ບັນທຶກຊີວິດ

Comments (0)

ເວົ້າຢອກຊື່ໆດອກເດີ!

ຕອນຄ້າຍແລງແສງແດດອ່ອນຂອງມື້ໜຶ່ງໃນຍາມກ່ຽວເຂົ້ານາປີ. ອາກາດຊ່າງເຢັນສົດຊື່ນ ເໝາະກັບການມາອອກກຳລັງກາຍຢູ່ເດີ່ນພະທາດຫຼວງ. ຂ້ອຍນຳເອົາລົດຖີບຄັນເກົ່າຄູ່ຊີບມາຂີ່ເລາະອ້ອມເດີ່ນເພື່ອເປັນການອອກກຳລັງກາຍ. ມື້ນີ້ຂ້ອຍບໍ່ໄດ້ມາຜູ້ດຽວ ຍັງມີສາວນ້ອຍວິລາເພື່ອນບ້ານໃກ້ຄຽງມາຮ່ວມອອກກຳລັງກາຍນຳ.
“ເຈົ້າແລ່ນດົນແລ້ວ ມາຂີ່ລົດຖີບແທນຂ້ອຍສາ!” ຂ້ອຍທັງເວົ້າທັງຈັບເຂົາລົດງ່ຽງໄປຫານາງ ຊຶ່ງພວມເອົາຫຼັງມືເຊັດເຫື່ອທີ່ໄຫຼອອກຈາກຂະໝັບຫຼັ່ງລົງສູ່ແກ້ມອັນເບັ່ງບານແລະແດງເຮື່ອ.
“ເຈົ້າກໍຮູ້ແລ້ວຕົ່ວວ່າຂ້ອຍຖີບລົດບໍ່ເປັນ. ສອນໃຫ້ຂ້ອຍແດ່ດຸ໊!” ນາງບໍ່ເວົ້າລ້າ ຈັບເອົາເຂົາລົດ ແລ້ວປ້າຍຂາທີ່ຫຸ້ມດ້ວຍໂສ້ງວອມສີຟ້າເຂັ້ມຂາຍາວຂຶ້ນຂີ່ອານລົດທີ່ອ່າວສູງຈົນນາງຕ້ອງໄດ້ຢຽດຂາຈົນສຸດເພື່ອໃຫ້ປາຍຕີນຕິດດິນ. ເຫັນລົດແລະຄົນເປັນສີງ່ຽງໆ ຂ້ອຍກໍເລີຍຮີບຟ້າວຈັບອານເຫຼັກຊ້ອນທ້າຍເພື່ອກັນບໍ່ໃຫ້ນາງລົ້ມ.
ເມື່ອຊົງໂຕໄດ້ແລ້ວ ນາງກໍເຮັດໜ້າສີຫຼ່າໆແບບບໍ່ເຊື່ອໝັ້ນຕົນເອງ ພ້ອມກັບງວາກໜ້າເຫຼືອດແສງຕາມາຫາຂ້ອຍເປັນເຊີງວິງວອນຂໍຮ້ອງໃຫ້ຊ່ວຍ. ຂ້ອຍເຂົ້າໃຈດີສຳລັບຄົນທີ່ຮຽນຂີ່ລົດຖີບໃໝ່ໆ ຕ້ອງການໃຫ້ມີຄົນຊ່ວຍ ຄັນບໍ່ຊັ້ນກໍເປັນໄດ້ຍາກ.
“ບໍ່ຕ້ອງຢ້ານເດີ! ຄ່ອຍໆຖີບໄປໂລດ. ຂ້ອຍຊິຈັບທ້າຍໃຫ້!” ຂ້ອຍບອກສຽງດັງໆ ນາງໄດ້ແຕ່ງຶກຫົວແລະກໍຈັບເຂົາລົດສັ່ນໄປສັ່ນມາ ທາງຕີນກໍຢັນຜາງຕີນລົດທັງສອງເບື້ອງແບບບໍ່ລຶ້ງເຄີຍ ເຮັດໃຫ້ລົດຖີບໄປທາງໜ້າປານງູລອຍນໍ້າເອົາໂລດ.
“ຫັກເຂົາໜ້ອຍໜຶ່ງໄວໆ!” ຂ້ອຍບອກນາງທັນທີທີ່ເຫັນລົດຖີບຈະໄປຕຳເອົາກຳແພງວັດ ແຕ່ບໍ່ທັນເສຍແລ້ວ. ຕີນລົດໜ້າໄປປະທະກັບຕີນກຳແພງ ໄຄແຕ່ຂ້ອຍດຶງທ້າຍລົດໄວ້ທັນ ຄັນບໍ່ຊັ້ນ ນາງຄົງລົ້ມເປັນແນ່ແທ້.
“ໂອ້ຍ! ເກືອບໄດ້ແທກດິນນໍ້!” ສຽງເວົ້າປົນຫົວແບບໜ້າຫຼ່າໆຂອງນາງດັງກັງວານເຂົ້າຫູ.
“ເອົ໊າ! ພະຍາຍາມໃໝ່.” ຂ້ອຍໃຫ້ກຳລັງໃຈນາງ ພ້ອມຍ່າງໄປຈັບເຂົາລົດອ້ຽວອອກຈາກກຳແພງ ແລ້ວໃຫ້ນາງເລີ່ມຖີບຕໍ່.
ບໍ່ພໍຊົ່ວໂມງ ນາງກໍສາມາດບັງຄັບເຂົາລົດພ້ອມທັງຖີບໄປທາງໜ້າໂດຍທີ່ຂ້ອຍບໍ່ຕ້ອງຈັບເຫຼັກຊ້ອນທ້າຍອີກ. ສຽງຫົວຮ່າໆແບບຄົນດີໃຈທີ່ປະສົບຜົນສຳເລັດໃນການເຮັດສິ່ງໃດສິ່ງໜຶ່ງດັງປະສານໄປກັບສາຍລົມຍາມແລງ ເຮັດໃຫ້ຂ້ອຍຕ້ອງຈີກປາກຍິ້ມແລະຫົວຮຶໆໄປນຳ.
“ເມືອກັນເທາະ ຫົກໂມງຍັງແລ້ວ!” ນາງທັງເວົ້າທັງຫຼຽວເບິ່ງໂມງຢູ່ຄໍ່ແຂນ.
ດວງຕາເວັນສີແດງໆອ່ອນແສງລົງແລະໃກ້ຈະລັບຫຼ່ຽມໂລກໄປແລ້ວ… ຂ້ອຍງຶກຫົວເຫັນດີນຳ ພ້ອມທັງສະເໜີໃຫ້ນາງເປັນຜູ້ຖີບ ແລະຂ້ອຍຈະເປັນຜູ້ຊ້ອນທ້າຍ. ນາງແກວ່ງຫົວດ້ວຍໃບໜ້າສີຢ້ານໆ ແຕ່ຂ້ອຍກໍຮັບຮອງກັບນາງວ່າຈະເປັນຜູ້ຄໍ້າທາງຫຼັງໃຫ້ ເຊື່ອວ່າຄົງບໍ່ເປັນຫຍັງຢ່າງແນ່ນອນ. ໃນທີ່ສຸດນາງກໍຕົກລົງຕາມຄຳສະເໜີຂອງຂ້ອຍ, ເຖິງນາງຈະຖີບບໍ່ທັນຊຳນານ ແຕ່ນາງກໍສາມາດຖີບພາຂ້ອຍໄປໄດ້ ໂດຍທີ່ຂ້ອຍຕ້ອງໄດ້ຊ່ອຍຈຶ້ງລົດບໍ່ໃຫ້ລົ້ມເປັນບາງຄັ້ງ. ແລະແລ້ວພວກເຮົາກໍມາຮອດຄ້ອຍທາດຫຼວງ ມາເຖິງຕອນນີ້ຍິ່ງເຮັດໃຫ້ໃບໜ້າທີ່ແດງເຮື່ອກັບກາຍເປັນຫຼ່າເຫຼືອງຍ້ອນຄວາມຢ້ານກົວ ແຕ່ຂ້ອຍກໍໃຫ້ກຳລັງໃຈແກ່ນາງໂດຍບອກວ່າ ເວລາລົງຄ້ອຍບໍ່ຕ້ອງອອກແຮງຖີບ ລົດຈະເລື່ອນໄຫຼໄປເອງ ພຽງແຕ່ເຮົາບັງຄັບເຂົາລົດໃຫ້ດີ ແລະຫາກນາງສາມາດພາຂ້ອຍລົງຄ້ອຍນີ້ໄດ້ ກໍສະແດງວ່ານາງຂີ່ລົດຖີບເປັນແລ້ວ!!! ເມື່ອໄດ້ຍິນຂ້ອຍວ່າແນວນັ້ນ ນາງກໍໜ້າຊື່ນຂຶ້ນ ກຽມພ້ອມຕັ້ງທ່າຖີບລົດລົງສູ່ຄ້ອຍທີ່ສູງທີ່ສຸດໃນວຽງຈັນຄາວນັ້ນ…
ລົດຖີບຄັນເກົ່າແຕ່ແຂງແກ່ນຈາກການຈັບເຂົາຂອງສາວນ້ອຍໜ້າໃສໄດ້ພາພວກເຮົາທັງສອງເລື່ອນໄຫຼລົງຄ້ອຍຢ່າງໄວວາ ສາຍລົມພັດວືດ ເຮັດໃຫ້ເສັ້ນຜົມດຳດົກໜາທີ່ຍາວລະບ່າຂອງນາງປິວສະບັດຖືກໜ້າຂອງຂ້ອຍ. ກິ່ນຫອມຈາກເສັ້ນຜົມຂອງນາງເຮັດໃຫ້ຂ້ອຍຫຼົງອອກປາກຄ່ອຍໆໄປວ່າ “ວາລີ! ຂ້ອຍຮັກເຈົ້າ.” ເມື່ອລົດແລ່ນໄປຮອດຕີນຄ້ອຍ ນາງບີບຟະແລັ້ງຈຶກບາດໜຶ່ງ ເຮັດໃຫ້ລົດເຈືອກ ໄຄແຕ່ຂ້ອຍເອົາຂາຄໍ້າໄວ້ທັນ ຄັນບໍ່ຊັ້ນກໍຄົງພາກັນກ້ອງເອາະເຍາະຢູ່ແຄມຖະໜົນເປັນແນ່. ເມື່ອຈັ້ງທ່າໄດ້ດີແລ້ວ ນາງໄດ້ຫຼຽວໜ້າມາຫາດ້ວຍໃບໜ້າສະແດງຄວາມສົງໄສຢ່າງໃດຢ່າງໜຶ່ງຕໍ່ຂ້ອຍ. ແຕ່ຂ້ອຍເຮັດຕັ້ງຕິຄືບໍ່ມີຫຍັງເກີດຂຶ້ນ ແຕ່ກໍຈຶ້ງສາຍຕາເບິ່ງດວງເນດອັນຄົມງາມທີ່ມີແວວຢາກຕັ້ງຄຳຖາມວ່າ: ນາງໄດ້ຍິນຄຳເວົ້າເຫຼົ່ານັ້ນມາຈາກໃສ? ຫຼືເປັນພຽງສຽງຂອງສາຍລົມພັດວືດຜ່ານຫູເທົ່ານັ້ນ?!?
“ວິລາ! ເຈົ້າຂີ່ລົດຖີບເປັນແລ້ວ!!!” ຂ້ອຍກ່າວສຽງດັງ ພ້ອມກັບຕົບມືສຽງດັງແປ໊ະໆເພື່ອເປັນການຊົມເຊີຍ.
“ຂອບໃຈຫຼາຍໆເດີ ທີ່ສອນໃຫ້ຂ້ອຍ.” ນາງທັງເວົ້າທັງຈູງລົດຖີບຂຶ້ນຄ້ອຍ ເຮັດໃຫ້ຂ້ອຍຮູ້ສຶກງົງນຳການກະທຳຂອງນາງ.
“ອ້າວ! ບໍ່ເມືອຫວະຊັ້ນ!?!”
“ຂ້ອຍຢາກຂີ່ລົດລົງຄ້ອຍອີກເທື່ອໜຶ່ງນະ, ຊ້ອນທ້າຍຂ້ອຍອີກເດີ!”
ບໍ່ພໍອຶດໃຈ ພວກເຮົາກໍມາກຽມທ່າຂີ່ລົດລົງຄ້ອຍເປັນເທື່ອທີສອງ ນາງຫຼຽວມາເບິ່ງຂ້ອຍທີ່ຊ້ອນຢູ່ທາງຫຼັງດ້ວຍໃບໜ້າສີຈືດໆວາດໃດວາດໜຶ່ງ ແຕ່ຂ້ອຍກໍງຶກຫົວໃຫ້ແບບເຊື່ອໝັ້ນໃນຄວາມສາມາດຂອງນາງ…
“ເຈົ້າຖີບລົດເປັນແລ້ວ! ບໍ່ຕ້ອງຢ້ານດອກ. ເອົ໊າ! ຂ້ອຍຊິນັບເດີ: ໜຶ່ງ, ສອງ, ສາມ…” ແລ້ວລົດຖີບທີ່ມີສາວນ້ອຍໜ້າໃສແລະອ້າຍບ່າວຂຶ້ນໃໝ່ໜ້າສິວກໍທະຍານລົງສູ່ຄ້ອຍທີ່ໃນຍາມນີ້ບໍ່ຄ່ອຍມີລົດແລ່ນໄປມາຫຼາຍປານໃດ… ສາຍລົມພັດວີ່ໆເຂົ້າຫູ ຍ້ອນຄວາມໄວຂອງລົດ ເຮັດໃຫ້ຫຼຽວເຫັນສິ່ງອ້ອມຂ້າງປ່ຽນສະພາບເປັນແຖບຜ້າຜືນດຽວທີ່ຍາວຢຽດ.
“ວິລາ, ຂ້ອຍຮັກເຈົ້າ.” ປາກຂ້ອຍລັກລັ່ນອອກມາແຕ່ຍາມໃດກໍບໍ່ຮູ້ ສຽງທີ່ດັງອອກຈາກປາກນັ້ນໄດ້ແຂ່ງກັນສຽງວີ່ໆຂອງສາຍລົມໂດຍມີເສັ້ນຜົມປິວສະປັດໃສ່ໃບໜ້າຂ້ອຍ.
