January 19th, 2012ນ້ຳຕົກວັງນອກ
January 11th, 2012ອັບໂຫຼດຮູບລົງບໍ່ໄດ້
ຫຼາຍເດືອນມາແລ້ວ ການອັບໂຫຼດຮູບລົງໃນບລັອກນີ້ບໍ່ໄດ້ ແລະບັນດາຮູບຕ່າງໆທີ່ເຄີຍລົງໄດ້ກໍຫາຍຕົວໄປຈ້ອຍ ບໍ່ຮູ້ວ່າເປັນຍ້ອນຫຍັງ. ຖ້າເປັນໄປໄດ້ ຢາກໃຫ້ທ່ານ Webmaster ອະທິບາຍ ແລະ ຊ່ວຍແກ້ໄຂໃຫ້ດ້ວຍ. ຫາກຂຽນບົດ ພ້ອມກັບມີຮູບປະກອບນຳ ກໍຮູ້ສຶກວ່າມັນຄັກວາດໃດວາດໜຶ່ງ, ຫາກລົງຮູບບໍ່ໄດ້ ກໍຄືກັບວ່າດື່ມກາເຟບໍ່ມີນ້ຳຕານນີ້ລະ!
January 6th, 2012ອະນາໄມ
ຫຼາຍມື້ຜ່ານມາ ຫຼຽວໄປທາງໃດໃນຫ້ອງເຮືອນຢູ່ ຮູ້ສຶກວ່າມັນຮົກຫູຮົກຕາຢ່າງສຸດຂະໜາດ ຈົນເກີດຄວາມອຸກອັ່ງໃນຫົວໃຈຢ່າງບອກບໍ່ຖືກ…
ລຸກຈາກບ່ອນຢ່າງຍາກຊາ ຍ້ອນຢາວິຕາມິນລວມເຮັດເສັ້ນຈົນບໍ່ຢາກມືນຫູມືຕາຂຶ້ນມາເບິ່ງໂລກໃນວັນໃໝ່… ແຕ່ກໍໄດ້ອົດກັ້ນຄວາມກຽດຄ້ານນັ້ນ ລຸກມະລັບປັບແປັບຂຶ້ນ ເອົານ້ຳລ້າງໜ້າລ້າງຕາ ເຮັດໃຫ້ເກີດມີຄວາມຫ້າວໃນຫົວໃຈໂດຍພະລັນ…
ກິນເຂົ້າເຊົ້າແລ້ວ ກໍຈັບເອົາຜ້າອັດປາກຂຶ້ນມາໃສ່ ເພື່ອປ້ອງກັນຂີ້ຝຸ່ນທີ່ຈະທຳການລຸກລ້ຳເຂົ້າໄປໃນປອດ… ແລ້ວກໍກົງໄປຍັງກອງແກັດ ກອງປຶ້ມທີ່ມີຂີ້ຝຸ່ນເກາະເຕັມ ຂົນໄປໄວ້ຂ້າງຫຼັງເຮືອນ ພ້ອມທັງຕັດສິນໃຈບອກກັບຕົນເອງວ່າ ບໍ່ຕ້ອງສະສົມມັນໄວ້ອີກ ຕ້ອງເອົາພວກມັນລົງຢູ່ໃນເຂັງຂີ້ເຫຍື້ອ…
ຈົນຮອດສິບສອງໂມງ ກໍຍັງບໍ່ທັນແລ້ວ ຂະໜາດວ່າທຸກຄົນໃນຄອບຄົວພາກັນລົງມືຊ່ວຍກັນ… ແຕ່ກໍຄິດວ່າ ໝົດມື້ວັນເສົານີ້ ຕ້ອງຜະເດັດສິ່ງຮົກຫູຮົກຕາໃຫ້ສຳເລັດ!!!!
ທ່ຽງຂອງວັນທີ 7/1/2012
January 6th, 2012ປີໃໝ່ 2012 ມາຮອດແລ້ວ!
ແລະແລ້ວ ປີໃໝ່ ປີ 2012 ກໍກ້າວຂາຍ່າງເຂົ້າມາສູ່ຊີວິດຢ່າງສະຫງ່າງາມ ທ່າມກາງບັນຍາກາດອັນເຢັນສະບາຍຂອງຕົ້ນເດືອນ 1… ລົດເກັ໋ງຄັນງາມທີ່ມີຮອຍໂປກຢູ່ຫຼາຍບ່ອນທີ່ຢືນສີ່ຕີນຕາກໝອກທັງຄືນ ເກີດມີອາການດື້ຄັນເລັ່ງ ບໍ່ຍອມຕິດຈັກໃຫ້ເຈົ້າຂອງຕ້ອງໄດ້ໄປການຢ່າງສະບາຍອຸລາຄືດັ່ງກັບມື້ທີ່ຜ່ານໆມາ…
ຢຽບແລ້ວຢຽບອີກ ຢຽບຈົນວ່າເມື່ອຍບີແຄ່ງ ແຕ່ມັນກໍບໍ່ຍອມຕິດ, ອ່ອນອົກອ່ອນໃຈ ຈົນຕ້ອງໄດ້ອອກຈາກລົດເກັ໋ງມາບອກແມ່ເຈົ້າເຮືອນວ່າ “ລົດຕິດບໍ່ໄດ້!”
“ຄືບໍ່ບອກທິດດີມາເບິ່ງໃຫ້!” ເມຍແນະນຳ.
“ບອກລາວແລ້ວວ່າມື້ນີ້ຊິເອົາລົດໄປແປງກັບລາວ ແຕ່ລາວວ່າຄາໄປກິນດອງຫຼານຂອງລາວຢູ່ໜອງພະຍາວ່າຊັ້ນ.”
ບໍ່ມີທາງເລືອກ ຈຳຕ້ອງເອົາລົດຈັກອີ່ຮ້າງອອກມາລ້າງ ເພາະນ້ຳບໍ່ຖືກມັນດົນແລ້ວ ຈົນວ່າຂີ້ຝຸ່ນພອກຕາມໂກບເປັນສີອ່າວແດງ… ກ່ອນຈະລ້າງ ກໍໄດ້ລອງຕິດຈັກເບິ່ງ ຢັນບາດດຽວດັງບຣືນເລີຍ!
