຂ້ອຍຈະບອກນຳຫຼັງ.”
ຄືນມື້ນັ້ນ ຂ້ອຍນອນບໍ່ຫຼັບ, ແນວຄິດ “ຢູ່” ກັບ “ໄປ” ຕໍ່ສູ້ກັນໝົດຄືນ: ບາງຄັ້ງໃບໜ້າງາມຂອງຄົນຮັກກໍປາກົດເດັ່ນ ສະຫຼັບປັບປ່ຽນກັບໃບໜ້າອັນອ່ອນໂຍນຂອງແມ່ຜູ້ບັງເກີດເກົ້າ… ເຮັດໃຫ້ບໍ່ສາມາດຕັດສິນໃຈຈະເລືອກໃຜດີ…
ຕື່ນເຊົ້າມາ ຂ້ອຍກະກຽມເຄື່ອງຍັດໃສ່ຖົງເປ້ ເອົາເອກະສານກ່ຽວກັບຕົນເອງ ແລະຮູບຖ່າຍຈຳນວນໜຶ່ງປ່ອນໃສ່ຖົງຢາງແລ້ວຂອດແໜ້ນໆ… ນ້ອງໆຖາມວ່າຊິກຽມໄປໃສ? ຂ້ອຍກໍຕອບແບບບໍ່ໃຫ້ພວກນ້ອງຮູ້ເງື່ອນວ່າ ຊິໄປອອກແຮງງານນ້ຳຊວງ… ທໍາອິດວ່າຈະອອກເຮືອນໄປແບບບໍ່ໃຫ້ແມ່ຮູ້ ແຕ່ຂ້ອຍຕ້ອງຊະງັກບາດຕີນ ເມື່ອສຽງໄອແຄັກໆດັງຈາກເຮືອນຄົວ… ຂ້ອຍຟ້າວກ້າວຂາໄປຫາແມ່ໂດຍອັດຕະໂນມັດ… ເຫັນແມ່ນັ່ງຍົກຈອກນ້ຳຂຶ້ນດື່ມເທິງຕັ່ງຫວາຍ…
“ແມ່ບໍ່ສະບາຍຫວາ?” ຂ້ອຍຖາມພ້ອມກັບໂຍບໂຕລົງທາງໜ້າແມ່.
“ໄອຄັອກໆແຄັກໆມາໄດ້ຫຼາຍມື້ແລ້ວເດ!” ແມ່ທັງຕອບທັງໄອຄັອກໆອອກມາ, ຂ້ອຍຟ້າວເຫຍັ້ນນໍ້າອຸ່ນໃຫ້ເພິ່ນ.
ເຖິງຈະດື່ມນ້ຳອຸ່ນເຂົ້າໄປ ເພິ່ນກໍຍັງໄອຢູ່, ຂ້ອຍເລີຍຊວນເພິ່ນໄປກວດຢູ່ໂຮງໝໍມະໂຫສົດ. ທຳອິດເພິ່ນກໍບໍ່ຢາກໄປ ເພິ່ນບອກວ່າກິນຢາທີ່ຊື້ຢູ່ຮ້ານຂາຍຢາໃກ້ເຮືອນກໍໄດ້ແລ້ວ. ແຕ່ຂ້ອຍກໍໄດ້ລະດົມໃຈເພິ່ນໃຫ້ເຫັນຄວາມສຳຄັນຂອງການໄປກວດສຸຂະພາບຢູ່ໂຮງໝໍ. ໃນທີ່ສຸດ ເພິ່ນກໍໃຈອ່ອນ ຍອມໄປໂຮງໝໍກັບຂ້ອຍ. ເມື່ອກວດ ແລະເອັກຊະເຣປອດເພິ່ນແລ້ວ ທ່ານໝໍກໍບົ່ງມະຕິພະຍາດວ່າ ແມ່ເປັນວັນນະໂລກທີ່ຕ້ອງໄດ້ປິ່ນປົວໃຫ້ໄວເທົ່າໃດຍິ່ງດີ ແລະ ເພິ່ນກໍວາງຢາໃຫ້ແມ່ເມືອກິນຢູ່ເຮືອນ.
ກັບມາຮອດເຮືອນ ສຽງເພງຈາກວິທະຍຸຂອງເຮືອນທາງຂ້າງດັງວີ່ວອນມາເປັນຮູດໆ
“ຢູ່ບ້ານແມ່ເຮົາ ກິນເຂົ້າໜຽວຈ້ຳປາແດກ ແຕ່ກໍຍັງແຊບ ແຕ່ກໍຍັງນົວ ດີກວ່າເປັນຂ້ອຍຊາດອື່ນເຂົາ…” ສຽງເພງດັ່ງກ່າວເຮັດໃຫ້ຈິດໃຈຂ້ອຍຫຼຸດຜ່ອນຄວາມຮ້ອນຮົນລົງ, ຂ້ອຍເຂົ້າເຮືອນຄົວ ແລະກຽມອາຫານທ່ຽງໃຫ້ແມ່ ແລະນ້ອງໆ ພ້ອມທັງບໍ່ລືມຈັດຢາໃຫ້ແມ່ກິນຕາມຄຳສັ່ງຂອງທ່ານໝໍ.