ເມື່ອລົດຢຸດຢູ່ຕີນຄ້ອຍ, ວາລີໄດ້ວາດສາຍຕາໄປທີ່ໂນນຄ້ອຍ ບ່ອນທີ່ພວກເຮົາຂີ່ລົດລົງມາ ແລ້ວຫັນມາຈຶ້ງເບິ່ງໜ້າຂ້ອຍຢ່າງເຕັມຕາເປັນເວລາດົນເຕີບ.
“ມັນແມ່ນຫຍັງກັນ? ໃຜເປັນຜູ້ເວົ້າຄຳເຫຼົ່ານັ້ນໃສ່ຫູຂອງເຮົາ, ແມ່ນລາວນັ້ນບໍ? ຫຼືວ່າເຮົາຫູກາຍກັນແທ້?” ນາງຕັ້ງຄຳຖາມເຫຼົ່ານີ້ອອກຈາກສີໜ້າ.
ຄວາມສົງໄສດ່ັງກ່າວໄດ້ສ້າງຄວາມກະວົນກະວາຍໃຫ້ແກ່ນາງເປັນຢ່າງຍິ່ງ. ຄິ້ວທັງສອງເບື້ອງສົນເຂົ້າຫາກັນຄ້າຍກັບວ່ານາງມີບັນຫາອຸກໃຈທີ່ແກ້ໄຂບໍ່ໄດ້ຈັ່ງຊັ້ນລະ! ສາວນ້ອຍຜູ້ໜ້າສົງສານຍັງຄົງຊອກຫາຄຳຕອບບໍ່ທັນໄດ້!
“ບໍ່ເປັນຕາເມືອແລ້ວຫວະ?” ຂ້ອຍຖາມນາງ.
“ເອີ… ຂ້ອຍຍັງຢາກຂີ່ລົດລົງຄ້ອຍອີກນ່າ!” ນາງກ່າວດ້ວຍໃບໜ້າແດງເຮື່ອ. “ອີກເທື່ອໜຶ່ງສາ! ເທື່ອສຸດທ້າຍ.”
ພວກເຮົາຂີ່ລົດລົງຄ້ອຍເປັນເທື່ອທີສາມ ຂ້ອຍສັງເກດເຫັນວ່ານາງຈະນັ່ງເທິງອານລົດດ້ວຍການຕັ້ງໂຕຊື່ກວ່າເກົ່າ ແລະເງີຍໜ້າຂຶ້ນຫຼາຍກວ່າເກົ່າ. ເຫັນດັ່ງນັ້ນ ຂ້ອຍຟ້າວເງີກໜ້າໄປທາງຫຼັງໜ້ອຍໜຶ່ງເພື່ອໃຫ້ຫ່າງຈາກນາງ ພ້ອມກັບເຮັດຕິໄອແຄັກໆ. ລົດຖີບເລື່ອນລົງຄ້ອຍຢ່າງໄວວາ. ພໍໄປຮອດເຄິ່ງທາງຄ້ອຍ ຕອນທີ່ນາງໃສ່ໃຈກັບການເລື່ອນລົງຂອງລົດຖີບ, ຂ້ອຍຟ້າວສວຍໂອກາດສົ່ງສຳນຽງສຽງໃສແຂ່ງກັບສາຍລົມອອກໄປວ່າ:
“ວິລາ! ຂ້ອຍຮັກເຈົ້າ.”
ແລະແລ້ວ ບັນຫາເລິກລັບທີ່ນາງສົງໄສໄດ້ເລີ່ມໄຂສາກອອກ! ວິລາມິດບໍ່ປາກ ສົ່ງກະແສຈິດລ່ອງລອຍໄປນຳພະວັງແຫ່ງຄວາມຝັນ… ຂ້ອຍໄປສົ່ງນາງຈົນຮອດເຮືອນ ໂດຍທີ່ນາງບໍ່ຍອມຊ້ອນທ້າຍລົດຖີບຂ້ອຍ. ດັ່ງນັ້ນ ຂ້ອຍຈຶ່ງໄດ້ຈູງລົດຖີບຍ່າງຄຽງຂ້າງນາງໄປ. ນາງພະຍາຍາມຍ່າງຊ້າໆ ແລະຄົງຫວັງຈະໄດ້ຍິນຄຳເວົ້າເຫຼົ່ານັ້ນຈາກປາກຂອງຂ້ອຍຄັກໆຈັ່ງຊັ້ນລະ! ເບິ່ງແລ້ວຄືຈັ່ງວ່າຈິດໃຈຂອງນາງພວມປັ່ນປ່ວນແລະກຳລັງໃຊ້ຄວາມພະຍາຍາມຢ່າງໜັກທີ່ຈະຊອກຫາຄຳຕອບເພື່ອແກ້ໄຂບັນຫາຂ້ອງໃຈດັ່ງກ່າວ, ບາງທີ ນາງອາດຈະບອກກັບຕົນວ່າ: “ຄົງຈະບໍ່ແມ່ນສຽງລົມພັດດອກ! ແລະເຮົາກໍບໍ່ຢາກໃຫ້ສຽງເວົ້າຄຳເຫຼົ່ານັ້ນເປັນພຽງແຕ່ສຽງສາຍລົມວືດເທົ່ານັ້ນ!”
ຮຸ່ງເຊົ້າມື້ໃໝ່, ຂ້ອຍໄດ້ຮັບເຈ້ຍນ້ອຍຊຶ່ງຂຽນວ່າ:
“ມື້ນີ້ ຖ້າເຈົ້າຊິໄປຫັດກາຍຢູ່ເດີ່ນທາດຫຼວງ ຢ່າລືມໄປຮັບຂ້ອຍແດ່ເດີ! ຈາກ: ວິລາ.”
ແລະຈາກວັນນັ້ນເປັນຕົ້ນມາ, ຂ້ອຍແລະວິລາກໍໄດ້ພາກັນໄປຍັງເດີ່ນພະທາດຫຼວງເປັນປະຈຳ, ແຕ່ລະເທື່ອທີ່ພວກເຮົາຂີ່ລົດຖີບລົງຄ້ອຍ ຂ້ອຍກໍໄດ້ກະຈາຍສຳນຽງສຽງກະຊິບດ້ວຍຄວາມເວົ້າແນວເກົ່າຢູ່ສະເໝີ:
“ວິລາ, ຂ້ອຍຮັກເຈົ້າ.”
ໃນທີ່ສຸດ ວິລາກໍຊິນເຄີຍກັບຄຳເວົ້າປະໂຫຍກນີ້ຄືດຽວກັບຄົນທີ່ຕິດຝິ່ນກິນກັນຊາ. ນາງບໍ່ສາມາດປາສະຈາກມັນໄດ້ອີກແລ້ວ. ຄວາມຢ້ານກົວຕໍ່ການຂີ່ລົດລົງຄ້ອຍໄດ້ກາຍມາເປັນສະເໜ່ອັນວິເສດສຸດອັນໜຶ່ງຊຶ່ງໄດ້ມາຈາກຄຳຝາກຮັກ ແລະຄຳເວົ້າດັ່ງກ່າວກໍໄດ້ກາຍເປັນອຳນາດມະຫັດສະຈັນທີ່ເຮັດໃຫ້ຫົວໃຈຂອງສາວນ້ອຍຕ້ອງອ່ອນຍວບຍາບປານຂີ້ເຜິ້ງລົນໄຟ. ຂ້ອຍກັບສາຍລົມຍັງເປັນສິ່ງປິດສະໜາສຳລັບນາງ ແຕ່ຖ້ານາງຕັ້ງສະຕິໃຫ້ດີ ນາງກໍສາມາດຮູ້ຈັກໄດ້ຢ່າງບໍ່ຍາກຊາເລີຍ!
ວັນເວລາໄດ້ຜ່ານພົ້ນໄປ, ລະດູດຳນາປີໄດ້ວຽນມາເຖິງ. ທ້ອງຟ້າມືດມົນໄປດ້ວຍເມກຝົນ, ຂະບວນຫັດກາຍຢູ່ເດີ່ນພະທາດຫຼວງໃນຍາມແລງບໍ່ມີໃຫ້ເຫັນຄືເກົ່າ… ວິລາຜູ້ໜ້າສົງສານບໍ່ສາມາດຈະໄດ້ຍິນຄຳເວົ້າເຫຼົ່ານັ້ນອີກ, ເພາະບໍ່ມີໃຜຈະມາກະຊິບສຳນຽງດັ່ງກ່າວໃສ່ຫູຂອງນາງແມ່ນກະທັ້ງສຽງລົມພັດວີ່ໆນາງກໍຈະບໍ່ໄດ້ຍິນ! ຂ້ອຍຫ້າງເຄື່ອງເພື່ອອອກເດີນທາງໄປປາກເຊ, ໄປເທື່ອນີ້ອາດຈະດົນສົມຄວນ ຫຼືບາງທີອາດຈະໄປຢູ່ຫັ້ນຕະຫຼອດການກໍເປັນໄດ້.
ສອງສາມມື້ກ່ອນທີ່ຂ້ອຍຈະອອກເດີນທາງ, ມີຕອນໜຶ່ງ ຂ້ອຍມານັ່ງຫຼິ້ນຢູ່ສວນທີ່ມີຮົ້ວສູງຂັ້ນລະຫວ່າງເຮືອນຂ້ອຍແລະເຮືອນຂອງນາງ. ທ້ອງຟ້າບົດໄປດ້ວຍກ້ອນຂີ້ເຝື້ອ ອີກບໍ່ເທົ່າໃດນາທີຝົນກໍຄົງທັ່ງເທລົງມາ. ຂ້ອຍຍ່າງເຂົ້າໄປໃກ້ຮົ້ວ ແລະສອດສ່ອງສາຍຕາຫຼຽວຜ່ານຮອຍແຕກຂອງກຳແພງຮົ້ວດົນສົມຄວນ… ຂ້ອຍເຫັນສາວນ້ອຍວິລາກ້າວຂາລົງຈາກຄັນໄດເຮືອນ, ສາຍຕາແນມເບິ່ງທ້ອງຟ້າດ້ວຍອາລົມໂສກເສົ້າຢ່າງສຸດຊຶ້ງ… ສາຍລົມຕອນຝົນໃກ້ຈະຕົກພັດວູບໃສ່ໃບໜ້າອັນຫງ່ວມເຫງົາຂອງນາງ ເຕືອນບອກໃຫ້ນາງຫວນລະນຶກເຖິງສາຍລົມທີ່ພັດວີ່ໆເຂົ້າຫູພວກເຮົາໃນຄາວນັ້ນ ຄາວທີ່ພວກເຮົາມ່ວນຊື່ນຢູ່ຄ້ອຍທາດຫຼວງ ຄາວທີ່ນາງໄດ້ຍິນຄຳເວົ້າອັນຫວານຊຶ້ງທັງສີ່ຄຳນັ້ນ ແລະແລ້ວໃບໜ້າຂອງນາງກໍໝອງເສົ້າລົງ, ຢາດນ້ຳຕາໄຫຼຜ່ານແກ້ມ… ສາວນ້ອຍຜູ້ໜ້າສົງສານວາແຂນອອກເໝືອນດັ່ງຈະວິງວອນໃຫ້ສາຍລົມເອີ່ຍຄຳເວົ້າດັ່ງກ່າວອີກເທື່ອໜຶ່ງ, ເມື່ອສາຍລົມພັດຜ່ານ ຂ້ອຍເລີຍຖືໂອກາດກະຊິບສຽງແຜ່ວຜ່ານຮອຍແຕກຂອງກຳແພງໄປວ່າ:
“ວິລາ, ຂ້ອຍຮັກເຈົ້າ.”
ຟ້າເອີຍ! ແມ່ນຫຍັງເກີດຂຶ້ນກັບວິລາ! ນາງກັ້ນສຽງຮ້ອງພ້ອມກັບເຜີຍຮອຍຍິ້ມອອກຈົນເຫັນແຂ້ວຂາວເຕັມປາກ. ນາງ
ວາແຂນອອກ ພ້ອມທັງຍິ້ມຫົວຢ່າງເປັນສຸກ. ນາງຊ່າງງາມເຫຼືອເກີນ! ແລະໃນທີ່ສຸດຂ້ອຍກໍຍ່າງອອກຈາກທີ່ນັ້ນເຂົ້າສູ່ເຮືອນຂອງຕົນ ເພື່ອກະກຽມເຄື່ອງຊ່ອຍພໍ່ແມ່ໃນການຍົກຍ້າຍໄປດຳລົງຊີວິດຢູ່ພາກໃຕ້.
ເຫດການດັ່ງກ່າວຜ່ານພົ້ນໄປດົນນານແລ້ວ ນັບແຕ່ນັ້ນມາ ນາງກໍໄດ້ແຕ່ງດອງກັບຊາຍຄົນໜຶ່ງຈະດ້ວຍຄວາມເຕັມໃຈຫຼືບໍ່ນັ້ນ ຂ້ອຍເອງກໍບໍ່ຮູ້. ດຽວນີ້ ນາງມີລູກສາມຄົນແລ້ວ, ແຕ່ນາງຄົງຈະບໍ່ລືມການຫັດກາຍຢູ່ເດີ່ນພະທາດຫຼວງແລະການຂີ່ລົດຖີບລົງຄ້ອຍ ພ້ອມດ້ວຍສຽງລົມກະຊິບ “ວິລາ! ຂ້ອຍຮັກເຈົ້າ.” ນັ້ນດອກ… ບັດນີ້, ເຫດການດັ່ງກ່າວໄດ້ກາຍເປັນອະດີດທີ່ແສນສວຍງາມແລະໜ້າປະທັບໃຈໄປເສຍແລ້ວ.
ສ່ວນຂ້ອຍເອງກໍກາຍເປັນຜູ້ໃຫຍ່ທີ່ມີຄວາມໜັກແໜ້ນເຂັ້ມແຂງຂຶ້ນກວ່າເກົ່າ, ແຕ່ຂ້ອຍຍັງບໍ່ເຂົ້າໃຈຕົນເອງວ່າ ເປັນຫຍັງຈຶ່ງກ່າວຄຳເຫຼົ່ານັ້ນອອກໄປ ແລະມັນຈະມີປະໂຫຍດອັນໃດທີ່ຂ້ອຍເວົ້າຢອກໃຍນາງຄືແນວນັ້ນ!!!