ໃຊ້ເວລາປະມານຫ້ານາທີ ການລ້າງກໍສຳເລັດເສັດສິ້ນ ສີຄາມເຂັ້ມຂອງມັນຍັງເຫຼືອມເດັ່ນດີຢູ່…
ປະໃຫ້ແສງແດດສາດໃສ່ອານລົດຈົນແຫ້ງ ຈຶ່ງເອົາກະເປົ໋າພາຍໃສ່ບ່າ ແລະເອົາໝວກກັນນັອກທີ່ອ່າວເກົ່າມາສວມໃສ່ຫົວ, ນັ່ງຄາບໃສ່ອານ ຢັນຜາງຕິດລົດບາດດຽວ ພ້ອມກັບເຂົ້າເກຍ ບິດຄັນເລັ່ງຄ່ອຍໆ ແຕ່ລົດກໍທະຍານໄປທາງໜ້າປານມ້າພະຍົດ ເກືອບເອົາບໍ່ທັນ! ອາດແມ່ນຍ້ອນຂັບລົດໃຫຍ່ມາເປັນປີແລ້ວ ບໍ່ໄດ້ຈັບເຈົ້າມ້າພະຍົດນີ້ຈັກເທື່ອ ມັນກໍເລີຍບໍ່ລຶ້ງມືປານໃດ… ຕອນທີ່ຂັບໃກ້ຊິເຂົ້າໄປຮອດປະຕູໂຂງຂອງຫ້ອງການ ມີສາວແກ່ນາງໜຶ່ງຂີ່ມາຮຽງຂ້າງເບື້ອງຊ້າຍ ພ້ອມທັງກ່າວອອກມາດ້ວຍສີໜ້າແບບບໍ່ຄ່ອຍພໍໃຈ… ທຳອິດຄິດວ່າແມ່ນໝູ່ຫ້ອງການດຽວກັນຫັນມາທັກທາຍ ທີ່ໃດໄດ້ ແມ່ນຄຳຕຳໜິ ຫຼືຈະເວົ້າໃຫ້ໜັກກວ່ານັ້ນກໍແມ່ນຕໍ່ວ່າຫັ້ນລະ…
“ແມ່ນຂັບລົດແນວໃດ ຊິໄປທາງໃດກໍໄປຕວ່າ!” ສຽງຂອງນາງຊົງຢາກຮ້າຍ ແສງຕາກຶ້ງມາໃສ່ປານນາງຍັກຂີນີເອົາໂລດ…
“ແມ່ນຫຍັງເກ໊າະ?!?” ຖາມອອກໄປແບບງົງໆ… ເມື່ອນາງຂັບກາຍໄປແລ້ວ ຈຶ່ງຊວາດຮູ້ເມືອວ່າຕົນລ້ຽວຊ້າຍຊິແວະເຂົ້າໃສ່ທາງເບື້ອງຊ້າຍ ໂດຍບໍ່ໄດ້ບີບສັນຍານໄຟລ້ຽວແຕ່ປະການໃດ… ສົມແລ້ວທີ່ຖືກຮ້າຍຢູ່ກາງທາງຄືຈັ່ງຊີ້… ຄິດແລ້ວກໍຢາກຮ້າຍແກມຢາກຫົວໃຫ້ຕົນເອງຢ່າງສຸດຂະໜາດ…
ຊົ່ວຊິໄປຮອດຫ້ອງການເຫື່ອຈົນຢາດອອກບ່ອນຂະໝັບ… ດົນແລ້ວ ບໍ່ໄດ້ຈັບລົດຈັກ ເວລາຫັນມາຂັບໃໝ່ ກໍເລີຍເກີດມີອາການຄືຈັ່ງຊີ້…
ກັບມາຮອດເຮືອນ, ແມ່ເຈົ້າເຮືອນຍິ້ມຫວານກ່ອນຖາມວ່າ: “ບໍ່ມີຄົນທ້ວງຫວາວ່າຂັບລົດຈັກໄປການ!”
“ບໍ່ມີຄົນທ້ວງດອກ ມີແຕ່ຄົນດ່າຕ່າງຫາກ!” ເວົ້າແລ້ວ ກໍເລ່ົາເຫດການທີ່ເກີດຂຶ້ນຫວ່າງເຊົ້ານີ້ສູ່ເມຍຟັງດ້ວຍອາລົມຢາກຮ້າຍທີ່ຍັງເຫຼືອຄ້າງມາແຕ່ເຊົ້າ.
“ກະສົມແລ້ວທີ່ເຂົາຢາກຮ້າຍໃຫ້ ເພາະຂັບລົດບໍ່ຖືກລະບຽບຈາລະຈອນ!”
“ແນວບໍ່ໄດ້ຈັບລົດຈັກດົນແລ້ວເດ! ມັນກໍເລີຍເກີດເຫດການແບບນີ້! ມື້ອື່ນເຊົ້າ ຢ່າລືມໂທຫາທິດດີມາເບິ່ງລົດເກັ໋ງໃຫ້ແດ່ເດີ! ອັນໃດພໍປ່ຽນກະປ່ຽນສາ ມັນຈຶ່ງຊິບໍ່ໄດ້ຂີ່ລົດຈັກໄປການອີກ!” ສັ່ງເມຍແລ້ວ ກໍໄປຖ່າຍເຄື່ອງ ຍ່າງອອກໄປສວນຄົວເພື່ອຫົດຜັກກາດທີ່ພວມໃຫຍ່ສູງເປັນຕາເກັບມາລວກກິນຈ້ຳແຈ່ວ…
February 15th, 2011ປາກກາໃນມືຕ້ອງຝົນ
ນັກຂຽນໃຫຍ່ທ່ານໜຶ່ງຢູ່ບ້ານເຮົາ ໄດ້ສະແດງທັດສະນະອອກໃນໜ້າໜັງສືພິມສະບັບໜຶ່ງວ່າ ຄັນຢາກເປັນນັກຂຽນທີ່ແທ້ຈິງ ຕ້ອງໝັ່ນຝົນປາກກາຢູ່ເປັນປະຈຳ ບໍ່ແມ່ນໄດ້ລາງວັນນັ້ນລາງວັນນີ້ແລ້ວ ກໍເພິ່ງພໍໃຈນຳຜົນງານດັ່ງກ່າວໂດຍບໍ່ຍອມຂຽນບົດຫຍັງຂຶ້ນມາອີກ ຢ້ານວ່າຈະຂຽນບໍ່ໄດ້ດີຄືເກົ່າ ຈາກບັນຫານີ້ ຈຶ່ງປາກົດເຫັນນັກຂຽນທີ່ມີຊື່ສຽງຫຼາຍຄົນແຂວນປາກກາຕົນໄວ້ຢູ່ທີ່ສູງຈົນເຂົ້າໝ້ຽງ ແລະກໍບໍ່ມີຜົນງານໃໝ່ອອກມາສູ່ສາຍຕານັກອ່ານເລີຍ!