ຕອນບ່າຍ ຂ້ອຍກໍໄປການຕາມເຄີຍ. ກ່ອນຊິເຂົ້າໄປນັ່ງປະຈຳຢູ່ໂຕະຂອງຕົນ ກໍໄດ້ເຂົ້າໄປຫາຫົວໜ້າ ບອກເພິ່ນວ່າຕອນເຊົ້າໄປພາແມ່ໄປໂຮງໝໍແບບກະທັນຫັນຈຶ່ງຂາດການ. ເພິ່ນແນມເບິ່ງໜ້າຂ້ອຍ ບໍ່ເວົ້າຫຍັງມີແຕ່ຕອດຫົວງັອກໆ.
ຫຼັງຈາກເລີກການ ຂ້ອຍກໍຖີບລົດກັບເມືອເຮືອນ… ລະຫວ່າງທາງ ຂ້ອຍຕ້ອງຟ້າວບີບຟະແລັງຢ່າງກະທັນຫັນ ເພາະມີສຽງເອີ້ນນຳຫຼັງ… ນິລັດດາ ຄົນຮັກຂອງຂ້ອຍນັ້ນເອງ ນາງຂີ່ລົດຈັກຮອນດ້າ 50 ມາຢຸດຄຽງຂ້າງຂ້ອຍ ພ້ອມທັງຊວນຂ້ອຍໄປກິນນ້ຳຢູ່ແຄມຂອງ…
ນາງເປັນເຈົ້າການໃນສັ່ງເຄື່ອງດື່ມ, ຂ້ອຍແນມເບິ່ງສາຍນ້ຳຂອງຍາມເດືອນ 9 ທີ່ໄຫຼເອື່ອຍໄປຈົນສຸດສາຍຕາ…
“ເປັນແນວໃດ ຕັດສິນໃຈຄັກແລ້ວບໍ່? ຕົ້ນເດືອນໜ້ານີ້ລະທີ່ຂ້ອຍຈະໄປ.” ນາງເອີ່ຍຂຶ້ນພ້ອມທັງແນມເບິ່ງໜ້າຂ້ອຍຢ່າງຢາກຮູ້ຄຳຕອບໄວໆ.
“ຂ້ອຍຄືຊິປະໃຫ້ແມ່ເຈັບໂຊຢູ່ຢ່າງປ່ຽວພອຍບໍ່ໄດ້ດອກ!”
“ນ້ອງໆຂອງເຈົ້າຫັ້ນເດ!”
“ພວກເຂົາຍັງນ້ອຍຢູ່! ຫາກຂາດຂ້ອຍໄປແລ້ວ ໃຜລະຈະພາແມ່ໄປໂຮງໝໍ?”
ນາງນັ່ງນ້ຳຕາຊຶມເບົ້າ ເບືອນໜ້າໜີຈາກຂ້ອຍແນມເຫຼືອດລົງສາຍນ້ຳຂຸ້ນໆທີ່ໄຫຼເອື່ອຍຢ່າງບໍ່ມີວັນເຊົາ…
“ຄັນຊັ້ນ ເຈົ້າກໍບໍ່ຕ້ອງໄປ. ໃນໄລຍະທີ່ປະເທດຊາດກຳລັງປ່ວຍໂຊແບບນີ້ ເປັນຫຍັງພວກເຮົາຕ້ອງພາກັນໜີປະລະ! ກຳລັງແຮງຊາວໜຸ່ມຄືດັ່ງພວກເຮົາຍັງເປັນທີ່ຕ້ອງການຂອງປະເທດຊາດ…” ຂ້ອຍກ່າວອອກໄປປານນັກຂົນຂວາຍທີ່ຂ້ອຍເຄີຍຟັງການສຳມະນາຢູ່ໃນວັດ.