Comments (2)

ຂອງຂວັນວັນເກີດ

“ວິຊຸນໆ ຜູ້ສາວເອົາຂອງຂວັນມາໃຫ້” ສຽງຂອງໃຜຜູ້ໜຶ່ງດັງຂຶ້ນຢູ່ຂ້າງໆ. ຂ້ອຍຟ້າວງວາກໜ້າອອກຈາກປຶ້ມທີ່ກຳລັງອ່ານ, ແນມເບິ່ງບ່ອນມາຂອງສຽງ ເຫັນສີຄູນພວມຍື່ນຫໍ່ສີບົວມາໃຫ້ ພ້ອມກັບຍິ້ມເປິຍິ້ມເປີ້ຍມາໃສ່.

“ຂອງຜູ້ໃດ?” ຂ້ອຍຖາມດ້ວຍຫົວໃຈສີສັ່ນໆ.

“ຂອງໂຕຫັ້ນລະ!”

“ບໍ່ນ່າ! ເຮົາຢາກຮູ້ວ່າແມ່ນຜູ້ໃດສົ່ງມາ?”

“ຢາກຮູ້ກະເປີດເບິ່ງເອງຊັ້ນລະບໍ!”

“ເອີ! ແມ່ນຄວາມໂຕໄດ໋. ຂອບໃຈຫຼາຍໆເດີ!” ຂ້ອຍກ່າວພ້ອມກັບຈັບຫໍ່ຂອງຂວັນຢັດໃສ່ຖົງພາຍຄ້າຍຄືກັບບໍ່ສົນໃຈມັນພໍປານໃດ. ແຕ່ໝາກຫົວໃຈຂອງຂ້ອຍຫັ້ນຕີ້ ມັນສົນເອົາແທ້ເອົາວ່າ ຈົນວ່າຢາກຈີກຫໍ່ຂອງຂວັນຂຶ້ນມາເບິ່ງພ້ອມບາດ ແຕ່ຈຳຕ້ອງອົດໃຈໄວ້ ເພາະຢ້ານໝູ່ຊິເຫັນນຳ.

ພໍມາຮອດຫໍພັກ, ຂ້ອຍຟ້າວກາງມຸ້ງ ຈົກເອົາຫໍ່ຂອງຂວັນອອກຈາກຖົງ ລູບໆຄຳໆເບິ່ງ ຮູ້ສຶກວ່າສີແຂງໆວາດໃດວາດໜຶ່ງ ຄືຊິແມ່ນປຶ້ມ… “ປຶ້ມຫຍັງນໍ?” ຂ້ອຍຖາມຕົນເອງແລ້ວຄ່ອຍໆຈີກຫໍ່ອອກ… ຫົວໃຈເຕັ້ນຕຶກໆຢ່າງບໍ່ເປັນຈັງຫວະ!

ຈາກແສງໄຟນິອອນອັນຂາວນອນເທິງຫົວນອນ, ມັນໄດ້ສ່ອງແສງໃຫ້ຂ້ອຍເຫັນປຶ້ມເລື່ອງເສັ້ນທາງແຫ່ງຊີວິດ ພ້ອມດ້ວຍຮູບພາບດອກຈຳປາທີ່ພວມແຍ້ມບານ. ຂ້ອຍຟ້າວປິ່ນຫຼັງພາບມາເບິ່ງ ເຫັນລາຍມືອັນວິຈິດບັນຈົງຂຽນສະຫຼັກໃສ່ວ່າ:

“ ມອບແດ່… ອ້າຍວິຊຸນ

ເນື່ອງໃນໂອກາດຄົບຮອບວັນເກີດຂອງອ້າຍປີນີ້ ນ້ອງບໍ່ມີຫຍັງ ນອກຈາກປຶ້ມແລະຮູບພາບມອບແດ່ອ້າຍ ພ້ອມທັງຂໍສົ່ງພອນໄຊອັນປະເສີດມາຍັງອ້າຍຈົ່ງມີສຸຂະພາບພະລານາໄມເຂັ້ມແຂງ ເພື່ອສ້າງຕົນເອງໃຫ້ກາຍເປັນຊາວໜຸ່ມຜູ້ກ້າວໜ້າ ແລະປະສົບຜົນສຳເລັດໃນການສຶກສາຮໍ່າຮຽນ.

ຄວາມສຸກຄວາມຈະເລີນຈົ່ງເກີດມີແກ່ອ້າຍ

ຈາກ: ມາລີ

ເມື່ອອ່ານສຸດ ຮູ້ສຶກເຢັນສັນຫຼັງວາບບາດໜຶ່ງ, ບໍ່ຄິດເລີຍວ່າຈະໄດ້ຮັບຂອງຂວັນຈາກມາລີ… ຂ້ອຍບໍ່ເຊື່ອສາຍຕາຂ້ອຍເລີຍ. ແຕ່ຂ້ອຍຈຳຕ້ອງເຊື່ອ ເພາະຂ້ອຍບໍ່ໄດ້ຝັນ ແລະລາຍມືແບບນີ້ ກໍຕັ້ງແມ່ນຂອງມາລີເອງ! ລາຍມືຂອງນາງຂ້ອຍຈື່ໄດ້ດີ.

ຫົວໃຈທີ່ເຕັ້ນແຮງຢູ່ແລ້ວ, ຍິ່ງເຕັ້ນແຮງຂຶ້ນຊັກໄຊ້ ເມື່ອດວງໜ້າອັນຫວານຊຶ້ງຂອງມາລີໄດ້ຜຸດພົ້ນໃນດວງຄວາມຄິດ. ຖ້ອຍວາຈາທີ່ເຕັມໄດ້ດ້ວຍຄວາມໝາຍອັນເລິກເຊິ່ງຂອງນາງຄັ້ງເມື່ອຂ້ອຍຖືກສຳຫຼວດກວດກາຍັງຝັງໃນມັນສະໝອງຂອງຂ້ອຍ:

“ຢາກເປັນຊາວໜຸ່ມທີ່ກ້າວໜ້າ, ເຮົາຕ້ອງລຶບລ້າງແນວຄິດອັນບໍ່ດີຖິ້ມນັບຕັ້ງແຕ່ດຽວນີ້ ຖ້າບໍ່ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຮົາຈະເປັນຄູອາຈານສອນນ້ອງນັກຮຽນໄດ້ແນວໃດ???”