ຈາກຄຳເວົ້າຂອງທ່ານນັກຂຽນທ່ານນີ້ ຈຶ່ງຖືໄດ້ວ່າການທີ່ປະໃຫ້ປາກກາຂອງຕົນເຂົ້າໝ້ຽງນັ້ນ ເປັນສິ່ງທີ່ບໍ່ຄວນເຮັດ ຕ້ອງໝັ່ນຝົນປາຍປາກກາຂອງຕົນໃຫ້ຄົມຢູ່ຕະຫຼອດເວລາ. ຢາກເຮັດໄດ້ຄືແນວນັ້ນ ຜູ້ທີ່ຖືວ່າຕົນເອງເປັນນັກຂຽນຕ້ອງໄດ້ມີເລື່ອງອອກສູ່ສາຍຕານັກອ່ານເປັນປະຈຳ. ຄັນບໍ່ຊັ້ນ ຄວາມຄົມຊັດຂອງຕົວອັກສອນຈາກປາຍປາກກາກໍຈະຂຸ່ນມົວ ບໍ່ອາດເປັນບົດເປັນເລື່ອງທີ່ດີແກ່ມະຫາຊົນຄົນອ່ານໄດ້…
February 14th, 2011ສະໝອງປູ້
ຫວ່າງນີ້ ຄຶດຫຍັງຂຽນຫຍັງບໍ່ສູ້ອອກ. ໄດ້ແຕ່ອ່ານ ບໍ່ວ່າໜັງສືພິມ, ວາລະສານ, ປຶ້ມເລື່ອງສັ້ນ, ນະວະນິຍາຍ ຕະຫຼອດຮອດບລັອກໃນເວັບໄຊຕ່າງໆ ທັງທີ່ເປັນຂ່າວແລະຄຳເຫັນ… ມີນັກຂຽນຫຼາຍຄົນເວົ້າວ່າ ຖ້າຢາກເປັນນັກຂຽນ ຕ້ອງເປັນນັກອ່ານສາກ່ອນ… ເມື່ອກ່ອນຮູ້ສຶກວ່າແມ່ນ, ແຕ່ວ່າດຽວນີ້ຂະນະນີ້ມັນບໍ່ແມ່ນສາແລ້ວ ເພາະອ່ານຫຼາຍເທົ່າໃດ ກໍຍັງຄືວ່າສະໝອງຍັງປູ້ຢູ່ຄືເກົ່າ ຄິດຢາກຂຽນຫຍັງກໍບໍ່ອອກ ທັງໆມີຫຼາຍເລືອງທີ່ຜ່ານມາໃນຊີວິດ ແຕ່ກໍບໍ່ສາມາດລິຂິດອອກມາເປັນຕົວອັກສອນໄດ້… ສາເຫດດັ່ງກ່າວຄົງແມ່ນຍ້ອນຄວາມອິດລ້າຂອງສັງຂານ ເພາະມາໄລຍະຫຼັງໆນີ້ ນອນບໍ່ຄ່ອຍຫຼັບດີ ເຮັດໃຫ້ເວລາລຸກຈາກບ່ອນນອນຂຶ້ນມາ ບໍ່ຄ່ອຍສົດຊື່ນແຈ່ມໃສປານໃດ ຄວາມອົນລະວົນສ່ວານສົນຍັງແລ່ນຢູ່ໃນຫົວ… ມາເບິ່ງບລັອກອື່ນໆທີ່ຢູ່ໃນລາວບລັອກເກີ ກໍມິດງຽບປານຈຸດຈີ່ເຂົ້າຮູເອົາໂລດ, ຍິ່ງເຮັດໃຫ້ການແຂ່ງຂັນໃນການສ້າງສັນບົດຂຽນຕົກຢູ່ໃນສະພາບສະງັກງັນ… ນັກຂຽນທຸກຄົນຢູ່ໃນທີ່ນີ້ ກໍຄົງມີສະພາບຄືກັບຜູ້ຂຽນບລັອກບັນທຶກຊີວິດເຊັ່ນກັນ ຄືຕົກຢູ່ໃນສະພາບສະໝອງປູ້ ຫຼືບໍ່ກໍຍ້ອນວຽກງານດ້ານອື່ນເຂົ້າມາທັບຖົມຈົນບໍ່ມີແຮງຊິມາເຄາະຄີບອດສ້າງປະໂຫຍກຢູ່ໃນບລັອກຂອງຕົນ… ແຕ່ແນວໃດກໍແນວ ຍ້ອນຢ້ານວ່າບລັອກຈະເຂົ້າຂີ້ໝ້ຽງ ຈຶ່ງແວ່ມາເຄາະປະໂຫຍກຕ່າງໆອອກມາເຕັ້ນລຳພໍໃຫ້ຜູ້ເຂົ້າມາແວ່ວຽນໄດ້ອ່ານກັນ ເຖິງຈະບໍ່ມີສາລະປານໃດ ແຕ່ກໍສາມາດເຮັດໃຫ້ເຫັນໄດ້ວ່າ ເວລາທີ່ນັກຂຽນສະໝອງປູ້ ເຂົາຈະລະບາຍຄວາມຄິດອອກມາໃນຮູບການໃດ…
December 31st, 2010ສະບາຍດີປີໃໝ່ 2011
ແລະແລ້ວປີເກົ່າ 2010 ກໍໂບກມືອຳລາພວກເຮົາໄປ
ປີໃໝ່ 2011 ພວມໂປໂລໜ້າອັນໃສຜ່ອງມາຫາ
ຈັ່ງແມ່ນວັນເວລາຜ່ານໄປໄວປານຍິງລູກສອນໄຟເອົາໂລດ
365 ວັນ ໂບກບິນໜີໄປແບບບໍ່ຫວນກັບ
ແຕ່ 365 ວັນ ແຫ່ງປີ 2011 ຈະຄ່ອຍເຄື່ອນເລືອນລອຍເຂົ້າມາ
ໂອ້! ວັນເວລາຜ່ານໄປດຸດດັ່ງສາຍນ້ຳບໍ່ຫວນກັບຄືນ
ດັ່ງນັ້ນ, ຕ້ອງເຮັດໃຫ້ວັນນີ້ ເວລານີ້ ດຽວນີ້ ໃຫ້ເປັນປະໂຫຍດແກ່ຊີວິດໃຫ້ຫຼາຍທີ່ສຸດ
ຢ່າປ່ອຍປະເວລາໃຫ້ຜ່ານໄປແບບເປົ່າປະໂຫຍດ
ຈົ່ງສ້າງໂລກນີ້ ເວລານີ້ໃຫ້ມີຄຸນຄ່າ ແລ້ວອະນາຄົດແຫ່ງປີ 2011 ກໍຈະສະຫງ່າງາມຄືດັ່ງແສງຕາເວັນຍາມຮຸ່ງອະລຸນ
ຂໍໃຫ້ທຸກທ່ານຈົ່ງປະສົບແຕ່ຄວາມສຸກໂຊກດີ ມີຜົນງານອັນຍິ່ງໃຫຍ່ໃນວຽກງານ ແລະຈະເລີນກ້າວໜ້າຕະຫຼອດປີໃໝ່ນີ້ເຖີດ!