“ບໍ່ໄດ້ດອກ, ຄຳແສນ. ຂ້ອຍມີຄວາມຈຳເປັນ, ດຽວນີ້ພໍ່ກັບແມ່ ແລະນ້ອງໆຂ້ອຍກໍໄປຢູ່ໄທໝົດແລ້ວ, ຍັງແຕ່ແມ່ເຖົ້າກັບຄອບຄົວນ້າບ່າວ…”
ປານມີກ້ອນຫຍັງມາຄາຢູ່ຮູຄໍ ເຮັດໃຫ້ໄດ້ແຕ່ແນມເບິ່ງໜ້ານາງດ້ວຍຄວາມອາໄລ…
ນັບແຕ່ມື້ນັ້ນ ຂ້ອຍກໍບໍ່ໄດ້ພົບນາງອີກເລີຍ ຍັງເຫຼືອແຕ່ແຜ່ນພາບທີ່ຖ່າຍຮ່ວມກັນຕອນໄປດຳນາປີຂອງໜ່ວຍສະຫະກອນກະເສດບ້ານດົງນາເລົາ…
“ນ້ອງເປັນຫຍັງ? ຄືມາຊຶງດົນແທ້!” ສຽງສີແຫບໆຂອງອ້າຍທອງສີ ເຮັດໃຫ້ພາບຫວນຄືນຫຼັງໃນດວງຄວາມຄິດຂອງຂ້ອຍຕ້ອງຫາຍວັບໃນທັນໃດ ຍັງເຫຼືອແຕ່ຄວາມເປັນຈິງຂອງປັດຈຸບັນທີ່ຂ້ອຍພວມຜະເຊີນໜ້າກັບຊາຍຜູ້ທີ່ເກືອບເຮັດໃຫ້ຂ້ອຍຕ້ອງລອຍຂ້າມຂອງ…
“ນ້ອງຄົງຄຶດຄືນຫຼັງຄັ້ງທີ່ອ້າຍເຄີຍເປັນຫົວໜ້າຢູ່ຫ້ອງການແຫ່ງນີ້ແມ່ນບໍ່?” ຊາຍຜູ້ເຄີຍມີລາສີຂອງການເປັນຫົວໜ້າກ່າວອອກມາ ດ້ວຍໃບໜ້າຂໍຄວາມເຫັນໃຈ… ບໍ່ມີສຽງຕອບຈາກປາກຂອງຂ້ອຍ ເພາະມັນຖືກເມັ້ມແໜ້ນປານຖືກຫຍິບດ້ວຍເສັ້ນດ້າຍນິລົງ…
“ອ້າຍຂໍໂທດ, ສິ່ງທີ່ອ້າຍເຮັດລົງໄປນັ້ນ ກໍເພື່ອຢາກຝຶກຝົນຄວາມເຂັ້ມແຂງໃຫ້ແກ່ນ້ອງແກ່ນຸ່ງ… ຫາກບໍ່ມີການທົດສອບແບບນັ້ນ ນ້ອງກໍຄົງບໍ່ໄດ້ມານັ່ງເຮັດວຽກເປັນຫົວໜ້າຢູ່ນີ້ແທນອ້າຍດອກ!”
ຂ້ອຍຢາກຖຽງອ້າຍທອງສີອອກໄປວ່າ ຫາກບໍ່ຖືກລາວສະກັດກັ້ນຄວາມກ້າວໜ້າ ປານນີ້ຂ້ອຍກໍຄົງມີຕຳແໜ່ງສູງກວ່ານີ້… ແຕ່ເວົ້າໄປກໍບໍ່ເກີດປະໂຫຍດຫຍັງ. ເພື່ອບໍ່ໃຫ້ລາວມານັ່ງຢູ່ນີ້ດົນ ຂ້ອຍຈຶ່ງຈົກກະເປົາຢູ່ກົ້ນໂສ້ງອອກມາ… ຕີ່ກະເປົາໜັງອອກ ພ້ອມກັບດຶງເອົາໃບແດງໆສອງໃບທີ່ມີໃນຫັ້ນຢື່ນໃຫ້ລາວ…
ລາວຟ້າວຈັບເອົາໄປດ້ວຍຮອຍຍິ້ມເຕັມໜ້າ…
“ຫາກໄດ້ຕື່ມອີກຫ້າສິບພັນກໍຄົງດີ!” ລາວເວົ້າແບບບໍ່ກະດຽມປາກ.
“ນ້ອງໝົດກະເປົາເທົ່ານີ້ແຫຼະ!” ຂ້ອຍເວົ້າແບບໝາກເວີ່ບໍ່ມີນໍ້າ.
“ບຸນຄໍ້ານ້ຳຊູເດີ! ຄຳແສນເອີຍ! ຂໍໃຫ້ໄດ້ເປັນເຈົ້າເປັນນາຍສູງໆຍິ່ງຂຶ້ນໄປ.” ລາວອວຍໄຊໃຫ້ພອນກ່ອນຊິອອກຈາກຫ້ອງໄປ ເຮັດໃຫ້ຂ້ອຍໃຈຊື່ນຂຶ້ນມາໜ້ອຍໜຶ່ງ ແຕ່ກໍບໍ່ວາຍຕຳໜິຕົນເອງທີ່ໃຈອ່ອນ ເອົາເງິນໃຫ້ລາວຈົນໝົດກະເປົາ ແລ້ວອາຫານຄາບທ່ຽງນີ້ຊິເອົາເງິນໃສມາຈ່າຍ? ສົງໄສຄົງຊິໄດ້ຢືມເງິນຈາກທ້າວເລຂາຄັກໆ!!!
(ຈົບ)