“ພວກເຮົາຊາວໜຸ່ມຕ້ອງມີຊີວິດຢູ່ດ້ວຍການຮໍ່າຮຽນສຶກສາ ບໍ່ຄວນປ່ອຍປະເວລາໃຫ້ເສຍໄປເປົ່າໆ.” ນາງເຄີຍເວົ້າຕໍ່ຂ້ອຍຄືແນວນັ້ນ.

ຂ້ອຍຈັບເອົາປຶ້ມພ້ອມດ້ວຍຮູບພາບແນບໄວ້ກາງເອິກ ສືບລົມຫາຍໃຈເຂົ້າປອດດ້ວຍຄວາມສົດຊື່ນ… ສາຍຕາແນມລອດປ່ອງຢ້ຽມໄປສູ່ຟາກຟ້າຊຶ່ງເຕັມໄປດ້ວຍດວງດາວທີ່ພວມປະກາຍແສງລະຍິບລະຍັບ… ກຳລັງໃຈແຫ່ງການຕໍ່ສູ້ຜ່ານຜ່າວຽກງານການຮໍ່າຮຽນຮູ້ສຶກວ່າເພີ່ມທະວີຂຶ້ນຢ່າງບໍ່ໜ້າເຊື່ອ!!!

Comments (0)

ຄຸນຄ່າຂອງເວລາ

ດວງຕາເວັນສູງຂຶ້ນທຽມຍອດກົກຈຳປາແລ້ວ, ຄວາມຮ້ອນເອົ້າຂອງຍາມເດືອນຫ້າໄດ້ແຜ່ກະຈາຍໄປທົ່ວ. ຂ້ອຍຢືນເອົາມືກັ້ງໂກບແນມໄປທີ່ເດີ່ນຫຍ້າກ້ອງກົກບົກດ້ວຍຫົວໃຈອັນຮ້ອນຮົນ. ພາບທີ່ສະທ້ອນເຂົ້າສູ່ດວງຕາແມ່ນຮ່າງຂອງຍິງສາວນາງໜຶ່ງຊຶ່ງຢູ່ໃນຊຸດນັກສຶກສາ ພວມນັ່ງພັບແພບອ່ານປຶ້ມດ້ວຍຄວາມຕັ້ງໃຈ. ຂ້ອຍຕັດສິນໃຈຢ່ວງບາດຕີນໄປເບື້ອງໜ້າຢ່າງວ່ອງໄວຄ້າຍຄືວ່າມີແມ່ເຫຼັກດຶງດູດເອົາ.

“ຈັ່ງແມ່ນດຸໝັ່ນເອົາແທ້ເອົາວ່າແທ້ໆນໍ, ຫົວໜ້າ” ຂ້ອຍເອີ່ຍຂຶ້ນດ້ວຍສຽງເຍີ້ຍສຽດສີ.

ຜູ້ຖືກເຍີ້ຍຖອນສາຍຕາອອກຈາກປຶ້ມທີ່ແຜ່ແບຢູ່ພື້ນຫຍ້າ ແລ້ວອວ່າຍໜ້າມາຫາຂ້ອຍດ້ວຍສີໜ້າຢາກຮ້າຍ ແຕ່ຄວາມບູດທີ່ປາກົດເທິງໃບໜ້າບໍ່ພໍນາທີນັ້ນໄດ້ຖືກຮອຍຍິ້ມທີ່ມຸມສົບລຶບເລືອນອອກໄປ.

“ບໍ່ດຸບໍ່ໝັ່ນ ເຮັດໃດຊິເສັງໄດ້!” ນາງປ່ອຍປະໂຫຍກລູກສອນໄຟໃສ່ເກືອບຂ້ອຍຫງາຍເງີບ.

“ເປັນແນວໃດ ເສັງພາກຮຽນທີໜຶ່ງໄດ້ດີຢູ່ບໍ?” ນາງຖາມຂ້ອຍທັງໆທີ່ນາງຮູ້ຄະແນນຂອງຂ້ອຍສ່ວນໃດສ່ວນໜຶ່ງແລ້ວ.

“ຊິໄດ້ຫຍັງເດ… ຕົກຕັ້ງ 2-3 ວິຊາພຸ້ນນະ!” ຂ້ອຍຕອບດ້ວຍສຽງອັນໄຮ້ພະລັງ, ທອດສາຍຕາອອກໄປຍັງຫົນທາງເບື້ອງໃຕ້ຢ່າງໝົດອາໄລຕາຍຢາກ.

“ຊິບໍ່ໃຫ້ຕົກໄດ້ແນວໃດ!?! ແນວວ່າເຈົ້າບໍ່ເບິ່ງບົດຮຽນພໍໜ້ອຍ. ແຕ່ລະມື້ແຕ່ລະວັນເຫັນແຕ່ເຈົ້າປ່ອຍປະລະເລີຍເວລາໃຫ້ສູນເສຍໄປນຳການຫິ້ຼນການຫົວທີ່ໄຮ້ສາລະ.” ສຽງຂອງນາງໄດ້ກາຍເປັນມີດແຖອັນແຫຼມຄົມເສືອດເສືອນໝາກກະດອງໃຈຂອງຂ້ອຍຢ່າງຮຸນແຮງ ຈົນເຮັດໃຫ້ຂ້ອຍປາກບໍ່ອອກພໍຄວາມ ໄດ້ແຕ່ນັ່ງເຮັດໜ້າແຫ່ວຄືຜູ້ເຖົ້າເມົາຢານີ້ລະ!

ນາງເຫັນຂ້ອຍນັ່ງຊຶງລຶງຄືແນວນັ້ນ, ຈຶ່ງເທດສະໜາຕໍ່: “ເຈົ້າຄົງຮູ້ດີແລ້ວຕິວ່າ ເວລາເປັນສິ່ງທີ່ມີຄຸນຄ່າທີ່ສຸດ ຖ້າເຮົາຮູ້ຈັກໝູນໃຊ້ ມັນກໍກາຍເປັນກ້ອນຄຳຂະໜາດມະຫຶມາທີ່ມີຄຸນຄ່າແກ່ຊີວິດເຮົາ. ກົງກັນຂ້າມ, ຖ້າເຮົາປ່ອຍປະມັນຖິ້ມໄປລ້າໆ ມັນກໍປຽບເໝືອນເສດເຫຼັກຂີ້ໝ້ຽງທີ່ຖິ້ມຢູ່ກອງຂີ້ເຫຍື້ອເທົ່ານັ້ນ. ດັ່ງນັ້ນແຫຼະ ເວລາຈຶ່ງຖືວ່າມີຄວາມສຳຄັນທີ່ສຸດຕໍ່ຊີວິດໄວໜຸ່ມຄືພວກເຮົາ. ສຳລັບຂ້ອຍຜູ້ເວົ້ານີ້ ກໍບໍ່ໄດ້ໝາຍຄວາມວ່າຂ້ອຍໝູນໃຊ້ເວລາໃຫ້ເປັນປະໂຫຍດໄດ້ທຸກຊ່ວງວິນາທີ ແຕ່ຂ້ອຍກໍໄດ້ພະຍາຍາມຝຶກຝົນຕົນໃຫ້ຮູ້ຈັກໝູນໃຊ້ເວລາ. ສ່ວນເຈົ້າເດ ເຫັນເປັນແນວໃດ?”

ຂ້ອຍມືນຕາຫຼົກໂລ້ແນມເບິ່ງໜ້າອັນຜ່ອງໃສຂອງນາງດ້ວຍຫົວໃຈທີ່ຖືກກະຕຸກຈາກເຂັມຮ້ອຍໆດວງ… ຄວາມຢາກຮ້າຍພຸ່ງພົ້ນຂຶ້ນສູ່ແນວຄິດ, ເລືອດໃນກາຍພ້ອມພາກັນແລ່ນປຸ້ມຂຶ້ນສູ່ຫົວ, ຮູ້ສຶກອອກຮ້ອນຫູວາບໆ…

“ຂ້ອຍບໍ່ຈັກແນວຊິເວົ້າດອກ!” ຂ້ອຍປ່ອຍປະໂຫຍກນີ້ອອກມາຢ່າງຍາກເຂັນ.

“ຈັ່ງຊັ້ນ ຂ້ອຍຂໍຕຳໜິເປັນທາງສ່ວນຕົວຕໍ່ເຈົ້າເລີຍວ່າໃນໄລຍະຜ່ານມາ ເຈົ້າຍັງບໍ່ທັນຍົກສູງຄຸນຄ່າຂອງເວລາ, ຍັງປ່ອຍມັນຖິ້ມໄປແບບເປົ່າປະໂຫຍດ, ຍັງມີແນວຄິດທີ່ວ່າ ເວລາໃນການຝຶກຝົນຕົນຍັງມີຫຼາຍໃນອະນາຄົດ, ສຳລັບດຽວນີ້ ຫິ້ຼນໃຫ້ມັນສົມໃຈສາກ່ອນ. ຕໍ່ກັບບັນຫານີ້, ຂ້ອຍຖືວ່າຜິດພາດທີ່ສຸດ ເພາະໄລຍະນີ້ແມ່ນໄລຍະທີ່ສຳຄັນທີ່ສຸດໃນການກໍ່ສ້າງຕົນເອງໃຫ້ກາຍເປັນຊາວໜຸ່ມຜູ້ກ້າວໜ້າ. ຖ້າເຮົາບໍ່ເອົາເວລານີ້, ເຮົາຈະເອົາເວລາໃດລະ ກໍ່ສ້າງຕົນເອງ? ຈະຝຶກຝົນຕອນເວລາເຮົາເຖົ້າຊະແລແກ່ຊະລານັ້ນບໍ?”

ຂ້ອຍໄດ້ແຕ່ຕອດເງົາງັອກໆບໍ່ປາກບໍ່ວ່າຫຍັງ, ຄວາມວຸ້ນວາຍໄດ້ເກີດຂຶ້ນໃນຫົວຂອງຂ້ອຍ. ຄວາມວຸ້ນວາຍດັ່ງກ່າວມັນແມ່ນການຕໍ່ສູ້ແນວຄິດໃນໂຕຂອງຂ້ອຍເອງ.

“ມີທໍ່ນັ້ນແຫຼະ! ແລະກໍຢ່າຖືວ່າຂ້ອຍສັ່ງສອນ, ຂ້ອຍພຽງແຕ່ເວົ້າຖານເພື່ອນຮ່ວມຫ້ອງຮຽນ… ຖ້າມີອັນໃດແຕະຕ້ອງເຖິງຈິດໃຈຂອງເຈົ້າ ຂ້ອຍກໍຂໍອະໄພນຳຫຼາຍໆ!”

ຂ້ອຍບໍ່ປາກ… ຢືດຄີງລຸກຂຶ້ນກ້າວບາດຕີນກັບຄືນຫໍພັກຢ່າງເຊື່ອຍຊາ.

ນາງແນມນຳຫຼັງຂ້ອຍດ້ວຍສາຍຕາເປັນຫ່ວງ… ໃນທີ່ສຸດນາງຕັດສິນໃຈຈັບເອົາປຶ້ມແລ່ນນຳຫຼັງຂ້ອຍ… “ຖ້າກ່ອນ, ສຸລີ!”

ຂ້ອຍຢືນໂຕແຂງຢູ່ກັບທີ່ປານດຽວກັບຖືກມົນສະກົດ.

“ເຈົ້າຄຽດໃຫ້ຂ້ອຍຫວະ?” ນາງຖາມສຽງຫອບ.