November 27th, 2010ໄຟເຢັນ
ເມື່ອຍັງນ້ອຍ ບາງເທື່ອກໍດື້ແບບເລີຍເຖືອດ ຈົນຕ້ອງຖືກໄມ້ແສ້ຂອງພໍ່ລໍ້າກົ້ນ ເຮັດໃຫ້ບໍ່ສາມາດດື້ໄປຫຼາຍມື້ເຕີບ… ຍັງຈື່ໄດ້ດີເມື່ອຕອນອາຍຸສິບປີປາຍ ອາວຫຼົງມັກມາຫຼິ້ນຢູ່ເຮືອນ ແລະມັກຊວນພໍ່ກິນເຫຼົ້າເກືອບວ່າເປັນປະຈຳ ຈົນເກີດມີປາກມີສຽງກັບແມ່ ເຮັດໃຫ້ຄອບຄົວເກີດມີຄວາມວຸ່ນວາຍຍ້ອນ…
ມີມື້ໜຶ່ງອາວຫຼົງຈັກເມົາມາແຕ່ໃສແຕ່ເຊົ້າ ເຂົ້າມາເຮືອນ ແລະລົ້ມຕົວລົງນອນຢູ່ຕຽງສະແນນກ້ອງຕະລ່າງເຮືອນ ພ້ອມກັບກົນສອດໆ… ພໍ່ລົງໄປນາແຕ່ເດິກພຸ້ນ, ສ່ວນແມ່ເອົາຜັກຢູ່ສວນໄປຂາຍຢູ່ຕະຫຼາດ… ຍັງແຕ່ 3 ອ້າຍນ້ອງຫຼິ້ນຢູ່ເຮືອນ ເພາະເປັນວັນເສົາບໍ່ໄດ້ໄປໂຮງຮຽນ. ຂະນະທີ່ພາກັນຫຼິ້ນຍິງຢາງກັນເມົາມັນຢູ່ນັ້ນ, ທ້າວສີ ນ້ອງຜູ້ຮອງຂ້ອຍຈັກຄິດໄດ້ແນວໃດ ໄປເອົາກັບໄຟຢູ່ເຮືອນຄົວມາຂີດຫຼິ້ນ… ພໍແຕ່ໄຟລາມໄມ້ຂີດເປັນສີແດງໆ, ທ້າວສີກໍຟ້າວເປົ່າໄຟໃຫ້ມອດແລະບໍ່ໃຫ້ໄໝ້ລາມຕໍ່ໄປອີກ ຈົນເຮັດໃຫ້ກ້ານໄມ້ຂີດໄຟເປັນສີດຳຄ້າຍກັບຖ່ານຂະໜາດນ້ອຍ…
“ມຶງຊິເຮັດຫຍັງຫັ້ນ, ບັກສີ?” ຂ້ອຍຖາມນ້ອງຢ່າງສົງໄສ.
“ເຮົາຊິເຮັດໄຟເຢັນນ່າ!” ນ້ອງຊາຍຜູ້ຫຼຸດຂ້ອຍປີປາຍຕອບສຽງໃສ.
“ເຮັດແນວໃດ?” ຂ້ອຍຖາມເຂົ້າຕື່ມ.
“ຖ້າເບິ່ງເອົາເດີ!” ເວົ້າສຸດ ທ້າວສີກໍຈັບເອົາກ້ານໄມ້ຂີດທີ່ເປັນຖ່ານດຳນ້ອຍນັ້ນ ຍ່າງໄປຫາອາວຫຼົງທີ່ນອນຫັນໃຈຟືດຟາດຢູ່ເທິງຕຽງສະແນນ. ມັນຍ່າງອ້ອມໄປທາງຕີນຂອງອາວຫຼົງດ້ວຍທ່າທີສີຢ້ານໆໜ້ອຍໜຶ່ງ ແຕ່ມັນກໍກັ້ນໃຈເອົາກ້ານໄມ້ຂີດທີ່ເປັນສີຂີ້ຖ່ານໄຟນັ້ນໄປຍັດໃສ່ງ່າມນິ້ວຕີນຂອງອາວຫຼົງທີ່ນອນເມົາບໍ່ຮູ້ທີບ.
ຂ້ອຍກັບທ້າວສາ ນ້ອງຜູ້ຖ້ວນສາມ ພາກັນກັ້ນລົມຫັນໃຈ ຢ້ານອາວຫຼົງຕື່ນຂຶ້ນມາກໍພໍປານນັ້ນ ຈັບເອົາຢາງຂອງໃຜຂອງມັນຍັດໃສ່ຖົງເສື້ອ ພ້ອມທັງຕິດຕາມເບິ່ງການເຮັດໄຟເຢັນຂອງທ້າວສີ.
ມັນກວັກມືໃຫ້ຂ້ອຍເຂົ້າໄປຫາ, ປານກັບຖືກດູດຈາກແມ່ເຫຼັກ ຂ້ອຍຍ່າງເຂົ້າໄປຫາ… ມັນເດ່ກັບຂີດໄຟໃຫ້ ພ້ອມທັງເຮັດທ່າທີຂີດກັບໄຟ… ຂ້ອຍຈັບເອົາຈາກມືມັນຢ່າງວ່າງ່າຍ ພ້ອມກັບລັກຫົວຢູ່ໃນກົກແຂ້ວ… ສຽງໄມ້ຂີດໄຟດັງແຊັດບາດໜຶ່ງ ພ້ອມທັງແປວໄຟນ້ອຍໆລຸກຂຶ້ນວາບ, ຂ້ອຍບໍ່ລໍຊ້າ ເດ່ໄມ້ຂີດໄຟທີ່ຍັງແດງໆຊຶ່ງຖືກເຜົາໄໝ້ນັ້ນໄປຈີ້ໃສ່ທ່ອນໄມ້ຂີດໄຟທີ່ເປັນຖ່ານດຳໃນງ່າມຕີນຂອງອາວຫຼົງ… ພໍແຕ່ໄຟແດງຕິດໃສ່ທ່ອນດຳໃນງ່າມຕີນຂອງຄົນເມົາ, ຂ້ອຍກັບນ້ອງຊາຍທັງສອງກໍຟ້າວແລ່ນໄປສັງເກດການຢູ່ໃນເຮືອນຄົວພຸ້ນ! ບໍ່ພໍອຶດໃຈ ສຽງຮ້ອງໂວຍວາຍຂອງອາວຫຼົງກໍດັງຂຶ້ນ ເຮັດໃຫ້ຮູ້ສຶກປານຫົວໃຈຕົກລົງພື້ນຕີນ!
“ແມ່ນໃຜ ເອົາໄຟມາຈູດຕີນກູເວີຍ!” ສຽງອາວຫຼົງຮ້ອງປານເຮືອນຊິແຕກ ຄວາມເມົາຂອງລາວຈັກຫາຍໄປໃສໝົດ ຈົນສາມອ້າຍນ້ອງຟ້າວແລ່ນໄປລີ້… ໄຄແຕ່ພໍ່ກັບມາແຕ່ນາທັນ ຄັນບໍ່ຊັ້ນ 3 ອ້າຍນ້ອງພວກຂ້ອຍຄົງບໍ່ລອດພົ້ນຈາກການຈິກໝາກກອກຂອງອາວຫຼົງ… ແຕ່ກໍບໍ່ສາມາດຫຼີກໄມ້ແສ້ຂອງພໍ່ລໍ້າກົ້ນໄປໄດ້. ໃນມື້ນັ້ນ ຂ້ອຍຜູ້ເປັນອ້າຍຖືກລ້ຳໄປຫ້າບາດ, ບັກສີຖືກ ສາມບາດ, ສ່ວນນ້ອງຫຼ້າບັກສາຖືກລໍ້າແຕ່ບາດດຽວ ເພາະເປັນພຽງຜູ້ປະກອບສ່ວນໃນການເບິ່ງເທົ່ານັ້ນ… ນັບແຕ່ນັ້ນມາ ການຫຼິ້ນໄຟເຢັນແບບຜິດບ້ານຜິດເມືອງກໍບໍ່ຖືກນຳມາຫຼິ້ນກັບໃຜອີກເລີຍ…
October 24th, 2010ອອກພັນສາແລ້ວ!
ໄລຍະເວລາ 3 ເດືອນແຫ່ງການເຂົ້າພັນສາ ສຳລັບລຸງຄຳຄືຈັ່ງວ່າດົນເອົາແທ້ເອົາວ່າ. ທຸກປີ ຫາກເຂົ້າສູ່ລະດູເຂົ້າພັນສາແລ້ວ ລຸງຈະຢຸດທຸກສິ່ງທີ່ຜິດກັບສິນຫ້າ ບໍ່ວ່າຈະເປັນການງົດເຫຼົ້າ, ຊື້ເລກຊື້ເບີ ຕະຫຼອດຮອດອະບາຍະມຸກທຸກຢ່າງ. ທຸກວັນສິນກໍຈະເຂົ້າວັດຟັງທຳ ຍິ່ງກວ່ານັ້ນ ລຸງຍັງໄດ້ບວດຂາວເຂົ້າສະມາທິວິປັດສະນາກຳມະຖານ… ແຕ່ຫຼັງຈາກອອກພັນສາແລ້ວ ຜີໂຕເກົ່າກໍເຂົ້າມາສູນ ເປັນລຸງຄຳຂີ້ເຫຼົ້າ ເມົາແຕ່ນຳເລກນຳເບີ ຈົນເປັນທີ່ເອືອມລະອາຂອງຜູ້ເປັນເມຍ ແລະລູກໆທີ່ກໍລ້ວນແຕ່ມີຄອບມີຄົວແລ້ວ… ແຕ່ປີນີ້ ອາຍຸຂອງລຸງຄຳກໍເລີຍເລກ 60 ໄປແລ້ວ, ສຸຂະພາບກໍຊຸດໂຊມໄປຕາມໄວ, ການຍ່າງໄປມາກໍບໍ່ໄວຄືແຕ່ເກົ່າ. ເຖິງປານນັ້ນ ໃນມື້ບຸນອອກພັນສາ ລຸງກໍໄດ້ຍ່າງຄຽງຄູ່ກັບເມຍໄປຕັກບາດຢູ່ວັດແຕ່ເຊົ້າ ແລະນັ່ງຟັງເທດຈົນຄູບາສັນເພນ ແລ້ວຈຶ່ງກັບ… ມີຕອນໜຶ່ງ ຄູບາໃຫຍ່ໄດ້ເທດເປັນພາສາຊາວບ້ານຟັງກັນແບບງ່າຍໆຜ່ານທໍລະໂຂ່ງມີໃຈຄວາມວ່າ:
“ມີບາງຄົນ ຍາມເຂົ້າພັນສາ ກໍຖືສິນຫ້າໄດ້ດີ ແຕ່ບາດອອກພັນສາແລ້ວ ກໍກັບຄືນໄປລະເມີດສິນຫ້າອີກ… ໂດຍສະເພະາແມ່ນສິນຂໍ້ສຸດທ້າຍ ຄື ສິນຂໍ້ສຸລາເມ ກິນແລ້ວເຊຢູ່ເປັນປະຈຳນັ້ນລະ! ສາມາດອົດເຫຼົ້າຍາມເຂົ້າພັນສາ ແຕ່ບາດອອກພັນສາແລ້ວ ພັດອົດບໍ່ໄດ້! ອັນນີ້ສະແດງວ່າຜູ້ນັ້ນ ບໍ່ສາມາດສ້າງປະລາມີໃຫ້ແກ່ຕົນເອງໄດ້… ດັ່ງນັ້ນ ອາຕະມາຈຶ່ງຂໍຮຽກຮ້ອງມາຍັງພຸດທະບໍລິສັດທັງຫຼາຍຈົ່ງເອົາໃຈໃສ່ເຖິງບັນຫານີ້ໃຫ້ດີ ຫາກເຮົາຫາກຖືສິນຂໍ້ສຸລາເມນີ້ໄດ້ດີແລ້ວ ສິນຂໍ້ອື່ນໆກໍຈະໄດ້ດີຕາມມາ…” ຄູບາໃຫຍ່ທັງເທດ ທັງເຫຼືອດແສງຕາມາໃສ່ລຸງຄຳທີ່ນັ່ງພະນົມມືຢູ່ແຖວໜ້າ ເຮັດໃຫ້ລຸງຫຼົບແສງຕາເພິ່ນເກືອບບໍ່ທັນ…
ຄໍ່າມື້ນັ້ນ ລຸງຄຳແລະເມຍໄດ້ພາກັນໄປວຽນທຽນຢູ່ວັດອີກ ລະຫວ່າງທາງທີ່ໄປນັ້ນ, ຢູ່ຕາມຮ້ານປິ້ງຮ້ານອົບ ໄດ້ຍິນສຽງເຮຮ່າຟ້າລັ່ນຂອງພວກທີ່ມາສະຫຼອງບຸນອອກພັນສາ ບາງພ່ອງກໍເອົາກະໂພກມາຈູດ ແລ້ວແກວ່ງໄປກາງທາງ ເກີດສຽງດັງຕຸ້ມຕ້າມຈົນຫົວໃຈຊິວາຍຍ້ອນ.