“ບໍ່, ຂ້ອຍຄຽດໃຫ້ໂຕຂ້ອຍເອງຕ່າງຫາກ.” ຂ້ອຍເວົ້າສຽງສີແຄ້ນໆຄືມີໝາກຈອງມາຄ້າງຢູ່ຄໍ. “ຂ້ອຍຂໍຂອບໃຈເຈົ້າຫຼາຍໆທີ່ຕັກເຕືອນຂ້ອຍ, ເປັນຫ່ວງຂ້ອຍ… ຂ້ອຍຈະພະຍາຍາມປ່ຽນແປງ ແລະຈະຄ່ອບລຶບລ້າງຈຸດອ່ອນດັ່ງກ່າວໃຫ້ສູນສ້ຽງ. ມີອັນໃດບໍ່ຄັກບໍ່ແນ່ສະເໜີໃຫ້ຫົວໜ້າກໍ່ສ້າງຊ່ວຍເຫຼືອຂ້ອຍແດ່ຫັ້ນແຫຼະ!”

ຮອຍຍິ້ມງາມສະດຸດຕາຂອງນາງໄດ້ເຜີຍອອກຢູ່ມຸມພິສົບ ພ້ອມດ້ວຍສຳນຽງສຽງເວົ້າອັນມ່ວນຫູ: “ຂ້ອຍດີໃຈຫຼາຍທີ່ໄດ້ຍິນເຈົ້າເວົ້າຄືແນວນີ້, ຂ້ອຍເຊື່ອໝັ້ນວ່າໃນພາກຮຽນທີສອງ ເຈົ້າຄົງມີທ່າກ້າວໃໝ່. ສຳລັບຂ້ອຍເອງກໍຈະພະຍາຍາມບຸກໜ້າບືນໂຕສຸດຂີດ ແລະຈະຊ່ວຍເຫຼືອເຈົ້າທຸກຢ່າງຕາມຄວາມສາມາດ.”

ຈາກຄຳເວົ້າອັນຈົບງາມຄືດັ່ງກ່າວ, ມັນໄດ້ລະດົມຈິດໃຈຂອງຂ້ອຍໃຫ້ປອດໃສໜັກແໜ້ນຂຶ້ນຕື່ມ. ຂ້ອຍຫຼົງຍິ້ມອອກມາຢ່າງບໍ່ຮູ້ສຶກໂຕ.

“ຫົວໜ້າເອີຍ! ຂ້ອຍຂໍປະຕິຍານຕໍ່ຫົວໜ້າວ່າ ໃນພາກຮຽນທີສອງນີ້ ຂ້ອຍຈະຂໍດັດແປງຕົນເອງໃຫ້ກາຍເປັນຄົນໃໝ່ ແລະຈະຂໍເປັນຄູ່ແຂ່ງຂັນທີ່ໜ້າຮັກຂອງຫົວໜ້າ!!!”

ອາກາດທີ່ຮ້ອນເອົ້າໄດ້ເພີກຫາຍໄປ ເຫຼືອໄວ້ແຕ່ຄວາມເຢັນສົດຊື່ນຂອງສາຍລົມທີ່ພັດໂຊຍມາແຕ່ເບື້ອງທິດບົວລະພາ…

Comments (5)

ຫົວໃຈສີເຫືຼອງ

 ຄໍ່າຄືນນີ້ ຈິດໃຈຂອງຂ້ອຍສຸດທີ່ວ້າເຫວ່ ກະສັບກະສ່າຍ ບໍ່ເປັນປົກກະຕິ. ຄວາມຕ້ອງການຢາກພົບກ້າວຂຶ້ນສູ່ລະດັບສູງຈົນອົດກັ້ນໄວ້ບໍ່ຢູ່!!! ປຶ້ມວິຊາເສດຖະສາດທີ່ແຜ່ແບໄວ້ຕໍ່ໜ້າບໍ່ອາດສາມາດຢັບຢັ້ງໃຈໄວ້ໄດ້ອີກແລ້ວ… ຂ້ອຍລຸກອອກຈາກຕັ່ງດ້ວຍຫົວໃຈເລືອນລອຍ… ດວງໜ້າຫວານທີ່ຢາກພົບລອຍເດັ່ນຢູ່ໃນລະບົບແນວຄິດ.

ເຖິງດວງຕາຈະຝ່າມົວ ມັນກໍບໍ່ສາມາດຖ່ວງດຶງຂ້ອຍໄວ້ໄດ້. ຂ້ອຍກ້າວຂາຍ່າງລົງຄັນໄດຫ້ອງດ້ວຍຈິດໃຈອັນຮ້ອນຮົນດຸດດັ່ງໄຟສຸມຂອນ. ແສງຕາທີ່ຂ້ອນຂ້າງແຈ່ມໃສສາດໄປເບື້ອງໜ້າຢ່າງມີຄວາມຫວັງ… ຄວາມຫວັງທີ່ເລື່ອນລາງຢູ່ໃນເງົາມືດ ຊຶ່ງປາກົດຕົວຢູ່ຕໍ່ໜ້າ… ສຽງພື້ນເກີບປາອີ່ຮືກາກະປອມຄາບໜ່ວຍໂລກດີດຂີ້ຕົມທີ່ເກີດມາຈາກການຕັກນໍ້າຫົດຜັກຂອງເຫຼົ່ານັກສຶກສາດັງຕັອບແຕັບໆ. ທັນໃດ, ຂ້ອຍຕົກໃຈວາບບາດໜຶ່ງ, ເມື່ອເກີບມືນເອົາຂີ້ຕົມທີ່ລວດລາດຢູ່ຕາມທາງຍ່າງ… ຮອຍຍິ້ມທີ່ຝັງເລິກຢູ່ມຸມສົບ ຈັກວ່າມະຫັບມະຫາຍໄປທາງໃດກໍບໍ່ຮູ້? ມັນເປັນເໝືອນລາງບອກໃຫ້ຮູ້ວ່າ ຄວາມຕ້ອງການຢາກພົບດວງໜ້າຫວານຕ້ອງປະສົບກັບຄວາມຜິດຫວັງ!!ແຕ່ຂ້ອຍກໍພະຍາຍາມຄວບຄຸມຈິດໃຈບໍ່ໃຫ້ສັ່ນເຊັນ. ເມື່ອຈັ້ງທ່າໄດ້, ຂ້ອຍກໍສືບຕໍ່ຍ່າງໂດຍບໍ່ຍອມຫຼຽວຫຼັງ…

ດອກໄຟສີເຫຼືອງແກ່ສາດແສງໃສ່ໜ້າ ເຮັດໃຫ້ຂ້ອຍຈຳຕ້ອງຂະຫຍິບຕາລົງເພື່ອປ້ອງກັນຄວາມເຈັບແສບຂອງດວງຕາທີ່ອັກເສບ. ດວງໜ້າຫວານທີ່ຂ້ອຍຕ້ອງການພານພົບກຳລັງຫຍັບໃກ້ເຂົ້າມາທຸກຂະນະຈິດ, ຂ້ອຍພະຍາຍາມລະງັບຄວາມຕື່ນເຕັ້ນໄວ້…

ເປັນເວລາດົນສົມຄວນທີ່ຂ້ອຍບໍ່ໄດ້ພົບນາງ… ຄືນນີ້ແນວໃດຂ້ອຍກໍຕ້ອງໄດ້ພົບນາງແນ່ນອນ. ກ່ອນອື່ນໝົດ, ຂ້ອຍຈະສະແດງຄວາມຂອບໃຈຕໍ່ນາງທີ່ໄດ້ຊ່ວຍເຫຼືອແລະເປັນຫ່ວງຂ້ອຍ. ຈາກນັ້ນ ຂ້ອຍຈະລະບາຍຄຳເວົ້າທີ່ສຳຄັນສູ່ນາງຟັງ… ແຕ່ເມື່ອມາຮອດໜ້າປະຕູຫໍພັກຍິງ, ຫົວໃຈຂອງຂ້ອຍເກືອບຢຸດເຕັ້ນ… ແສງຕາທີ່ຟ່າຟາວຢູ່ແລ້ວ ຍິ່ງມືດມົວລົງຕື່ມອີກ! ແນມເຫັນສີແດງກາຍເປັນສີເຫຼືອງ… ຮອຍຍິ້ມທີ່ກຽມມາແຕ່ຫໍພັກຖືກມັດມ້ຽນແຈບຈົມຢູ່ໃນຫຼືບຫົວໃຈ… ດວງໜ້າທີ່ແດງເຮື່ອໄປດ້ວຍເລືອດຝາດກັບເຫຼືອງຫຼ່າລົງຢ່າງໜ້າສົມເພດ… ເຫື່ອແຮງຈັກວ່າໜີໄປທາງໃດໝົດບຸ໊! ຂ້ອຍໄດ້ແຕ່ຍ່າງກົ້ມໜ້າຫຼຽວເບິ່ງພື້ນລະບຽງຫໍພັກຍິງດ້ວຍຈິດໃຈອັນຫົດຫູ່ເປົ່າປ່ຽວອ້າງວ້າງ…

“ນາງຍັງບໍ່ທັນມາແຕ່ລວມ!” ຂ້ອຍລຶ້ມຄຳເວົ້າຂອງເພື່ອນຮ່ວມຫ້ອງນອນຂອງນາງດ້ວຍສຽງແຜ່ວເບົາ ແລ້ວພາຮ່າງອັນເບົາຫວິວກັບຄືນສູ່ຫ້ອງຮຽນ. ຍ່າງຄາວດຽວ, ກໍມາຮອດໜ້າຫ້ອງ, ຈັກວ່າມາຮອດຍາມໃດກໍບໍ່ຮູ້! ສຽງໂອ້ລົມສົນທະນາວິຊາເສດຖະສາດຂອງບັນດາໝູ່ຮ່ວມຫ້ອງດັງແວ້ວເຂົ້າຫູ.

“ອາທິດໜ້າກໍຈະເສັງຈົບວິຊານີ້ແລ້ວ!” ຂ້ອຍຕັດສິນໃຈຢ່າງແຂງຂັນ ຍ່າງເຂົ້າມານັ່ງຄົ້ນຄວ້າບົດຮຽນຕໍ່… ສະມາທິທີ່ແຕກຊ່ານ, ຄວາມຄິດທີ່ກະຈາຍໄປທົ່ວທີບຖືກຂ້ອຍຕ້ອມເຂົ້າມາໃນຫົວ… ຂ້ອຍຮວບຮວມສະມາທິເຂົ້າສູ່ດວງຈິດ, ແລ້ວຈຶ້ງເບິ່ງບົດຮຽນຢ່າງຕັ້ງໜ້າດຸດດັ່ງກະຕ່າຍນ້ອຍຄອຍເບິ່ງດວງຈັນ!!!

Comments (6)

ເຄັດລັບສູ່ຄວາມສຳເລັດ

ບາງຄັ້ງຢາກຂຽນເລື່ອງໃດເລື່ອງໜຶ່ງລົງໃນບລັອກ ແຕ່ກໍໄດ້ແຕ່ນັ່ງຈຶ້ງເບິ່ງໜ້າຈໍຄອມເປັນຕັ້ງຫຼາຍສິບນາທີ ໂດຍທີ່ປາຍນິ້ວທັງສິບບໍ່ຍອມເຄື່ອນໄຫວຫຍັງເລີຍ… ຊຶ່ງກໍໄດ້ເຮັດໃຫ້ຈິດໃຈມີຄວາມຫົດຫູ່ ຄິດຄຽດໃຫ້ຕົນເອງທີ່ສະໝອງບໍ່ຍອມເຮັດວຽກ… ອາການແບບນີ້ຄົງເປັນຍ້ອນບໍ່ມີເລື່ອງໃດມາກະຕຸກຊຸກຍູ້ໃຫ້ຄວາມຢາກນັ້ນລະລາຍເປັນຕົວອັກສອນ…

ມື້ກ່ອນໄດ້ໄປຮ້ານຂາຍປຶ້ມແຫ່ງໜຶ່ງແຖວດົງໂດກ ໄດ້ຊື້ປຶ້ມ “ເຄັດລັບສູ່ຄວາມສຳເລັດ” ຊຶ່ງເປັນປຶ້ມຮິບໂຮມຄຳຄົມ ຄຳສຸພາສິດ ທີ່ສອນໃຫ້ຄົນມີແລວທາງກ້າວໄປສູ່ຜົນສຳເລັດໃນຊີວິດ… ເງິນຈຳນວນຊາວຫ້າພັນ ສາມາດຊື້ເຂົ້າປຽກກິນໄດ້ຕັ້ງສີ່ຖ້ວຍ, ແຕ່ກໍບໍ່ຮູ້ສຶກເສຍດາຍ ເພາະກຸ່ມຕົວອັກສອນທີ່ລຽງລາຍໃນແຕ່ລະໜ້າຂອງປຶ້ມນັ້ນ ມັນມີຄຸນຄ່າສູງກວ່າເງິນທີ່ຈ່າຍໄປຫຼາຍເທົ່າໂຕ. ນຳກັບມາຮອດເຮືອນແລ້ວ ສະມາຊິກພາຍໃນຄອບຄົວກໍຜັດປ່ຽນກັນອ່ານແລະກໍມີການວິຈານຖົກຖຽງແຕ່ລະຄຳຄົມ ແຕ່ລະຄຳສຸພາສິດ ເຮັດໃຫ້ບັນຍາກາດພາຍຫຼັງກິນເຂົ້າແລງຊ່າງຟົດຟຶ້ນນຳຄຳຄົມເຫຼົ່ານັ້ນ…

ມີບາງຄຳຄົມ ເມື່ອອ່ານແລ້ວເຮັດໃຫ້ຕ້ອງໄດ້ຄຶດຫງຳ ແລະນຳໄປປະຕິບັດ ເຊັ່ນ “ສຸດຍອດສິລະປະການປາກເວົ້າສົນທະນາກໍຄື ຢ່າເວົ້າສິ່ງທີ່ເຮົາຢາກເວົ້າ, ຈົ່ງເວົ້າສິ່ງທີ່ຄົນອື່ນຢາກຟັງ”, “ການແລ່ນຈະມີປະໂຫຍດອັນໃດ ຖ້າຫາກແລ່ນຜິດທາງ”, “ຄົນອ່ານໜັງສືໄດ້ ແຕ່ບໍ່ອ່ານ ກໍສໍ່າດຽວກັນກັບຄົນກືກໜັງສື ເພາະທັງສອງຄົນຈະບໍ່ໄດ້ປະໂຫຍດຫຍັງຈາກໜັງສື” ແລະຄຳຄົມອື່ນໆອີກຕັ້ງຫຼາຍພັນບົດ…

Comments (2)

ຝັນແຕ່ເຊົ້າ

ຕື່ນແຕ່ເຊົ້າ ນຳເອົາລົດເກັງຄູ່ຊີບຄັນເກົ່າອອກລ້າງ ເພື່ອຊິໄດ້ໄປຮັບໃຊ້ຫົວໜ້າຕອນບ່າຍມື້ນີ້. ທັງລ້າງທັງຝັນຫວານຢາກໄດ້ລົດຄັນໃໝ່ມາປ່ຽນຄັນເກົ່າ… ໄດ້ແຕ່ຄິດ ເພາະບໍ່ຮູ້ຄືກັນວ່າຈະຫາເງິນດ້ວຍວິທີໃດມາຊື້ລົດອອກຈາກຫ້າງ ແຕ່ກໍຍັງມີຄວາມຫວັງຍ້ອນມີໃບຫວຍພັດທະນາຊຶ່ງລາງວັນທີ 1 ໄດ້ລົດແມັດເຊິເດັດຂອງເຢຍລະມັນ… ຫາກໂຊກຫຼົ່ນທັບກໍມີຫວັງໄດ້ຈັດງານລ້ຽງເຊີນໝູ່ຮັກເພື່ອນແພງທັງຫຼາຍມາຊຸມແຊວລ້າງລົດໃໝ່ໃຫ້ສົມໃຈໄປເລີຍ… ລົດເກົ່ານີ້ກໍຈະຂາຍອອກ ໄດ້ຈັກສີ່ຊ້າຫ້າພັນຫຼຽນມາໃຫ້ແມ່ອີ່ນ້ອຍອອກເງິນມື້ຢູ່ຕະຫຼາດນ້ອຍ ກໍຄົງເກີດດອກອອກຜົນບໍ່ແມ່ນໜ້ອຍ… ຮອດເວລານັ້ນມາ ພະນັກງານຂັບລົດເງິນເດືອນໜ້ອຍຢ່າງເຮົາກໍຄົງມີໜ້າມີຕາໃນສັງຄົມນຳເຂົາແດ່… ລູກສາວກັບລູກຊາຍ ກໍຈະສົ່ງໃຫ້ໄປຮຽນຢູ່ໂຮງຮຽນເອກະຊົນທີ່ມີສອນພາສາອັງກິດ-ຄອມພິວເຕີຕັ້ງແຕ່ຢູ່ປໍໜຶ່ງ… ບາດພວກເຂົາຮຽນຈົບມໍປາຍແລ້ວ ກໍຈະໃຫ້ເສັງເອົາທຶນໄປຮຽນຕໍ່ຢູ່ຕ່າງປະເທດ… ຕ້ອງໃຫ້ພວກເຂົາເລືອກຮຽນວິຊາທີ່ກ່ຽວຂ້ອງກັບເລື່ອງເງິນໆຄຳໆ ເປັນຕົ້ນ ການຄ້າຕ່າງປະເທດ ຫຼືບໍ່ກໍແມ່ນທາງດ້ານບໍລິຫານທຸລະກິດ… ຖ້າມີລູກເປັນນັກທຸລະກິດ ເວລາເຮົາກັບແມ່ອີ່ນ້ອຍອອກບຳນານແລ້ວ ກໍຄົງຍຸທ່າງນອນກິນນັ່ງກິນ ທັງລູກຊາຍແລະລູກສາວຄົງແບ່ງເງິນໃຫ້ມາໃຊ້… ຮອດຍາມນັ້ນມາ ແມ່ອີ່ນ້ອຍກໍຄົງແອ່ວໃຫ້ເຮົາພາໄປທ່ຽວຕ່າງປະເທດ ໄປຊອກກິນອາຫານແປກໆຕາມພັດຕາຄານຫຼູຫຼາລາຄາແພງໆ…

“ຂ້ຽວລ້າງໄວໆແດ່. ຊິຮອດເຈັດໂມງເຄິ່ງແລ້ວເດ! ຈັກໜ້ອຍໄປການບໍ່ທັນໄດ໋!” ສຽງແມ່ອີ່ນ້ອຍຮ້ອງໃສ່ມາແຕ່ເຮືອນຄົວທີ່ແອ້ມດ້ວຍສັງກະສີຂາດໆ…

“ເອີ! ໃກ້ຊິແລ້ວໆ. ເຈົ້າກຽມເຄື່ອງໃຫ້ລູກໄປໂຮງຮຽນແລ້ວລະຫວາ?”

“ບໍ່ມີບັນຫາດອກ! ບັກໃຫຍ່ຍ່າງໄປໂຮງຮຽນແລ້ວ. ສ່ວນອີ່ນ້ອຍ ບາດພວກເຮົາໄປການ ກໍແວ່ສົ່ງຢູ່ອະນຸບານເລີຍ!”

“ລູກປັ້ນເຂົ້າເຊົ້າລະຫວາ?”

“ປັ້ນແລ້ວ! ຍັງແຕ່ເຈົ້າຫັ້ນລະ! ໄວໆແດ່!”

ຝັນຫວານມະຫັບມະຫາຍໄປ ກາຍເປັນຄວາມຈິງທີ່ຕ້ອງຜະເຊີນໜ້າກັບມັນ… ຟ້າວລ້າງລົດໃຫ້ແລ້ວ ແຕ່ເຖິງຈະລ້າງແນວໃດກໍຕາມ ຄວາມເກົ່າໝາງຂອງມັນກໍຍັງສະແດງອອກແບບທີ່ເຮົາຕ້ອງຍອມຮັບ… ເອີ! ເຮົາຕ້ອງບໍ່ລືມວ່າ ຕອນບ່າຍຕ້ອງໄປສົ່ງຫົວໜ້າຢູ່ຄິວລົດເມສາຍເໜືອ … ເມື່ອໃສ່ເຄື່ອງນຸ່ງພະນັກງານເປັນທີ່ຮຽບຮ້ອຍ ບໍ່ລືມຈົກເອົາກະເປົາເງິນຂຶ້ນມາເພື່ອສຳຫຼວດໃຫ້ແນ່ໃຈວ່າ ໃບຫວຍພັດທະນາຍັງຢູ່ໃນຫັ້ນ. ຫວັງວ່າໂຊກຍັງຄົງລໍຖ້າເຮົາຢູ່…

Comments (0)

ເລື່ອງຈັ່ງຊີ້ກະມີ

            ຄືນນັ້ນ ສາຍຝົນທັ່ງເທລົງປານຟ້າຮົ່ວ, ປ້າແພງສີບໍ່ລືມທີ່ຈະເອົາຜ້າຢາງໄປກັ້ງຄອກໝູແມ່ສາວ ເພາະຢ້ານນໍ້າຝົນຈະຟົ້ງໄປຖືກດອກໄຟທີ່ຫ້ອຍໂຕ້ນເຕ້ນຢູ່ເທິງຄອກຫັ້ນ. ປ້າຊື້ໝູແມ່ໂຕນີ້ມາໄດ້ສອງປີແລ້ວ ຫວັງຈະໃຫ້ມັນມາຜະລິດໝູນ້ອຍໃຫ້ ເຖິງຈະໃຫ້ທາງສັດຕະວະແພດມາປະສົມທຽມໃຫ້ ກໍບໍ່ເຫັນທີທ່າວ່າມັນຊິທ້ອງໃຫຍ່ຂຶ້ນແຕ່ປະການໃດ ມີແຕ່ຕຸ້ຍອອກແລະໃຫຍ່ຂຶ້ນເປັນລຳດັບ. ແຕ່ປ້າກໍຫວັງວ່າຖ້າປະສົມທຽມບໍ່ເປັນຜົນ ລາວກໍຈະຊອກຫາໝູທອກມາປະສົມພັນໃຫ້ໝູແມ່ສາວຂອງລາວເກີດໝູນ້ອຍໆໃຫ້ແກ່ລາວຈົນໄດ້…
ໝ່າເຂົ້າຢູ່ເຮືອນແລ້ວ ປ້າກໍຍ່າງເຂົ້າໄປສ່ອງເບິ່ງຫ້ອງລູກສາວ,ເຫັນລູກສາວສອງຄົນພວມພາກັນເບິ່ງບົດຮຽນກຽມເສັງ. ຫຼຽວໜ້າມາເບິ່ງໂມງຢູ່ຫ້ອງໂຖງ ແລ້ວຈຶ່ງຮ້ອງໃສ່ພວກລູກວ່າ:
“ຢ່າສູ່ຢູ່ເດິກຫຼາຍເດີ!”
“ໂດຍ!!!” ລູກທັງສອງຂານຮັບພ້ອມກັນ. 