“ຈັ່ງແມ່ນບໍ່ຮູ້ຈັກຄວາມນໍ! ບ້ານເພິ່ນຫ້າມຈູດໝາກກະໂພກ ແຕ່ພວກມັນຍັງພາກັນຈູດຢູ່. ພວກປ້ອງກັນກໍຄືບໍ່ເຫັນມາຕັກເຕືອນເຂົາ.” ລຸງຄຳທັງຍ່າງທັງຈົ່ມໃຫ້ຜູ້ເປັນເມຍໄດ້ຍິນ…
ປ້າສີຮູ້້ສຶກດີໃຈວາດໃດວາດໜຶ່ງທີ່ລຸງຄຳບໍ່ເອີ່ຍປາກຢາກກິນເຫຼົ້າກິນເບຍຄືປີກາຍນີ້… ຫາກເປັນຄືແນວນັ້ນ ຫົວໃຈຂອງປ້າຄົງແຕກສະຫຼາຍເປັນແນ່. ຈາກການໄດ້ໄປວຽນທຽນ 3 ຮອບຢູ່ວັດ ສັງເກດເຫັນໄດ້ວ່າ ລຸງຄຳມີໃບໜ້າອີ່ມບຸນ ຍິ້ມຢູ່ຕະຫຼອດເວລາ.
“ມື້ອື່ນ ອອກພັນສາແລ້ວ ແມ່ອີ່ນາງເອີຍ!” ສຽງລຸງຄຳດັງເຂົ້າຫູຂອງປ້າສີແບບຜູ້ມີຄວາມສຸກຢ່າງຍິ່ງ. ທຽນທີ່ຈັບຢູ່ມືອອກແສງມຽງໆ ເຮັດໃຫ້ເຫັນໃບໜ້າຂອງສອງເຖົ້າທີ່ຍ່າງຮຽງກັນທ່າມກາງຝຸງຊົນທີ່ວຽນທຽນອ້ອມຮອບສິມເປັ່ງປະກາຍຄວາມສຸກອອກຢ່າງໜ້າປະທັບໃຈ.
ຕື່ນເຊົ້າມື້ໃໝ່ ລຸງຄຳລຸກແຕ່ເດິກ ຊ່ອຍເມຍອະນາໄມເດີ່ນເຮືອນ… ປັ້ນເຂົ້າເຊົ້າແລ້ວ ລຸງກໍໂທລະສັບຫາໝູ່ຄູ່ຂາທີ່ເຄີຍໄປນັ່ງດື່ມຮ່ວມກັນ… ປ້າສີແນມເບິ່ງຜົວຢ່າງບໍ່ໄວ້ໃຈ… ອອກພັນສາປີນີ້ ອາດຈະເຂົ້າຮອຍເດີມອີກບໍ່ຈັກ ເພາະຕັ້ງແຕ່ຕື່ນຂຶ້ນມາ ຈົນຮອດຕອນໂທລະສັບຫາໝູ່ ກໍແມ່ນໂມດການເຄື່ອນໄຫວອັນດຽວກັນເລີຍ…
“ມື້ນີ້ ອອກພັນສາແລ້ວເດີ! ແມ່ອີ່ນາງ!” ສຽງລຸງຄຳດັງອອກມາໃສ່ຫູປ້າສີແບບຄົນດີໃຈຢ່າງສຸດຂະໜາດ.
ຫົວໃຈຂອງປ້າສີເຕັ້ນຕຸ໊ບໆ! ປະໂຫຍກແບບນີ້ລຸງເຄີຍເວົ້າໃສ່ຫູຂອງປ້າມາທຸກໆປີ, ປີນີ້ກໍໄດ້ຍິນອີກແລ້ວ ແລະທຸກຢ່າງກໍຄົງຈະເປັນໄປຕາມແບບເກົ່ານັ້ນລະ! ບໍ່ທັນທີ່ປ້າສີຈະເວົ້າຫຍັງອອກໄປ, ສຽງລົດຈັກຮອນດ້າຫ້າສິບຂອງໝູ່ລຸງຄຳກໍມາດັງຕຶ້ນໆຢູ່ໜ້າເຮືອນ…
“ມາຕາມນັດແລ້ວເດີ, ສ່ຽວ!” ລຸງເງິນນັ້ນເອງ ລາວແຜດສຽງດັງເມື່ອສຽງຈັກລົດມອດລົງ. “ເອົານ້ຳຕາຜີເຜດທີ່ໂຕຢາກກັອກແຕ່ເຊົ້າມານຳພ້ອມ!”
ປ້າສີຕົກສະເງີ້ ວ່າຊິໄປລັດທາງສ່ຽວຂອງຜົວຕົນເອງ ແຕ່ກໍບໍ່ທັນເສຍແລ້ວ. ລຸງເງິນຈັ່ງແມ່ນໄວແບບລົມ ບໍ່ພໍສ້ຽວວິນາທີ ແກ້ວເຫຼົ້າຢູ່ໃນມືຂອງລາວກໍຮ່າຍລົງຈອກນ້ອຍທີ່ລຸງຄຳກຽມໄວ້ແລ້ວ.
“ຈັ່ງແມ່ນຫອມເອົາແທ້ເອົາວ່າ… 3 ເດືອນບໍ່ໄດ້ກິນມັນ ຄິດຮອດຈົນໃຈຊິຂາດ…” ສຽງແລະຄຳເວົ້າຂອງລຸງຄຳບໍ່ຜິດຜ້ຽນກັບເມື່ອວັນອອກພັນສາປີກາຍນີ້ເລີຍ… ລຸງເງິນຜູ້ຈັບແກ້ວເຫຼົ້າຫົວຮ່າໆອອກມາຢ່າງສະບາຍອາລົມ ແນມເບິ່ງຜູ້ເປັນສ່ຽວທີ່ພວມຈະເອົານ້ຳກະທະທອງແດງເຫຍັ້ນເຂົ້າປາກ…
“ຢ່າຟ້າວໃຈຮ້ອນແມ້, ສ່ຽວ!” ລຸງຄຳເອົາຈອກທີ່ເຫຼົ້າຍັງເຕັມອອກໄກຈາກປາກ ພ້ອມກັບຍ່າງໄປໜ້າເຮືອນ ເຫຍັ້ນນ້ຳເຫຼົ້າລົງສູ່ພື້ນດິນ.
“ອ້າວ…ອ່າວ… ແມ່ນໂຕເຮັດອັນເຫຼີຫັ້ນ!” ລຸງເງິນຮ້ອງສຽງຫຼົງ.
“ໃຫ້ເຈົ້າທີ່ເຈົ້າຖານຮັບຮູ້ວ່າ ນັບແຕ່ນີ້ຕໍ່ໄປ. ທ້າວຄຳ ຜົວນາງສີ ພໍ່ອີ່ນາງ ຊິບໍ່ຂໍເອົາເຫຼົ້າເຫຍັ້ນເຂົ້າປາກອີກແລ້ວ! ຊິຂໍຖືສິນຫ້າໄປຕະຫຼອດເທົ້າມື້ຕາຍ. ໃຫ້ໂຕເປັນພະຍານເດີ, ເງິນ!”
ລຸງເງິນເຮັດຕາລົກໂລ້ຂຶ້ນ ແບບບໍ່ຄາດຝັນວ່າສ່ຽວຂອງຕົນຈະມີພຶດຕິກຳແບບນີ້!
“ເຮົາເຊົາກິນແລ້ວ! ໂຕກໍຍັງຊິກິນຢູ່ຫວາ?” ລຸງຄຳຖາມລຸງເງິນແບບເອົາເລື່ອງ.
ລຸງເງິນແນມເບິ່ງຕາຂອງລຸງຄຳ ເຫັນຄວາມເອົາຈິງເອົາຈັງທີ່ສາຍແວວອອກມາ ເຮັດໃຫ້ລາວຮູ້ສຶກໃຈອ່ອນ ແລະກ່າວອອກມາສຽງອ່ອຍໆວ່າ:
“ຄັນໂຕເຊົາ ເຮົາກະເຊົາຄືກັນຫັ້ນແຫຼ້ວ!” ກ່າວສຸດ ລຸງເງິນກໍຖອກນ້ຳເຫຼົ້າລົງສູ່ພື້ນທໍລະນີຈົນໝົດແກ້ວ. “ຕັ້ງແຕ່ນີ້ຕໍ່ໄປ ເຊົາຂາດຕໍ່ກັນເດີ, ທ້າວນ້ຳຕາຜີເຜດເອີຍ!”
ເຫັນສະພາບຄີ່ຄາຍລົງຄືແນວນັ້ນ ປ້າສີກໍຍໍມືຂຶ້ນສຸດສອກ ພ້ອມທັງກ່າວສຽງດັງໆອອກມາວ່າ “ສາທຸ! ຂໍໃຫ້ແມ່ນຄວາມຈິງແດ່ທ້ອນ! ຂໍຢ່າໃຫ້ເປັນຄວາມຝັນເລີຍເດີ! ຄຸນພະຄຸນເຈົ້າເອີຍ!”
(ສຸດ)
September 11th, 2010ຕະຫຼາດຜັກປອດສານພິດ
ມື້ເຊົ້ານີ້ຕື່ນອ່າວສວາຍໜ້ອຍໜຶ່ງ ຍ້ອນມື້ຄືນນີ້ອ່ານປຶ້ມຈົນລືມໂມງລືມຍາມ… ເອົາມືຄວາໄປຫາແມ່ເຈົ້າເຮືອນ ຍັງແຕ່ໝອນຂ້າງ ຈຶ່ງຟ້າວລຸກງົວເງຍຂຶ້ນໄປຫ້ອງນໍ້າ ທຳການອະນາໄມສ່ວນຕົວໃຫ້ເສັດສັບ ແລ້ວຟ້າວໄຂປະຕູຫ້ອງນອນກ້າວຂາໄປຍັງເຮືອນຄົວ… ເຫັນແມ່ເຈົ້າເຮືອນນັ່ງສ່ວຍເຂົ້າທີ່ມີອາຍທ່ວນໆອອກມາ…
“ລຸກລະຫວະ?” ນາງເວົ້າຂຶ້ນໂດຍບໍ່ປິ່ນໜ້າມາຫາ.
“ບໍ່ລຸກກະບໍ່ໄດ້ຕວ່າ! ແນວໄດ້ເວົ້າກັບເຈົ້າແລ້ວວ່າຊິພາໄປຕະຫຼາດ ຊື້ຜັກປອດສານພິດ”
“ເກືອບລືມເດຫັ້ນ! ຈັກໂມງລະນີ້?” ນາງທັງເວົ້າທັງເອົາເຂົ້າຮ້ອນໆຍັດໃສ່ຕິບເຂົ້າ.
“ເຈັດໂມງປາຍແລ້ວເດ!”