ອັດປະຕູຫ້ອງລູກສາວແລ້ວ ກໍຍ່າງກ່ອມກ້ອຍເຂົ້າບ່ອນນອນຂອງຕົນເອງ ເຫັນຜູ້ເປັນຜົວນອນໂກນສອດໆຖ້າຢູ່ກ່ອນແລ້ວ…
 “ຈັ່ງແມ່ນໂກນສຽງດັງນໍ! ໜວກຫູຊິຕາຍ!” ທັງເວົ້າທັງຍູ້ຂ້າງໃຫ້ຜົວນອນຕະແຄງ ເພື່ອຫຼຸດຜ່ອນສຽງໂກນນັ້ນ. ໄດ້ຜົນ ພຽງແຕ່ຜົວພິກຄີງ ສຽງໂກນກໍມະຫັບມະຫາຍໄປ ຍັງແຕ່ສຽງດັງຊ່າໆຂອງສາຍຝົນ. ປ້າບໍ່ລືມສ່ອງເບິ່ງຄອກໝູຜ່ານປ່ອງຢ້ຽມແກ້ວເທິງຫົວບ່ອນນອນ.
 “ອ້າວ! ແມ່ນໃຜໄປມອດໄຟຄອກໝູ?” ປ້າທັງຈົ່ມທັງລຸກຈາກບ່ອນ ບໍ່ລືມຈັບເອົາໄຟສາຍໄປນຳ ແລ້ວຄ່ອຍໆຍ່ອງບາດຕີນໄປຍັງເຮືອນຄົວບ່ອນປັກສຽບສາຍໄຟຄອກໝູ. ເຍືອງໄຟສາຍໃສ່ ເຮັດໃຫ້ປ້າຮູ້ວ່າບໍ່ໄດ້ມີໃຜໄປຖອດສາຍປັກສຽບເທື່ອ… ຫູປ້າໄດ້ຍິນສຽງຜິດປົກກະຕິຢູ່ຄອກໝູ ຄົງມີອັນໃດອັນໜຶ່ງເກີດຂຶ້ນຢູ່ຫັ້ນເປັນແນ່ແທ້… ປ້າປົງໄຟສາຍໄວ້ເທິງໂຕະກິນເຂົ້າ  ມືໜຶ່ງຄວາເອົາພ້າອີ່ໂຕ້ ອີກມືໜຶ່ງຄ່ອຍໆໄຂໄລປະຕູ, ປ່ອນໜ້າອອກໄປສ່ອງເບິ່ງຄອກໝູ ຊຶ່ງຢູ່ໄກຈາກເຮືອນບໍ່ເຖິງສິບແມັດ ເມັດຝົນຟົ້ງໃສ່ໜ້າຈົນໄດ້ເອົາມືລູບ… ເຫັນເງົາຂະມຸຂະມົວຢູ່ໃນຄອກ… ຈຶ່ງຕັດສິນໃຈງັບປະຕູເຂົ້າຄ່ອຍໆ ແລ້ວຍ່າງໄປທີ່ໂຕະໂທລະສັບ ໝູນເລກແຈ້ງເຂົ້າຫ້ອງການບ້ານ ບອກໃຫ້ກອງຫຼອນມາເຮືອນຂອງປ້າໂດຍດ່ວນ ເພາະມີຄົນຂີ້ລັກເຂົ້າໄປໃນຄອກໝູ!!!
 ບໍ່ຮອດຫ້ານາທີ ສຽງລົດຈັກກໍດັງຢູ່ໜ້າເຮືອນຂອງປ້າ, ກອງຫຼອນສອງຄົນຍ່າງເຂົ້າມາພ້ອມອາວຸດຄົບມື.
 “ດຽວນີ້ ມັນຢູ່ໃສ?” ກອງຫຼອນທັງສອງຖາມເກືອບພ້ອມກັນ.
 “ຍັງຢູ່ໃນຄອກໝູຫັ້ນລະ!” ປ້າທັງເວົ້າທັງຈັບພ້າອີ່ໂຕ້ຊີ້ໃສ່ໄປທາງຫຼັງເຮືອນ.
 ເມື່ອມາຮອດຄອກໝູ ທັງສາມຕ້ອງຕົກສະເງີ້ ເພາະເຫັນຜູ້ຊາຍໃສ່ແຕ່ສະຫຼິບຢືນສັ່ນດ້ວຍຄວາມໜາວຫຼືຄວາມຢ້ານກໍບໍ່ຮູ້ ຕົນໂຕເຕັມແຕ່ຂີ້ໝູ.
 ເມື່ອປ້າແພງສີໄດ້ສະຕິ ກໍຫລູບໃສ່ຜູ້ບຸກລຸກພ້ອມກັບເງື້ອພ້າອີ່ໂຕ້ໃສ່:
 “ມຶງຊິມາລັກໝູກູຫວາ?”
 ຊາຍຜູ້ນັ້ນຕອບດ້ວຍສຽງກະຕຸກກະຕັກແບບເວົ້າລາວບໍ່ຂອດ:
 “ຂະໜ້ອຍບໍ່ໄດ້..ມາ..ລັກ..ໝູຂອງແມ່ບ້າ! ຂະໜ້ອຍ…ຂະໜ້ອຍ ມາເບິ່ງໝູແມ່ບ້າຊື່ໆ!”
 “ເບິ່ງຊື່ໆ ຄືມາແກ້ໂສ້ງແກ້ເສື້ອອອກໝົດ?” ປ້າທັງເວົ້າທັງເງື້ອພ້າອີ່ໂຕ້ ຫວັງຈະບັກໃສ່ກ້ານຄໍ ແຕ່ກໍຖືກກອງຫຼອນຜູ້ຢືນຢູ່ໃກ້ຈັບມືເອົາໄວ້ ຢ້ານປ້າຟັນຄໍໝໍນັ້ນແທ້ໆ.
 “ໝູແມ່ບ້າງາມຫຼາຍ… ເມຍຂະໜ້ອຍກໍເມືອບ້ານ ແລະຂະໜ້ອຍກໍເມົາຢາແດ່ ຈຶ່ງອົດບໍ່ໄດ້!”
 “ຈັ່ງແມ່ນມຶງຂວາງບ້ານຂວາງເມືອງແທ້ນໍ!” ປ້າທັງຈົ່ມທັງດ່າດ້ວຍຄວາມໝຶນ.
 ຫຼັງຈາກນັ້ນ ຊາຍຄົນດັ່ງກ່າວກໍຖືກນຳໄປຫ້ອງການບ້ານ ແລ້ວຖືກຈັບສົ່ງໃຫ້ ປກສ ເມືອງ… ຈາກການສອບສວນຂອງ ປກສ ຈຶ່ງຮູ້ວ່າ ໝໍນີ້ເຄີຍມາທຳອະນາຈານຢູ່ຄອກໝູປ້າຫຼາຍເທື່ອແລ້ວ ແຕ່ປ້າບໍ່ຮູ້. ສຸດທ້າຍປ້າໄດ້ຮັບຄ່າທຳຂວັນແກ່ໝູຂອງປ້າ 5 ລ້ານກີບ ແຕ່ປ້າຍັງຈົ່ມບູດຈົ່ມເນົ່ານຳໄທບ້ານວ່າ:
  “ສົມພໍດອກ, ເຫັນອັນນັ້ນຂອງໝູຂ້ອຍມັນຕື່ງຫຼາຍເທື່ອຢູ່ໄດ໋ ທຳອິດກໍຄິດວ່າມັນຊິໄດ້ລູກຊັ້ນດອກ… ບາດແລ້ວ ກໍຈ້ອຍວັບ!!! ທີ່ແທ້ລະແມ່ນຍ້ອນບັກຂວາງນີ້ມາຂົ່ມຂືນມັນ!!!”

(ຂຽນຈາກເລື່ອງຈິງທີ່ບໍ່ໜ້າເຊື່ອ ຊຶ່ງເກີດຂຶ້ນເມື່ອບໍ່ເທົ່າໃດມື້ຜ່ານມານີ້!)           

Comments (2)

ກ່ອນເພື່ອນຈາກ

  

 ທ້ອງຟ້າຄືນນີ້ຊ່າງມືດມົນ ແນມໄປທາງໃດກໍເຫັນແຕ່ຄວາມມືດດຳ ດົນໆຈຶ່ງຈະເຫັນແສງແມງຫິ້ງຫ້ອຍທີ່ບິນວົນຢູ່ແນວໄມ້ໄກໆ… ຫົວໃຈຂອງເຂົາຍາມນີ້ຊ່າງເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມອາໄລທີ່ເພື່ອນຍິງທີ່ແສນດີຈະໄດ້ເດີນທາງໄປຍັງດິນແດນທີ່ໄກແສນໄກ… ເຂົາຈັບກິຕ້າຄູ່ຊີບຂຶ້ນມາບັນເລງເປັນສຽງເພງທີ່ແສນເສົ້າ ແນມຈຶ້ງເບິ່ງດວງໜ້າທີ່ກ້ຽງງາມແຕ່ປ່ຽມໄປດ້ວຍຮອຍໂສກ…
 
 * ອີກບໍ່ດົນ  ພວກເຮົາຕ້ອງຈາກກັນໄປ
 ແສນຄ້ອຍໃຈ  ອາໄລເພື່ອນຮັກຂອງເຮົາ
 ຄວາມຮັກແພງ  ສົດໃສເໝືອນດັ່ງດວງດາວ
 ແຕ່ຕ້ອງເສົ້າ  ເມື່ອເຮົາຕ້ອງຈາກກັນ

 * ເພື່ອນທີ່ຮັກ    ຄວາມຫຼັງຍັງຝັງໃນຈິດ
 ຢູ່ໃນແນວຄິດ    ຂອງເຮົາຈົນຊົ່ວນິລັນ
 ເຖິງຢູ່ໄກ         ພຽງໃດຍັງຄິດເຖິງກັນ
 ສາຍສຳພັນ      ຍັງໝັ້ນຊົ່ວກາລະນານ

 * ຫາກຄິດເຖິງ  ໃຫ້ເພື່ອນແນມເບິ່ງຟ້າ
 ແລ້ວແສງຕາ    ສອງເຮົາຈະພົບກັນ
 ຈະສົດຊື່ນ       ລື້ນເລີງບົນດວງຈັນ
 ຄວາມໂສກສັນ  ພະລັນຈາງຫາຍໄປ
 
 * ກ່ອນເພື່ອນຈາກ ຂໍຝາກສຳນຽງສຽງເພງ
 ທີ່ບັນເລງ          ເປັ່ງສຽງອອກຈາກດວງໃຈ
 ມອບແດ່ເພື່ອນ    ທີ່ຮັກຈະຈາກໄກ
 ອວຍພອນໃຫ້     ສຸກສົມຫວັງແລະໂຊກດີ…

“ຂອບໃຈນຳສຽງເພງທີ່ເຮັດໃຫ້ຂ້ອຍບໍ່ສາມາດລືມເລືອນຄວາມຫຼັງຄັ້ງທີ່ເພື່ອນທີ່ແສນດີຄົນນີ້ໄດ້ເຮັດໃຫ້ການສຶກສາຂອງຂ້ອຍ
ໄດ້ສຳເລັດຜົນລົງຢ່າງສະຫງ່າງາມ… ຄິດວ່າຄົງມີວັນໜຶ່ງ ຂ້ອຍຈະຕ້ອງຊອກຫາສິ່ງຕອບແທນໃຫ້ແກ່ເຈົ້າ…” ສຽງນວນໆໃສໆຂອງນາງດັງກ້ອງເຂົ້າໃນໂສດປະສາດ ເຮັດໃຫ້ຊາຍໜຸ່ມເຈົ້າຂອງສຽງເພງ ໄດ້ແຕ່ປ່ອຍຮອຍຍິ້ມ ພ້ອມກັບກ່າວສຽງສັ່ນເຄືອອອກມາວ່າ:
“ບໍ່ຕ້ອງຊອກຫາສິ່ງໃດມາຕອບແທນກໍໄດ້ ພຽງແຕ່ໃຫ້ເຈົ້າຄິດເຖິງຂ້ອຍພຽງມື້ລະໜ້ອຍກໍພໍແລ້ວ!”