“ຄັນຊັ້ນ, ຖ້າຂ້ອຍບຶດດຽວເດີ. ຊິໄປຖ່າຍເຄື່ອງກ່ອນ!” ເວົ້າສຸດ ນາງລຸກອອກຈາກເຮືອນຄົວໄປ…
ນຳກົ້ນແມ່ເຈົ້າເຮືອນຮອດຫ້ອງໂຖງ ກໍຍ່າງແຍກໄປຈັບເອົາກະແຈລົດ ແລະກ້ອງຖ່າຍຮູບ ແລ້ວກໍອອກຈາກປະຕູເຮືອນໄປ… ໄຂປະຕູລົດ ເຂົ້າໄປນັ່ງຕິດຈັກລົດຖ້າ…
“ໄປເທາະ!” ນາງສັ່ງສຸດ, ລົດເກັ໋ງສີດຳທີ່ມີຮອຍໂປກຢູ່ບາງບ່ອນກໍທະຍານໂຕເຄື່ອນໄປທາງໜ້າ ມຸ່ງສູ່ຕະຫຼາດຜັກປອດສານພິດທີ່ເປີດຂາຍສະເພາະວັນເສົາ…
ຍາມເຊົ້າຂອງວັນພັກຄືຈັ່່ງຊີ້ ລົດບໍ່ຄ່ອຍຫຼາຍປານໃດ, ປະມານຊາວນາທີ ລົດກໍມາຈອດຢູ່ເກືອບເຄິ່ງກັບໂຮງຮຽນມັດທະຍົມສົມບູນທາດຫຼວງ ເພາະມີລົດຈອດລຽນຫຼາຍຄັນຕາມລຳດັບນັບແຕ່ທາງເຂົ້າເດີ່ນພະທາດຫຼວງ…
ນາງໄຂປະຕູລົດຍ່າງອອກໄປກ່ອນ, ມອດຈັກລົດແລ້ວ ກໍຈັບເອົາກ້ອງຖ່າຍຮູບ ກ້າວຂາອອກຈາກລົດ ແລະກໍບໍ່ລືມລັອກປະຕູລົດ… ຍົກກ້ອງຂຶ້ນຖ່າຍພາບການເຄື່ອນໄຫວຂອງຜູ້ຄົນທີ່ກຳລັງຍ່າງເຂົ້າຍ່າງອອກຕະຫຼາດຜັກທີ່ມີເຕັ້ນຫຼາຍກວ່າສິບດາງກາງຕິດຕໍ່ກັນໄປ ແຕ່ແຄມທາງຍ່າງເບື້ອງໃກ້ເດີ່ນທາດຫຼວງ ຈົນໄປຮອດເບື້ອງໃກ້ວັດໜອງບອນ…
ແມ່ເຈົ້າເຮືອນຍ່າງໄວອີ່ຫຼີ ຈົນນຳຫາເກືອບບໍ່ເຫັນ, ຍ້ອນເມົາແຕ່ຖ່າຍຮູບເອົາພາບການເຄື່ອນໄຫວຂອງຜູ້ຄົນ ແລະບັນດາພືດຜັກທີ່ວາງຂາຍ…
“ເມົາແຕ່ຖ່າຍຫັ້ນລະ! ຖືຊ່ອຍຂ້ອຍແດ່ແມ້!” ສຽງຂອງນາງເຮັດໃຫ້ນິ້ວມືທີ່ພວມກົດຊັດເຕີຕ້ອງຢຸດຊະງັກ ຫັນມາຫານາງທີ່ຢືນຢູ່ເບື້ອງຫຼັງເຊິ່ງພວມຍື່ນຖົງຜັກມາໃຫ້…
“ຂໍໂທດເດີ! ເອົາມາໃຫ້ຂ້ອຍຖືໝົດກໍໄດ້!” ບໍ່ເວົ້າລ້າ ເດ່ມືໄປເອົາຖົງໃນມືຂອງນາງມາຖືແທນ.
“ຈັ່ງຊີ້ກະໄຄແດ່!” ນາງກ່າວພ້ອມທັງສົ່ງຍິ້ມໃຫ້ແບບສີກວນໆ…
“ບໍ່ເອົາໝາກຫຸ່ງໄປຕຳກິນແດ່ຫວະ?”
“ຢູ່ເຮືອນຄືຍັງມີຢູ່!” ນາງບອກ ເຮັດໃຫ້ຈື່ໄດ້ວ່າຍັງມີໝາກຫຸ່ງແຫ່ວທີ່ລືມຕຳກິນຕັ້ງສອງໜ່ວຍທີ່ຊື້ຄ້າງມາແຕ່ວັນເສົາແລ້ວ.
“ຊັ້ນເອົາໝາກນ້ອດສາເນາະ!” ທັງເວົ້າທັງຊີ້ໃສ່ຖົງໝາກໄມ້ເປືອກສີເຫຼືອງລົດຊາດສົ້ມທີ່ໄທຊຳເໜືອມັກກິນ.
“ເທົ່າໃດນໍ, ໝາກນ້ອດນີ້?” ນາງຖາມແມ່ຄ້າທີ່ຍິ້ມຕ້ອນຮັບດ້ວຍອາລົມດີ.
“ຫ້າພັນ” ແມ່ຄ້າຕອບ
“ຄືວ່າຢາກແຫ່ວເນາະ! ສີ່ພັນສາ ບໍ່ໄດ້ຫວາ?” ນາງຕໍ່ສຽງໃສ.
“ບໍ່ໄດ້ດອກ, ເອື້ອຍ.” ແມ່ຄ້າວ່າ
“ຢາກກິນນ່າ! ຫ້າພັນກະຊື້ໂລດລະບໍ!” ອົດກັ້ນບໍ່ໄດ້ ຈຶ່ງວ່າໄປຈັ່ງຊັ້ນ…
ການຊື້ການຂາຍຢູ່ໃນຕະຫຼາດແຫ່ງນີ້ດຳເນີນໄປຢ່າງຟົດຟື້ນ ໃຜຫາກບໍ່ເຄີຍໄປກໍຄວນໄປລອງເບິ່ງ ອາດຈະໄດ້ຜັກທີ່ມີທາດບຳລຸງປາສະຈາກສານພິດມາປຸງແຕ່ງເປັນອາຫານຄາບເຊົ້າຄາບແລງເພື່ອບຳລຸງສຸຂະພາບໃຫ້ແຂງແຮງ ແລະສາມາດຍືນຍົງຄົງຕົວໃນໂລກອັນງົດງາມນີ້ໄປດົນໆ…
ແມ່ເຈົ້າເຮືອນຊື້ຜັກໝົດເງິນເກືອບເຈັດສິບພັນ ແຕ່ໄດ້ຜັກກິນກຸ້ມໄປໄດ້ຕັ້ງອາທິດໜຶ່ງພຸ້ນລະ!
ເສຍດາຍວ່າຮູບຖ່າຍຢູ່ຕະຫຼາດຜັກປອດສານພິດບໍ່ສາມາດດາວໂຫຼດລົງໃນບລັອກໄດ້, ຄັນບໍ່ຊັ້ນຜູ້ອ່ານກໍຄົງໄດ້ຊົມພາບງາມໆຂອງບັນຍາກາດຊື້ຂາຍດັ່ງກ່າວ…