Comments (3)

ວັນເກີດຂອງຫວານໃຈ

ເວລາຜ່ານໄປໄວປານມີປີກບິນ ບໍ່ພໍຄາວອາຍຸຂອງຫວານໃຈກໍກ້າວເຂົ້າສູ່ເລກທີ 14 ແລ້ວ. ມື້ນີ້ແມ່ນມື້ຄົບຮອບວັນເກີດຂອງນາງພໍດີ. ພໍ່ກັບແມ່ໄດ້ຈັດງານວັນເກີດໃຫ້ແກ່ນາງໂດຍເຊື້ອເຊີນຍາດພີ່ນ້ອງແລະໝູ່ຄູ່ໃກ້ຄຽງເຂົ້າຮ່ວມ. ການກະກຽມງານສະຫຼອງວັນເກີດ ແມ່ນເລີ່ມມາຕັ້ງແຕ່ເຊົ້າ ໂດຍເອື້ອຍສອງຄົນອອກຕະຫຼາດ ຊອກຊື້ຜັກນາງອາງຫຍ້າແລະຊີ້ນໜັງມັງສາມາປຸງເຮັດເປັນອາຫານສຳລັບແຂກຄົນໃນຄໍ່າມື້ນີ້. ສ່ວນນາງກັບພໍ່ແມ່ກໍພາກັນອະນາໄມເຮືອນ ຈັດສະຖານທີ່ໃຫ້ເປັນສະອາດງາມຕາ. ເມື່ອຕາເວັນລັບຂອບຟ້າໄປແລ້ວ ການກະກຽມງານກໍສຳເລັດເສັດສິ້ນ.

ຫຼັງຈາກຊຳລະຮ່າງກາຍແລ້ວ ຫວານໃຈກໍແຕ່ງໂຕໂດຍນຸ່ງຊຸດໃໝ່ທີ່ແມ່ຊື້ໃຫ້ເປັນຂອງຂວັນ. ນາງຢືນແຍງຄີງໂຕເອງດ້ວຍດວງໜ້າທີ່ປ່ຽມລົ້ນດ້ວຍຮອຍຍິ້ມແຫ່ງຄວາມພູມໃຈຕໍ່ລັດສະໝີຄວາມງາມທີ່ເປັ່ງປະກາຍອອກຈາກເງົາໃນແວ່ນແຜ່ນໃຫຍ່. ອີກບໍ່ທໍ່ໃດນາທີ່ໝູ່ຄູ່ຂອງນາງກໍຈະເດີນທາງເຂົ້າຮ່ວມສະຫຼອງວັນເກີດຂອງນາງແລ້ວ, ນາງຮູ້ສຶກຕື່ນເຕັ້ນຈົນໄດ້ຍິນສຽງສະທ້ອນຂອງຫົວໃຈ…

ແສງໄຟນິອອນສີຂາວນວນສາດສ່ອງໃສ່ດວງໜ້າໃສທີ່ມຸມພິສົບລົ້ນອັ່ງໄປດ້ວຍຮອຍຍິ້ມອັນຫວານສົມຊື່ຂອງເຈົ້າຂອງ…

“ສຸກສັນວັນເກີດເດີ, ຫວານ!” ສຽງໃສໆຈາກໝູ່ສະໜິດຜູ້ຊື່ “ດາ” ດັງກ້ອງເຂົ້າຫູ ພ້ອມດ້ວຍຂອງຂວັນຫໍ່ງາມໆຍື່ນໃຫ້ຈາກມືຂອງໝູ່ຮັກຜູ້ຊື່ “ຕ້າ”. ນອກຈາກນັ້ນກໍມີຜູ້ຢິບຜູ້ຍື່ນບໍ່ຈັກວ່າຊອງຂາວ, ຫໍ່ຂອງຂວັນ, ເງິນສົດ ຈາກຍາດພີ່ນ້ອງແລະໝູ່ອີກຈຳນວນໜຶ່ງ ຈົນນາງຮັບເອົາຄຳອວຍພອນ ແລະຂອງຂວັນນຳເກືອບບໍ່ທັນ.

“ກຽມເປົ່າເຄັກເດີ!” ນ້າສາວໃບຜູ້ກະກຽມເຄັກວັນເກີດມາແຕ່ໃນເມືອງບອກຜູ້ຫຼານ ພ້ອມທັງເອົາໄຟແຊັກໄຕທຽນໄຂສີຈຳນວນ 14 ເຫັ້ຼມ. ບັນດາໝູ່ຄູ່ຮຸ່ນດຽວກັນ ແລະເດັກນ້ອຍທີ່ເປັນລູກຂອງນ້າສາວ ພ້ອມດ້ວຍບັນດາແຂກຜູ້ໃຫຍ່ພາກັນຢືນອ້ອມໂຕະເຄັກ ສົ່ງສຽງອວຍພອນເປັນເພງສຸກສັນວັນເກີດໃນເວີເຊິນພາສາອັງກິດ: “Happy birthday to you… Happy birthday to ຫວານໃຈ”

ເມື່ອສຽງເພງສິ້ນສຸດ ສາວນ້ອຍຫວານໃຈກໍເປົ່າໄຟເທິງທຽນທັງສິບສີ່ເຫຼັ້ມດັບມອດລົງ. ແສງໄຟເຫຼື້ອມມາບໆຈາກກ້ອງຖ່າຍບໍ່ຈັກຈາກແຈໃດຕໍ່ແຈໃດ…

“ຍິ້ມຫວານໆແດ່!” ສຽງນ້າເຂີຍຮ້ອງໃສ່ພ້ອມທັງກົດກ້ອງດັງແກຼ້ກ.

“ຖ່າຍເຮົາກັບແມ່ແດ່!” ຫວານໃຈບອກນ້າເຂີຍ ພ້ອມທັງນຳເອົາຂອງຂວັນທີ່ໄດ້ໂດຍສະເພາະແມ່ນເງິນແລະຊອງຂາວມອບໃຫ້ຜູ້ແມ່. “ນີ້ແມ່ນຂອງຂວັນສຳລັບແມ່ ເພາະແມ່ເປັນຜູ້ໃຫ້ກຳເນີດແກ່ຊີວິດຂອງລູກ. ລູກຂໍສະແດງຄວາມຮູ້ບຸນຄຸນຕໍ່ແມ່ ແລະຈະເປັນລູກທີ່ດີຂອງແມ່ຕະຫຼອດໄປ.” ເວົ້າສຸດນາງກໍເຂົ້າໄປໂອບກອດແມ່ດ້ວຍຄວາມຮັກແລະບູຊາ. ແມ່ຮູ້ສຶກເໝືອນມີຫຍັງມາຕັນຢູ່ຮູຄໍ ດວງຕາຮ້ອນວູ່ໆຄືກັບວ່າເຂື່ອນນໍ້າຕາຊິພັງອອກມາ.

ພໍ່ທີ່ຢືນຄຽງຂ້າງນັ້ນ ກໍຮູ້ສຶກເຊັ່ນດຽວກັບຜູ້ເປັນແມ່ ແນມເບິ່ງສອງແມ່ລູກໂອບກອດກັນຢ່າງປຶ້ມໃຈ. ໝູ່ຄູ່ແລະແຂກຄົນທີ່ມາໃນງານຕ່າງກໍຮູ້ສຶກເປັນສີຄ້ອຍໆໃຈກັບພາບດັ່ງກ່າວ…

“ແລະນີ້ແມ່ນຂອງຂວັນສຳລັບພໍ່.” ນາງເອົາພາບແຕ້ມຈາກສີມືຂອງນາງມອບໃຫ້ ແລະເຂົ້າສວມກອດພໍ່ດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບຮັກ…

Comments (2)

ອາລົມເສຍແຕ່ເຊົ້າ

ມື້ນີ້ລຸກແຕ່ເຊົ້າ ຫວັງໃຈວ່າຈະພິມເລື່ອງສັ້ນໆມາລົງໃນບລັອກຕົນເອງໃຫ້ໄດ້ເລື່ອງໜຶ່ງ. ເປີດຄອມຂຶ້ນແລ້ວ ກໍຕໍ່ສາຍໂທລະສັບໃສ່ ຕໍ່ອິນເຕີເນັດ ເປີດໜ້າເວັບໄຊ laoblogger.com ໂລຈິນແລ້ວ ກໍເຂົ້າສູ່ post-new ແລະກໍເລີ່ມຕັ້ງໜ້າຕັ້ງຕາໃຊ້ນິ້ວມືທັງສິບກົດລົງແປ້ນຄີບອດ ຕາຈຶ້ງເບິ່ງໂຕອັກສອນທີ່ປາກົດເປັນສາຍໄປເທື່ອລະໂຕໃນໜ້າຈໍ… ຄຳເວົ້າຈາກສະໝອງຖືກສົ່ງລົງມາເຖິງປາຍນິ້ວ ແລະປາກົດໂຕເດັ່ນໃນໜ້າຈໍ ສອງຊົ່ວໂມງຜ່ານໄປ ບົດເລື່ອງ “ຈັນຍາບັນ” ກໍສິ້ນສຸດລົງທີ່ປະໂຫຍກຂອງຜູ້ເປັນເມຍຂອງອາຈານປະເສີດກ່າວຂຶ້ນວ່າ: “ເອົາຊອງຂາວສົ່ງນັກຮຽນຄືນສາ. ມື້ອື່ນທາງຫ້ອງການນ້ອງຈະເບີກເງິນລ່ວງໜ້າໃຫ້ສອງເດືອນ!”

ພໍພິມຈົບເລື່ອງກໍຟ້າວເລື່ອນລູກສອນໄປໃສ່ Save ເປັນຜົນໃຫ້ The page cannot be displayed ປາກົດຢູ່ໜ້າຈໍ ເຮັດໃຫ້ຫົວໃຈຕົກຫວາມບາດໜຶ່ງ ຍ້ອນໄດ້ປົດສາຍໂທລະສັບອອກ. ເມື່ອສຸບໃສ່ຄືນ ແລະກໍເລື່ອນລູກສອນຊີ້ໃສ່ Back, ຜົນປາກົດວ່າ ບົດເລື່ອງທີ່ກັ່ນອອກຈາກສະໝອງຫວ່າງບໍ່ທໍ່ໃດນາທີຕ້ອງມະຫັບມະຫາຍໄປຢ່າງໜ້າເສຍດາຍ… ຮູ້ສຶກເສຍອາລົມເປັນຢ່າງຍິ່ງ ໄດ້ແຕ່ຖອດຖອນໃຈ ລະບາຍຄວາມຄັດເຄືອງໃຈອອກມາເປັນບົດ “ອາລົມເສຍແຕ່ເຊົ້າ” ສ່ວນເລື່ອງ “ຈັນຍາບັນ” ຈະພິມນຳຫຼັງ ຫວັງວ່າທ່ານຜູ້ອ່ານຄົງຈະຕິດຕາມ…

ກ່ອນຈະ Save ແລະ Publish ຕ້ອງເບິ່ງສາຍໂທລະສັບກ່ອນວ່າສຽບເຂົ້າໃນຮູ Dial-up ຂອງຄອມແລ້ວບໍ!?!